ความฝันเป็นสิ่งที่สวยงามทุกคนมีฝัน แต่ความฝันของใครล่ะจะเป็นจริง วันนี้ดิฉันขอเล่าเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับคนในสังคม มีหญิงชราคนหนึ่งอายุประมาณ 75 ปี ทนอยู่คนเดียวมานานนับ 20 ปี เหตุเพราะลูกหลานทอดทิ้ง เข้าไปทำงานที่กรุงเทพ ความเป็นอยู่ของหญิงชราลำบากมาก ตอนเช้าต้องตื่นนอนตั้งแต่ตี 4 เพื่อที่จะมาทำขนมขายครองแคลงขาย ขนมที่แกทำนั้นไม่ค่อยน่ากินสักเท่าไร เหตุคงเป็นเพราะแกแก่มากแล้ว หูตาที่เคยดีก็ไม่ดีเท่าที่ควร แรงที่เคยมีก็เริ่มถดถอย ทุกวันแกจะขึ้นรถเมล์ไปขายที่กรุงเทพ แกเล่าให้ฟังว่า "เวลาขึ้นรถเมล์ฉันไม่เคยเสียเงินเลยสักบาทเดียว" คงเป็นเพราะเขาสงสาร แกยังเล่าให้ฟังต่ออีกว่า เวลานำขนมไปขายบางครั้งคนซื้อก็ให้เงินแกเป็นร้อย แต่ไม่เอาขนมแกไปทาน แกบอกว่าเขาคงสงสารเขาเลยให้มา มีอยู่วันนึงแกก็ไปขายของจามปรกติ วันนี้แกได้พบกับคนคนนึงโดยบังเอิญ แกบอกดิฉันว่า แกจำได้แม่นยำ บุคคลคนนั้นคือลูกชายแกเองแต่งตัวดีมาก มีโทรศัพท์แพง ๆ ไว้ใช้ แต่ทำไมถึงทำไม่รู้จักแก แกได้แต่เก็บความน้อยใจไว้เพียงลำพัง ทุกวันนี้แกอยู่ตัวคนเดียวและไม่ยอมย้ายไปที่ไหน เพราะแกหวังว่าสักวันหนึ่งลูกแกจะกลับมา และรับแกไปเลี้ยง
นี่แหละคือบทสรุปของสังคมไทย เด๋ยวนี้ความกตัญญูหายไปไหนแล้ว ท่านผู้อ่านคิดว่าถ้าท่านเจอกับเหตุการณ์อย่างนี้ท่านจะรู้สึกอย่างไร
