วันวิสาขบูชาปีนี้ ทางโรงเรียนภาษาและภูมิปัญญาตะวันออก(OKLS) ได้นำเงินไปบริจาคที่สถานสงเคราะห์คนชราบ้านลพบุรีและวัดพระบาทน้ำพุ เงินบริจาคส่วนหนึ่งเป็นเงินจากครู พนักงาน นักเรียนและผู้ปกครอง ส่วนหนึ่งเป็นเงินค่าปรับลืมตอกบัตรและมาสายของครูและพนักงานภายในโรงเรียน (จะเล่าให้ฟังและขอข้อเสนอแนะถึงระบบการปรับเงินในภายหลังครับ) <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal">เป็นครั้งแรกที่ผมได้เข้าไปในบ้านพักคนชรา  แต่ก่อนเมื่อนึกถึงคนที่ไปบริจาคให้กับคนชรา ผมมีภาพว่าพวกเขาไปให้ทานและคนชราเป็นผู้รับทานรู้สึกว่าอีกฝ่ายเหนือกว่าอีกฝ่าย เจ้าหน้าที่คงเป็นพวกโหดๆคอยบังคับ คอยดุด่า คอยสั่งการ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">          ด้วยมุมมองเดิมเมื่อไปถึงบ้านพักคนชราก็รู้สึกวางตัวไม่ค่อยจะถูก </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal">วันนั้นเราชาว OKLS เลี้ยงอาหารกลางวันแก่คนชราซึ่งทั้งบ้านมีอยู่ 80คน และตามข้อเสนอแนะของเจ้าหน้าที่ของบ้านฯ เราซื้อของใช้ส่วนตัวและเอาเงินใส่ซองให้คนละ 200บาท โดยเจ้าหน้าที่แนะนำว่าให้ยื่นให้กับมือเลย </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal">ใกล้เวลา11.00น.ซึ่งเป็นเวลาทานข้าวกลางวัน เราเอาของที่จะบริจาคทั้งหมดไว้ข้างๆโรงอาหาร อาหารมื้อนี้น่ากินทีเดียว เป็นทอดมันกับต้มจืดหน่อไม้กระดูกหมู มีนม 1กล่อง นมถั่งเหลือง 1กล่องและขนมปังอีก 1ถุง ผมยังไม่ได้ทานข้าวเช้าเห็นแล้วก็อยากทาน นึกอยู่ในใจว่าจะชวนพวกเรากินด้วยไหมนี่ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">                มีเจ้าหน้าที่กำลังเตรียมตัวแจกจ่ายอาหารประมาณ 6-7คน ทั้งหมดดูยิ้มแย้มแจ่มใส พูดคุยให้ข้อมูลอย่างดี ได้ข้อมูลว่า จาก 80คน มีอยู่ประมาณครึ่งหนึ่งที่เดินเหินได้สะดวก ก็จะมากินข้าวที่โรงอาหาร ส่วนที่เหลือมีส่วนหนึ่งป่วย เดินไม่สะดวก อีกส่วนเป็นคนชราที่หลงลืม</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">                หลังแจกจ่ายอาหารเสร็จ พวกเราเดินไปยังอาคารผู้ป่วย บางคนก็นอนอยู่บนเตียงลุกขึ้นมาไม่ไหวบางคนที่พอเดินได้ก็ลุกขึ้นมากินข้าวตามโต๊ะเก้าอี้หน้าเรือนนอน น่าแปลกที่คนชราส่วนใหญ่ดูเป็นกันเอง คุยเหมือนเราเป็นลูกเป็นหลาน ดูท่าทางดีใจที่มีคนมาชวนคุยแก้เหงา</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">                มีอยู่คนหนึ่งเมื่อได้รับของ ก็ถามว่า “หนูเบอร์อะไร” คงคิดว่ามาหาเสียง เลยเรียกเสียงฮาดังลั่นห้อง </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">          เรือนพักของคนหลง บางคนก็ยิ้มแย้มร้องรำทำเพลง บางคนก็เล่าเรื่องวนไปมาจับความไม่ได้ บางคนก็ยืนยิ้มอยู่คนเดียว ทั้งหมดอยู่ภายใต้การสังเกตการณ์ของเจ้าหน้าที่ที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">               มีเจ้าหน้าที่คนหนึ่งอายุ 57ปี ไม่มีใครดูแลแม่อายุ 80กว่า จึงพามาอยู่ที่บ้านพักคนชรานี้เพื่อจะได้ดูแลใกล้ชิด คุณปู่อีกคนอายุ 74ปี ที่ไม่ยอมอยู่นิ่งทำกระเช้าแขวนต้นไม้จากกากมะพร้าวขาย </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">              ก่อนกลับพวกเราเข้ามาในโรงอาหาร คูณปู่ คุณย่าร้องเพลงสุขสันต์วันเกิดให้พวกเรา รู้สึกดีมากๆทั้งๆที่ไม่ใช่วันเกิดใคร จบด้วยการสวดมนต์ให้พร</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">          ความรู้สึกต่อบ้านพักคนชราของผมเปลี่ยนไป ที่นี่ไม่ใช่ที่รับทานแต่เรามาที่นี่เพื่อที่จะเห็นอนาคตของเรา สักวันเราจะแก่ สักวันเราจะอ่อนแอดูแลตัวเองไม่ได้ เรามาที่นี่โดยเราเป็นทั้งผู้รับและผู้ให้ เราต่างเอื้ออาทรต่อกัน เราต่างได้เรียนรู้</p>               คุณปู่ คุณย่าชวนพวกเราให้กลับไปเยี่ยมเยือนอีก ครับแล้วพบกันครับ