มหาวิทยาลัยเป็นเสมือนบึงหญ้าอันอบอุ่น

ปี  2542   กลุ่มนิสิตเคียงมอ (พรรคเคียงมอ)  ชนะการเลือกตั้งเข้ามาบริหารงานเป็นองค์การนิสิต  ระบบพิเศษ   ทีมงานปีนั้นได้ทำหนังสือรับน้องใหม่   โดยใช้ชื่อเล่มว่า  "เคียงมอ"  อันเป็นชื่อองค์กรของพวกเขาเอง

 

ในหนังสือรับน้องฉบับนี้   พบบทกวีของ  ผศ.ธัญญา  สังขพันธานนท์  (ไพฑูรย์  ธัญญา)  ที่เขียนขึ้นมาเพื่อต้อนรับนิสิตใหม่   โดยครั้งนั้นท่านดำรงตำแหน่งรองอธิการบดีฝ่ายพัฒนานิสิตด้วยเช่นกัน

 

บทกวีบทดังกล่าวมีชื่อว่า "รับขวัญน้องใหม่" ...   

 


เตรียมด้ายขวัญมั่นหมายไว้ผูกขวัญ
คิดคารมคมคำไว้จำนรรจ์
หวังอวยพรให้กันวันมาเยือน

ส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจให้รอยยิ้ม
ใจต่อใจประทับพิมพ์ในหมู่เพื่อน
ขวัญเจ้าเอยขวัญฟ้าอย่าแชเชือน
อย่าตื่นเถื่อนเที่ยวตระเวนไพร

เชิญขวัญมาสู่ขวัญในวันนี้
สู่ใจพี่ ใจครู ผู้อยู่ใกล้
สู่อ้อมอกเทา - เหลืองเรืองอำไพ
สู่บ้านใหม่ ชีวิตใหม่ สู่ไมตรี

เหมือนนกฟ้าเหินฟ้ามาไกลโพ้น
มีบึงหญ้าอ่อนโยนอยู่ที่นี่
ให้นกทุ่งนกน้ำเริงเสรี
ประสานเสียง ประสานสี ประสานใจ

ใจของสาวหนุ่มซึ่งรุ่มร้อน
ใจสะอื้นใจสะออนใจอ่อนไหว
ใจสะเดิด ใจสะดุ้ง สะเทือนใด
มาร้อยรักถักสายใยเป็นใจเดียว

คือใจใหม่ใสสว่างกว้างขวางนัก
มีความรักและปัญญามายึดเหนี่ยว
รักความดี ความงาม ความกลมเกลียว
จับมือกุมเกี่ยวไปด้วยกัน

 

และนี่คือบทกวีที่เป็นเสมือนคำต้อนรับน้องใหม่ เมื่อ  8  ปีที่แล้ว

 

โดยส่วนตัวแล้ว  ผมชื่นชอบบทกวีนี้อยู่ 2  ประการ   กล่าวคือ  การกล่าวถือวัฒนธรรมการผูกข้อต่อแขนของชาวอีสาน  ซึ่งผู้เขียนนำมาประดับไว้ในบทกวีเพื่อเป็นเสมือนการเรียกขวัญและให้กำลังใจอันอบอุ่นแก่ผู้มาใหม่

 

ประการต่อมา ,  มีการเปรียบเปรยว่ามหาวิทยาลัยเป็นเสมือนบึงหญ้าอันอบอุ่นที่รอคอยให้เหล่าบรรดานกชนิดต่าง ๆ  ที่แรมรอนมาจากต่างถิ่นอันไกลโพ้น  (นิสิตใหม่)  ได้เริงเล่นและเรียนรู้ชีวิตอย่างเสรี ...

 

ผมเชื่อว่าเมื่อท่านได้อ่านแล้ว   จะชอบบทกวีบทนี้ไม่น้อยไปกว่าผม