เมื่อการประชุมสัมมาคืองาน
งาน งาน งาน ทำไมคนถึงตกงานกันมากมาย คนที่ไม่มีงานก็อยากได้งานทำ คนที่มีงานทำก็มีงานมากมายจนชีวิตนี้เป็นเหมือนเครื่องจักรเครื่องกลไปทุกวันแล้ว จากเดิมที่เคยนั่งทำงานอยู่กับที่ทำงาน ออกพบปะเพื่อนร่วมงาน คนใกล้ชิดรับฟังสิ่งต่างๆ ซึ่งถือว่าเป็นความเดือดร้อน เป็นความกังวล เป็นความทุกข์ร้อนของเขา แม้จะช่วยอะไรเขาไม่ได้มากนัก แต่เขาก็สุขเราก็สุขใจที่เห็นเขามีสุข แต่ทุกวันนี้ไม่รู้นะ เพราะสัปดาห์หนึ่งได้ทำงานอยู่สำนักงานไม่เกิน 2 วัน นอกนั้นประชุมสัมมนาเป็นประจำแรกๆก็สนุก ต่อไปเริ่มจะเป็นทุกข์แล้ว เพราะมันไม่น่าจะใช่ งานที่ต้องทำหลังจากที่ไปรับรู้รับทราบเทคนิคแนวปฏิบัติมาแล้ว กลับต้องไปเรียนรู้สิ่งใหม่ทั้งที่งานเดิมยังไม่เริ่ม ลองทบทวนตัวเองบ้างเมื่อมีโอกาส แต่ก็ยังมองไม่เห็นตัวตนที่แท้จริงของตนเอง แล้วเมื่อไหร่จะหลุดพ้น
