ทุกเทศกาล ประชาชนคนไทยก็จะเบียดเสียดยัดเหยียดเดินทางกลับไปทำบุญ เยี่ยมยามพ่อแม่พี่น้อง หลังจากที่ตรากตรำทำงานหนักในโรงงานหรือทำกิจการต่างๆ หลายคนทิ้งลูกเล็กเด็กแดงให้ปู่ย่าตายายเลี้ยง  จึงกระหายใคร่เห็นหน้า พอมีจังหวะเวลา ก็พากันเตรียมตัวเตรียมใจมากอดคนที่สุดแสนจะคิดถึง  

ปีหนึ่งๆเราจะเห็นพฤติการณ์ทางสังคม ที่เฮโลวันบุกบ้านเกิดแบบมืดฟ้ามัวดิน รถยนต์ติดกันเป็นเพ กรุงเทพ-บุรีรัมย์ ใช้เวลาเดินทาง12ชั่วโมง แวะตรงไหนก็ไม่ได้ ทุกปัมท์ทุกร้านค้าคนแน่นยังกับหนอน ถนนว่างอยู่2วัน ตอนขากลับก็ครืดอีก แต่คงได้ประสบการณ์บ้างแล้ว จึงเตรียมการแก้ไขปัญหาล่วงหน้า อาการหน้ามืดบนถนนคงผ่อนคลายได้บ้าง ที่น่าชื่นชม ตำรวจรักษาความปลอดภัยอย่างดียิ่ง

ลูกสาวบอกว่า..พอถึงจุดที่ตำรวจคอยระแวดระวัง จะมีน้ำเย็นผ้าเย็นมาเสิร์ฟ หาหม่องยาดมมาให้ ตำรวจพัฒนาและน่ารักขึ้นมาก แต่ก็ไม่วายมีคนตายในเทศกาลแห่งความสุขนี้ร้อยกว่าคน! เรื่องคนชนบทคืนถิ่น บางคนอาจจะรู้สึกแตกต่างกันไป ตามที่ผมเฝ้ามองอาการที่ว่านี้  ก็เห็นว่ามันมีการพัฒนาที่หลากหลายและซับซ้อนที่เต็มไปด้วยเงื่อนปม

จนเกิดคำถามยอดฮิต!

ทำไมคนอีสานอยู่อีสานไม่ได้

เราพัฒนาอีสานได้จริงหรือ

เราดำเนินการผ่านกลไก และกระบวนการอะไร

เราต้องเอื้ออาทรอะไรอีกบ้าง คนอีสานจึงจะไม่ทิ้ง-หนี-อีสานวันนี้

เราแก้ไขปัญหาความยากจนได้ถูกทางแล้วหรือยัง

เพราะความอยากและยากจนใช่ไหมละ ที่ทำให้เกิดการสะสมปัญหาทางสังคม การลักลอบตัดไม้ขาย การรุกที่ป่าเขา ทำการเพาะปลูกและรุกตามใบสั่ง เกิดกองทัพมดเบียดเบียนทรัพยากรทุกรูปแบบ หรือแม้แต่พวกที่ตั้งใจทำมาหากินก็ยังยากลำบาก ไม่รู้จะประกอบอาชีพอะไร ทำไร่ทำนา เลี้ยงปลา เลี้ยงไก่ สุกร วัวควาย ก็ประสบปัญหากลไกตลาดและต้นทุนปัจจัยการผลิต แม้แต่ไข่ไก่ยังซื้อกินทุกหลังครเรือน เราพึ่งตนเองได้กี่%  ทุกอย่างอยู่ในเงื้อมมือที่มองไม่เห็น การทำมาหากินแบบถูกมัดมือชกจึงลุ่มๆดอนๆ ถึงไม่ตายแต่เลี้ยงไม่โต!!

