ไม่มีสิ่งใดผิด หรือแม้แต่จะลิขิตว่าถูกต้องเสมอ เพราะท้ายที่สุด เราคงต้องเป็นเหมือนเช่น..ดวงดาว... มีสุกสกาว ย่อมมีดับแสง และร่วงโรย..ร้าง...ลา
ครั้งแรกที่เราเขียน จำได้ว่านึกถึงดาว และที่สดุดใจมากคือตอนที่เห็นดาวตก
พลันก็หยิบปากกากับกระดาษขึ้นมาเขียน
แต่เนื่องด้วยไม่สามารถเรียงร้อยมันออกมาเป็นภาษาไทยได้ เลยต้องเขียนเป็นภาษาอังกฤษ
ไม่ใช่กระแดะแต่อย่างใด...
 หากเป็นเพราะ ตกภาษาไทย เราจึงขออนุญาติเอาข้อแก้ตัวนี้มาอ้างละกัน และสัญญาว่า ต่อๆไปจะพยายามเขียนในภาษาไทย
เราชอบดาวนะ...
ถึงแม้มันไม่เจิดจ้าเท่ากับเดือน
เราชอบดาวเพราะ ดาวจะคอยส่งให้เดือนเจิดจรัสเสมอ
และที่สำคัญ ดาวเหมือนกับชีวิตของคนเรา หรืออาจจะเหมือนแค่เพียงชีวิตฉันก็ได้นะ...
....
....

Life...... is like shooting stars
Some are brighter, some are dimmer
Some last longer, some last for just a few seconds
Some choose to brighten the way for others
Some choose to brighten up only their own path
Some choose to bring awe to others
Some choose just to be ordinary
But all must face the same fate...............
At the end of the brightness, it is only darkness and Nothingness.
...
I am only a small dim shooting star
I know I cannot brighten up the whole galaxy
I know I cannot show the path for ten million other stars
I am happy just to brighten up the path for the ones I truly love
...
Let my light bring them hope
Let my light bring them warmth
In this huge, cold dark space
For I know at the end of my brightness, I must face darkness and nothingness
...
I never ask, can they make me brighter
I never ask, can they prolong my brightness
I never ask, can they brighten my path when I face darkness
I never ask, can they keep me warm when I am cold
For I know at the end of my brightness, I must face darkness and nothingness
....
If I stop even for a few seconds to ask these questions
My brightness will soon fade away
Bringing nothing to this huge, cold dark space
...
Life....... is like shooting stars
It is too short to cry about how dark the space is
It is too short to cry about how bright other stars are
It is too short to cry about how long we will be bright
It is too short to cry about why we are here
Just burn and brighten the path of your own belief
....
Nothing is right and nothing is wrong
For at the end of the brightness, it is only darkness and nothingness
อา.....ใช่
ชีวิตเราเหมือนดาวไง
บางดวงช่างสว่างไสว บางดวงไซร้ใยลางเลือน
บางดวงช่างสุกใส บางดวงใยริบหรี่กัน
บางดวงสู้แสงจันทร์ บางดวงนั้นร่วงโรยรา
ฉันเป็นแค่ดาวดวงน้อย
แสนต่ำต้อยเมื่อเทียบกับดาวอื่นบนฟ้า
ความหมายในดวงใจข้าฯ
ขอเพียงคุณค่า  ให้คนรักข้าฯ เห็นก็เกินพอ
ขอเพียงแค่ได้ให้ อุ่นไอ ..แสงสว่างในยามไร้ซึ่งจันทร์เพ็ญ
ขอได้เป็นไออุ่นเร้น ในอ้อมกอดที่หนาวเย็น
ขอเพียงแค่..ได้เป็นดั่งทุกสิ่งที่เธอฝันและใฝ่
เพียงพอแล้ว...หัวใจ
....
เพราะท้ายสุดแล้วไซร้
ข้าฯคงต้องร่วงมาสู่ดิน
ร่วงสู่ความมืดมิด ร่วงสู่
ความหนาวเย็น
และคงไม่เว้นที่ต้องเปลี่ยวดาย
ข้าฯไม่เคยถาม
ถึงโมงยามของความสว่างให้มากกว่าที่เห็น
ข้าฯไม่เคยถาม
ยามสิ้นอับแสงใครจะเป็นแรงพลังให้ฝัน
ข้าฯไม่เคยถาม
ยามข้าหนาวเหน็บใครจะเก็บข้าฯไปเพื่อกอดให้ไออุ่นที่อ่อนโยน..แสนละมุนนั้น
เพราะรู้ดีว่า ข้าฯย่อมหมดค่า ในวันที่ล้าแสง
อย่าเสียเวลาแม้แต่จะถามหรือครวญคร่ำ
เพราะรังแต่จะนำความว่างเปล่ามาสู่ใจดวงนี้
สู้ยอมทนให้ประโยชน์
กับผองเพือนมนุษย์ และบุคลที่เป็นที่รักสิ
ต่อให้หนาวกว่านี้ ว่างเปล่ากว่านี้ จะหวั่นใย
...
เมื่อท้ายสุด..ดาวที่สว่างสุกใสก็ต้องไร้แรงเผาไหม้
แปรเปลี่ยนไป...กลายเป็นดาวหาง
แล้วเลือนลางยามร่วงสู่ดิน
พวกเราคือดาว
แม้ว่าเคยสุกสกาวพราวระยับประดับฟ้า
มันดูไร้ค่าหากต้องมาครวญให้กับสิ่งใดที่หาได้จีรัง
และยิ่งไร้ค่าหากต้องมานับวันเวลาที่แสงแห่งข้าต้องมืดลง
ไร้ค่าหากต้องมาเฝ้าตอบคำถามถึงความเป็นมา
ไร้ค่าหากต้องมาร้องให้ให้กับความมืดมิด...ที่กำลังจะมาถึง
สู้ทำตามความฝันและสร้างสรร ความสดใสให้โลกใบนี้
ไม่ดีกว่าหรือ....
....
ไม่มีสิ่งใดผิด หรือแม้แต่จะลิขิตว่าถูกต้องเสมอ
เพราะท้ายสุดแล้ว เราต้องเป็นเหมือนเช่นดาว
มีสุกสกาว ย่อมมีดับแสง และร่วงโรย....ร้าง...ลา...
                                        ดาราราย....2002