ความเอื้ออาทรของคนในสังคมช่างงดงามจริงๆ

         เด็กทารกวัยขวบเศษที่ส่งเสียงร้องแว๊ๆ ดังลั่นทั่วรถเพราะหิวนม ในอ้อมกอดของชายผู้เป็นพ่อวัย 30 เศษบนรถทัวร์คันที่ผมร่วมโดยสารไปด้วยช่างน่าสงสารจริงๆ สงสารทั้งเด็กและเห็นใจพ่อของเด็กน้อยคนนั้นที่ได้พยายามกล่อมและพูดคุย หลอกล่อ ล้อเล่นเพื่อจะได้หยุดร้องไห้ไปชั่วขณะ  เพราะเขาคงเกรงใจผู้โดยสารในรถ แต่ดูเหมือนว่าความพยายามของชายผู้เป็นพ่อจะไร้ผล เหตุที่ไร้ผลเพราะความหิวไม่เคยปรานีใคร...แม้แต่เด็กวัยขวบเศษคนนี้

         จนมาถึงได้ประมาณครึ่งทางภายหลังจากที่พนักงานสาวได้ปฏิบัติภาระกิจเสร็จสิ้นจากการเก็บเงินค่าโดยสาร เธอจึงเดินเข้ามาพูดคุยด้วย และซักถามจนได้ความว่า....

         ชายผู้นี้เดินทางมาจากชลบุรีกำลังจะกลับบ้านที่อยุธยา แต่น้ำต้มที่เตรียมมาสำหรับชงนมให้ลูกหมดแล้ว ลูกจึงร้องไห้ไม่หยุดเลย

         เธอได้พยายามช่วยซามูไรพ่อลูกอ่อนคนนี้อุ้มลูกเดินเล่นจากหน้ารถไปท้ายรถไปทักทายคนโน้นทีคนนี้ทีเพื่อจะให้แกลืม แต่ก็ไร้ผล จนกระทั่งรถเดินทางมาถึงศูนย์การค้าอยุธยาพาร์ค เธอรีบวิ่งลงจากรถไปพร้อมกับขวดนมมุ่งตรงไปยังร้านค้าขายกาแฟที่ท่ารถ เพื่อขอซื้อน้ำต้มสุกจากแม่ค้าเพื่อมาชงนมให้เด็กน้อยผู้นี้

           ทันใดนั้นพนักงานขับรถก็พูดกับผู้โดยสารที่นั่งด้านหน้ารถขึ้นมาว่า "ดูมัน....สวมวิญญาณความเป็นแม่เด็ก" ผมเดินลงจากรถหลังจากสิ้นเสียงของเขาพอดี และมองไปที่ร้านค้าที่พนักงานเก็บเงินสาวผู้มีจิตใจงดงามดั่งนางฟ้าวิ่งไปซื้อน้ำต้มสุกให้แก่เด็ก ผมสังเกตว่าแม่ค้าก็ไม่คิดเงินกับเธอ

ความเอื้ออาทรของคนในสังคมช่างงดงามจริงๆ ...น้ำใจมีความสำคัญพอๆกับน้ำนม