ชาวบ้านมีปัญหาเรื่องวิชาชีพที่จะดำรงตนให้อยู่ได้อยู่ดีมีความสุขตามอัตภาพ การขาดแคลนความรู้ จึงเป็นปัญหาใหญ่ใช่ไหม อ้าว! แล้วจะทำยังไงละทีนี้

ชาวบ้านที่เข้าไปสู่ระบบธุรกิจการเกษตรไม่ได้ ดูไปแล้วคล้ายกับเป็นพลเมืองชั้น2 ที่รัฐฯและหน่วยงานต่างๆพยายามจะเอาหลักการเศรษฐกิจพอเพียงเข้าดำเนินการ  แต่ก็นั่นแหละ การทำงานหลากหลายวัฒนธรรม และหลายสไตล์ไม่รวมกันเป็นเอกภาพ ไม่มีระบบรองรับ และไม่มีแผนแม่บทที่ชัดเจน จะเอายุทธศาสตร์ส่วนกลางมาต่อสู้สงครามความยากจนนอกตำรา มันก็เกิดปัญหางูกินหางบ้าง หมาลงบนทางด่วนบ้าง

ปัญหาความรู้ไม่พอใช้ ส่งผลไปเกี่ยวกระหวัดถึงเรื่องเศรษฐกิจ สังคม การเมือง แม้แต่การเลือกตั้งที่ผ่านไป ฟังแล้วสะอึก ..อย่าโกรธนะครับ ถ้าจะพูดตามที่ชาวบ้านเขาวิจารณ์ “มันให้เงินก็เอา เลือกไอ้หน้าไหนมันก็ไปกิน“เมื่อผลลัพธ์การพัฒนาสังคมออกมาเช่นนี้  เราโทษใครไม่ได้เลย นักการเมืองก็คงไม่มีใครอยากไปซื้อเสียง ถ้ามีวิธีอื่นที่หวังผลได้ดีกว่านี้ ทั้งหมดนี้อาจจะเกิดขึ้นเพราะสังคมไทยไม่เห็นความสำคัญเรื่องการเรียนรู้และพัฒนามิติทางสังคม คนเราสมัยนี้ครุ่นคิดๆๆ..ทำให้เหมือนขนมลอดช่อง เรื่องนี้เป็นเอกสิทธิ์ส่วนตัวไม่ว่ากัน เรื่องไหนยากๆฉันไม่ยุ่ง ฉันจะปลีกวิเวกหาทางเอาตัวรอด ปัญหาส่วนรวมธุระไม่ใช่ ปล่อยให้พวกบ้าผลประโยชน์แย่งชิงกันไป   อะไรจะเกิดก็ปล่อยมันเกิด

ใจคอจะลอยแพสังคมรึจ๊ะ ตาหวาน

หมายเหตุ: ที่พูดนี่ไม่ได้เหมาโหลควบไปถึงท่านที่คิดดี ทำดีอยู่แล้วนะครับ เมืองไทยใครพูดความจริงมักโดนกระป๋อง รองเท้าเขวี๊ยงทุกที !! ท่านใดมีหมวกกันน๊อคจะบริจาคก็ยินดีครับ ยาหม่อง ยาแดง และเท็นโซพล๊าส ถ้าได้ก็ดี อิอิ..

K-w

-กลุ่มขนมลอดช่อง

-หมาหลงทางด่วน

-ใจคอจะลอยแพสังคม แทนลอยกระทง

<p align="justify">-ทำไมคนอีสานอยู่อีสานไม่ได้</p>

-เราพัฒนาอีสานได้จริงหรือ

-เราดำเนินการผ่านกลไก และกระบวนการอะไร

-เราต้องเอื้ออาทรอะไรอีกบ้าง คนอีสานจึงจะไม่ทิ้งถิ่น

-วิชาอะไรที่จะทำให้คนอีสานมีความพอเพียง

-เราแก้ไขปัญหาความยากจนได้ถูกทางแล้วหรือยัง

-เทศกาลฝนตกขี้หมูไหล

</span><p align="justify"></p>