ไปยืนทีไรต้องได้ยิ้มทุกทีไป ไม่เชื่อก็ลองดูนะคะ ไม่ได้ท้าค่ะ แต่น่ามายืนดูค่ะ
วันหนึ่งในหลายๆวันที่ครูอ้อยจะต้องเดินผ่านนักเรียนชั้นปฐมวัย  หมายถึงชั้นอนุบาล   จะเห็นความน่ารัก  ไร้เดียงสา 
และก็น่า  จับมาอุ้ม  และก็หอมแก้มทุกทีไป  
อดใจไว้ก่อน  ไม่นานเกินรอ  ครูอ้อยคงจะมีหลานน้อยกับเขาบ้างนา 
แอบไปยืนมองอยู่บ่อยๆ   เมื่อเช้านี้  ครูอ้อยมาที่แถว ป.4 ช้า  จึงยืนอยู่ตรงชั้นปฐมวัย  
เมื่อถึงเวลาร้องเพลงคารพธงชาติ  ไม่ว่าที่โรงเรียนอะไรก็ตาม  ถ้าหากนักเรียนได้ร้องเพลงเคารพธงชาติด้วยกันแล้ว 
ชั้นที่ร้องเพลงได้ดังที่สุด  ก็คือ  ปฐมวัย  หรืออนุบาลนี่ล่ะค่ะ  
ครูอ้อยไปยืนทีไร  ต้องยิ้มทุกที  จะไม่ให้ยิ้มได้อย่างไรล่ะค่ะ  ก็น้องอนุบาลที่เข้ามาเรียนใหม่ๆ  ยังร้องเพลงชาติไม่ชัดเจน 
ก็พยายามร้อง  โดยใส่เนื้อเพลงใหม่เข้าไปทุกท่อนทุกตอน   จนกว่าจะจบเพลง  ทำให้ครูอ้อยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่  ใครไม่เชื่อ...ลองมายืนดูสิคะ..อารมณ์ดีไปทุกคน  และยิ้มได้ด้วย..อิอิ..ขำขำ