วันเสาร์ที่ 9 มิถุนายน 2550 ที่ผ่านมาผมไปประชุมผู้ปกครองโรงเรียน นิบงชนูปถ้มภ์ ซึ่งทางโรงเรียนแบ่งกิจกรรมเป็น 2 ช่วงๆแรกไปพบกับ ครูประจำชั้นของลูกสาว ชื่อครูสุจิตรา เซ่งตระกูล ครูสุจิตราเล่าให้ฟังว่า ท่านเป็นชาวนครศรีธรรมราช มาจากครอบครัวที่ยากจนแต่ด้วยมีจิตใจ ใฝ่เรียนใฝ่ศึกษาจึงพยายามศึกษาจนสามารถสอบบรรจุเป็นครูและได้เป็น ครูนับแต่อายุ  20 ปีจนถึงปัจจุบันอีก 3 ปีก็จะเกษียณ ครูสุจิตรา ยืนยัน กับพวกเราเหล่าผู้ปกครองว่า จะพยายามอย่างที่สุดที่จะสอน และฝึกลูก ศิษย์ให้มีความรู้ความสามารถด้วยความรู้และประสบการณ์ทั้งหมด ที่มีอยู่

ช่วงที่สองเป็นกิจกรรมพบปะกับคณะผู้บริหารซึ่งจัดในห้องประชุมใหญ่ ครับ 

ท่ามกลางสถานการณ์ที่เกิดขึ้นสิ่งที่น่าห่วงที่สุดคือเรื่องการศึกษาของ เยาวชน ขวัญกำลังใจทั้งของครู นักเรียนและผู้ปกครองหากจะมีครู สักคนหนึ่ง หรือมากกว่านั้นที่ยังคง มุ่งมั่น ตั้งใจ และทุ่มเท สอนศิษย์์ เพื่อให้ได้ดีนั้นน่า ยกย่อง   น่าสรรเสริญ และขอใช้พื้นที่เล็กๆนี้ ขอขอบ คุณคุณครูสุจิตรา เซ่งตระกูล และคุณครูท่านอื่นๆ ที่ยังคงทำหน้าที่ของ ตนอย่างดีที่สุด เพื่อเด็กๆจะได้มีการศึกษาและอนาคตที่ดีครับ