วิจัยในชั้นเรียน...ไม่ใช่ยาขมหม้อใหญ่...อีกต่อไปแล้ว

 ครูอ้อยเคยอ่านบันทึกของคุณเอก  จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร เรื่อง..."งานวิจัย" ยาขมหม้อใหญ่ของคุณครู  

ซึ่ง ณ วันนั้น  ยังมีครูที่โรงเรียนที่ครูอ้อยสอนอยู่นั้น   ยังไม่เข้าใจ  มองเห็นงานวิจัยในชั้นเรียน  เป็นของน่ากลัว  ยากมากที่จะสำเร็จ  เกิดการท้อแท้   และมีอคติกับงานวิจัยมากๆ  

ครูอ้อยเคยเป็น.....หัวหน้างานเรื่องวิจัยในโรงเรียน  ไม่ประสบกับความสำเร็จเลย  ในเรื่องที่จะโน้มน้าวให้ครู...หันมาทำวิจัยในชั้นเรียน  หรือวิจัยเพื่อพัฒนาการเรียนรู้....

แต่เมื่อ..พวกเราได้เดินทางมาถึง   เมืองของครูชำนาญการพิเศษ   คณะครูต้องทำตามข้อประเมิน  ซึ่งจะมีเรื่องวิจัยเข้าไปอยู่ด้วย...

ในความเป็นจริง.....งานวิจัยกับครู...เป็นของคู่กัน...เกี่ยวกับการเรียนรู้   แต่คิดว่ามันยาก....เพราะ  เราไม่รู้ว่า...จะเริ่มต้นที่ใด   คิดว่าเป็นเรื่องวิชาการ   ที่จะต้องค้นคว้า  สถิติรุงรัง  น่ากลัว  

พูดง่ายๆว่า...มีอคติกับงานวิจัยโดยทั่วหน้า 

แต่วันนี้...การอบรมเชิงปฏิบัติการ   การขยายผล   ผู้นำการเปลี่ยนแปลงเพื่อรองรับการกระจายอำนาจ   ครูจึงต้อง..เร่งรัดทำความเข้าใจ   กระบวนการง่ายๆที่วิทยากร  นำมาเสริม  เพิ่ม  ให้พวกเราได้เข้าใจ  และนำไปใช้ได้ดียิ่งขึ้น 

ในส่วนที่ครูอ้อยประทับใจในวันนี้คือ....วิทยากรได้สอนให้เราแปลงวิจัยหน้าเดียว  ให้เป็นกระบวนการทำวิจัย..

ซึ่งง่ายและเข้าใจได้เร็ว...สงสัยเอาตัวเอง...เป็นมาตรฐานมั้งนี่ 

แต่วันนี้  พวกเราได้..หัวข้อ..การทำวิจัย กันเกือบทุกคน 

ครูในกลุ่มสาระของครูอ้อยนั้น   ทำเรื่องเดียวกัน  แต่...กลุ่มตัวอย่างต่างกัน  

ครูอ้อยจะนำเสนอในลำดับต่อไป 

อ้อ..ลืมไป...ครูอ้อยได้ประโยชน์จากงานนี้หลายอย่างค่ะ  เรื่องแรกคือ....การจัดการความรู้ KM ในเรื่องนวัตกรรมเพื่อการเรียนรู้ 

และเรื่องต่อไปคือ...นวัตกรรมเพื่อการเรียนรู้..ค่ะ

[ขจิต ฝอยทอง]

• มาให้กำลังใจพี่อ้อย
• เมื่อทำจริงๆๆจะพบว่ามันไม่ยากเหมือนที่เราคิด
• นอกจากนี้ยังแก้ปัญหาในชั้นเรียนเราได้ด้วยครับผม
• ขอบคุณครับ

[ครูอ้อย แซ่เฮ]

สวัสดีค่ะคุณขจิต..ขจิต ฝอยทอง

• จะมีคนไม่กี่คนที่เริ่มไหวตัว  หันหน้ามาทำวิจัยกันอย่างจริงจัง
• แต่ก็มีหลายคนที่ยังเฉยเมยอยู่ค่ะ

ขอบคุณค่ะ