เรื่องเล่าจากเมลค่ะ
สนุก ๆ แฝงด้วยข้อคิด.....ขอให้มีความสุขนะคะ
“ลุงแจวเรือจ้าง…กับหนุ่มนักเรียนนอก…”
เด็กหนุ่มคนหนึ่ง…เป็นชาวสงขลา…
เรียนเก่งมาก…
ได้ทุนไปเรียนอเมริกา…ตั้งแต่เด็ก…จนจบด็อกเตอร์…
จึงกลับมาเยี่ยมบ้าน…
บ้านของเด็กหนุ่ม…
อยู่อีกฟากหนึ่ง…ของทะเลสาบสงขลา…
ต้องนั่งเรือแจว…ข้ามไป…ใช้เวลาแจวประมาณหนึ่งชั่วโมง…
เรือที่ติดเครื่องยนต์…ไม่มีเหรอ…ลุง…?
ไม่มีหรอกหลาน…ที่นี่มันบ้านนอก…
มันห่างไกลความเจริญ…มีแต่เรือแจว…
โอ…ล้าสมัยมากเลยนะลุง…โบราณมาก…
ที่อเมริกา….เขาใช้เครื่องบินกันแล้วลุง…ลุงยังมานั่งแจวเรืออยู่อีก…
ไปส่งผมฝั่งโน้น…เอาเท่าไร…ลุง…?
80 บาท…
OK…ไปเลยลุง…
ในขณะที่ลุงแจวเรือ…
หนุ่มนักเรียนนอก…ก็เล่าเรื่องความทันสมัย…
ความก้าวหน้า…ความศิวิไลช์…ของอเมริกาให้ลุงฟัง…
เมืองไทย…เมื่อเทียบกับอเมริกาแล้ว…ล้าสมัยมาก…
ไม่รู้คนไทย…อยู่กันได้ยังไง…?
ทำไมไม่พัฒนา…ทำไมไม่ทำตามเขา…เลียนแบบเขาให้ทัน…?
ลุง…ลุงใช้คอมพิวเตอร์…ใช้อินเตอร์เน็ต…เป็นไหม…?
ลุงไม่รู้หรอก…ใช้ไม่เป็น…
โอโฮ้…ลุงไม่รู้เรื่องนี้น่ะ….ชีวิตลุงหายไปแล้ว…25 %….
แล้วลุงรู้ไหมว่า…เศรษฐกิจของโลก…ตอนนี้เป็นยังไง…?
ลุงไม่รู้หรอก…
ลุงไม่รู้เรื่องนี้นะ…ชีวิตของลุงหายไป…50 %
ลุง…ลุงรู้เรื่องนโยบายการค้าโลกไหม…ลุง…?
ลุง…ลุงรู้เรื่องดาวเทียมไหม…ลุง…?
ลุงไม่รู้หรอก…หลานเอ๊ย…
ชีวิตของลุง…ลุงรู้อยู่อย่างเดียว…
ว่าจะทำยังไง…ถึงจะแจวเรือให้ถึงฝั่งโน้น…
ถ้าลุงไม่รู้เรื่องนี้…ชีวิตของลุง…หายไปแล้ว…75 %
พอดีช่วงนั้น…
เกิดลมพายุพัดมาอย่างแรง…คลื่นลูกใหญ่มาก…ท้องฟ้ามืดครึ้ม…
นี่พ่อหนุ่ม…เรียนหนังสือมาเยอะ…จบดอกเตอร์จากต่างประเทศ…
ลุงอยากถามอะไรสักหน่อยได้ไหม…?
ได้…จะถามอะไรหรือลุง…?
เอ็งว่ายน้ำเป็นไหม…?
ไม่เป็นจ๊ะ…ลุง….
ชีวิตของเอ็ง…กำลังจะหายไป 100 % …แล้วพ่อหนุ่ม…
สวัสดีค่ะ
เคยอ่านเรื่องเล่าเรื่องนี้แล้ว แต่นานมากแล้ว ยังจำได้เลยค่ะ อ่านไป ขำไป ทำให้รู้สัจธรรมว่า ในบางสภาวะ ความเก่งที่คุณมีอยู่ ก็ใช้ประโยชน์อะไรไม่ได้
น้องชาย น้องแป๊ด
อ่านแล้วให้อะไรตั้งเยอะแยะในชีวิตค่ะ
ขอบคุณที่นำเรื่องดี ๆ มาเล่าครับ
ชีวิตคนเรามักเอาเข้าไปผูกไว้กับเรื่องนั้นเรื่องนี้ โดยที่สาระจริง ๆ ไม่ใช่เลย
เงินทองเป็นของมายา ข้าวปลาเป็นของจริง อันนี้แน่นอนกว่าครับ รู้เรื่องนี้ชีวิตมี 100 เปอร์เซ็นต์
ขอบคุณครับ
ปัจจุบัน โลกสอนให้คนเรายึดบูชา เเต่สิ่งประกอบภายนอกนะ จริงๆเเล้วการวิ่งตามกระเเสโลกาภิวัฒน์ คนน่าจะเหนื่อยนะ เดินช้าๆ เเต่มั่นคงจะดีกว่า เเละถ้าเรารู้สึกว่า “พอ” ความสุขจะตามมาจริงๆๆๆเลย ขอยืนยัน
ได้ข่าวไม่สู้ดี เสียใจด้วยครับ
จากใจ..........................เหลียง
สวัสดีค่ะ คุณ somporn poungpratoom
เรื่องนี้คล้ายกับเรื่องที่เขียนโดย Goenka เลยค่ะ หาอ่านได้ที่นี่ค่ะ อ.ศิริศักดิ์ แปลไว้
มีเวอร์ชั่นของไทยด้วย.. ดีจังค่ะ ^ ^
สวัสดีครับ คุณ
เด็กหนุ่มคนหนึ่ง...เป็นชาวสงขลา...
เรียนเก่งมาก...
ได้ทุนไปเรียนอเมริกา...ตั้งแต่เด็ก...จนจบด็อกเตอร์...
จึงกลับมาเยี่ยมบ้าน...
อ่านสนุกดีครับ...
ผมคิดเล่น ๆ นะ...
คนอยู่ริมทะเล ริมคลอง เขาเก่งเรื่องว่ายน้ำแน่ ๆ
ในชีวิตจริงครับผม...
เค้าคงลืมเรียนวิชาเอาตัวให้รอดอ่ะนะคะ
คนที่จะจบดร.ทุกคนต้องเรียนนะคะ อิอิ
^___^