ปวดมากจนทนไม่ได้ จึงได้ค้นพบสิ่งดีๆอีกแล้วค่ะ

วันนี้ เอ๊ะ ต้องเป็นเมื่อเย็นวานนี้ ปวดฟันอย่างแรง ต่อเนื่องไม่ยอมหายมาตั้งแต่อาหารมื้อเที่ยง อันเนื่องมาจากฟันกรามซี่ในสุดซึ่งเคยอุดไว้หลุดแตกเป็นช่อง (ความจริงแตกอยู่นานเป็นเดือนๆแล้วค่ะ) พยายามไม่ให้เศษอาหารลงไปติด ระวังรักษาเพราะไม่อยากไปหาหมอฟัน เป็นโรคกลัวการเปิดปากทำฟันเป็นที่สุด แต่ในที่สุดก็ถึงคราวจนได้ เพราะเผลอเคี้ยวด้านนั้นแล้วเศษอาหารชิ้นใหญ่คงลงไปกดเส้นประสาทพอดี เพราะปวดปรี๊ดอย่างรุนแรงจนต้องทิ้งช้อนเลย นั่งน้ำตาร่วงอยู่พักใหญ่ก็ยังไม่หายเจ็บ ทานยาแก้ปวดไปแล้ว ก็กลับไปทำงานอย่างทรมาน ทุเลาเจ็บแต่ไม่หาย ทุกคนในแล็บก็ช่วยกันลุ้นว่า ไปหาหมอเถอะ  สุดท้ายก็ทนเจ็บไม่ได้เดินออกไปคลินิกทันตกรรมตอน 5 โมงเย็น คิดถึงคุณหมอฉลองเป็นยิ่งนัก (แต่ไม่อยากเจอตอนนี้)

ยังไม่ทันต้องยื่นบัตร คุณหมอวิชนี สุมนเตชะรัตน์ เธอเดินออกมาตรงเคาท์เตอร์ เห็นสีหน้าและลักษณะเราที่เอามือกุมแก้ม คงดูแย่มากๆ บอกว่ายังไม่ต้องรอยื่นบัตรก็ได้ค่ะ เข้ามานั่งโต๊ะ"ยานอวกาศ"ที่เราไม่ชอบเลย (แต่ตอนนั้น เอายังไงก็ได้แล้ว) ให้หมอดู หมอถามว่าอุดไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำให้ระลึกได้ว่า ทำตั้งแต่ก่อนไปเรียนต่อเมื่อเจ็ดปีที่แล้ว เพราะได้รับคำเตือนมามากมายว่าอยู่เมืองนอก ค่าทำฟันแพงมาก ครั้งนั้นได้รับการรักษารากฟันอยู่ 2-3 ซี่ น้ำตาร่วงทุกครั้งที่ไปทำ และอุดไปหลายซี่ แต่ก็อยู่ยงคงกระพันกลับมาบ้านเรา โดยไม่เคยต้องทุกข์ร้อนเรื่องฟันเลย  เพิ่งจะมาเกิดเหตุเอาก็วันนี้แหละ

คุณหมอน่ารักมาก ให้เอกซเรย์ดูก่อน พี่ผู้ช่วยก็อบอุ่นเป็นกันเอง ทราบว่าคือพี่เบญจมาศ คงเมฆ พูดจาให้ความเห็นใจและเอาใจช่วย ทำให้เรารู้สึกว่ามีคนเข้าใจ คุณหมอดูฟิล์มแล้วบอกว่า มีทางให้เลือก 2 ทางคือ รักษาราก กับ ถอน ความหลังฝังใจเป็นอย่างมาก ตอบทันทีเลยค่ะว่า ขอถอน คุณหมอหัวเราะบอกว่าตัดสินใจเร็วจัง แล้วก็ขอฉีดยาชาให้ เราก็นอนเกร็งจนคุณหมอรู้สึก เจ็บไม่มากเพราะคุณหมอมือเบามากแล้วยังพูดคุยให้ผ่อนคลายตลอดเวลา หลังจากฉีดไปแล้วสักพักมาลองดึงกันดู ปรากฎว่ายังเสียวแปร๊บอย่างแรงตอนที่ดึง คุณหมอบอกว่าผสมกับความกลัวของเราด้วย เอาเป็นว่าฉีดยาชาเพิ่มขึ้นอีกก็แล้วกัน ก็ได้เพิ่มมาอีกจนรู้สึกว่าแก้มและปากหนาหนักมาก คราวนี้คุณหมอจึงงัดโยก ซ้ายที กลางที ขวาที รู้สึกหวาดเสียวตลอดเวลาด้วยความกลัว แต่ไม่เจ็บแปร๊บอีกแล้ว ได้แต่ภาวนาให้มันหลุดเสียที คุณหมอก็พูดคุยให้ผ่อนคลายตลอด ชอบตอนที่บอกให้พี่หายใจยาวๆลึกๆ เข้าออกนะ หมอทำลำบากถ้าพี่เกร็ง เอามือมาจับที่พุงแทนที่จะเกาะกับพนักแขนของโต๊ะ ทำให้เราได้สติมากขึ้น แถมชมแบบที่ชมเด็กๆด้วยว่า พี่เก่งมากเลย ทำให้เราใจมาเป็นกองว่าเสร็จเสียที

ต้องขอบอกว่าประทับใจกับการบริการของแผนกทันตกรรม โรงพยาบาลม.อ.ของเรามากๆค่ะ เป็นครั้งแรกที่มาใช้บริการและชื่นชมความอบอุ่นเป็นกันเอง การดูแลที่น่ารักจากคุณหมอวิชนี สุมนเตชะรัตน์ มาทราบทีหลังว่าเธอคือลูกสาวของพี่จอย คนสวยห้องจุลชีววิทยาของเรานี่เอง ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมเธอจึงน่ารักอย่างนี้

ขอบคุณทั้งคุณหมอและคุณพี่เบญจมาศ คงเมฆผู้ช่วย รวมทั้งน้องเก๋-สุวรรณี นันทวงศ์ เจ้าหน้าที่หน้าเคาท์เตอร์ ที่ทำให้การมาหาหมอฟันครั้งนี้น่าประทับใจ แม้จะกลัวแสนกลัว และทำให้ลังเลว่า คงจะมาอีกเพื่อทำอะไรๆที่คุณหมอบอก แต่ขอเวลาทำใจสู้กับความกลัวอีกสักหลายๆตั้งก่อนนะคะ