ข้าเองก็ช่วยอะไรเจ้าไม่ได้เลย

วันนี้ที่เกาะยอครื้มฝนตั้งแต่เช้าเลย  เราเดินอยู่บนหลังเขาเย็นสบาย ๆ หลังชมนกชมไม้จากธรรมชาติอยู่บนยอดเขาสักพักหนึ่งแล้วก็เข้าห้องทำงานตรวจงานที่มีอยู่พอมีเวลาเลยเข้ามาบันทึกนี้

  <p style="margin: 0cm 73.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal">นึกถึงเมื่อวานตอนบ่ายแก่ ๆ ผมออกไปปฏิบัติงานถวายความรู้ให้พระนิสิตชั้นปีที่ 3 ของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย สงขลา  </p><p style="margin: 0cm 73.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 73.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal">รถเลาะเลียบริมทะเลสาบไปตามถนนมุ่งตรงไปขึ้นสะพานป๋าเปรมลงไปผ่าน 5 แยกเกาะยอ  ช่วงที่ก่อนถึงสะพานจะมีร้านขายของที่ระลึกใครที่ได้มาหรือผ่านเกาะยอชอบแวะตรงนี้เพื่อหาของฝาก…</p><p style="margin: 0cm 73.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 73.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal">  ช่วงนั้นมีรถกะบะขนของแซงขึ้นหน้าผมไปและตรงมุมโค้งข้างหน้า  เจ้าตัวน้อยวัยรุ่นกำลังวิ่งหน้าตั้งจากกลางเกาะไปริมฝั่งทะเล   แล้วหยุดยืนเก้ ๆ กัง ๆ  นาทีระทึก…ตูม..!  โครม..ล้อหน้าด้านซ้ายของรถกะบะทับลำตัวหมุนมาโดนล้อหลังทับผ่านเลยไป…</p><p style="margin: 0cm 73.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 73.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal">อนิจจา..!..วัฏฏะสังขารา…สัตว์โลกต้องดับดิ้นแล้วสิ้นไปอีกชีวิตหนึ่งแล้วหรือนี่...ข้าเองก็ช่วยอะไรเจ้าไม่ได้เลย...ได้แต่มอง…ปลง…แล้วขับรถผ่านเลยไป…</p><p style="margin: 0cm 73.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"></p>ในใจคิดแต่เพียงว่าสัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม…ไปดีเถิดนะวิญญาณเจ้าหมาตัวน้อย.