ลมเย็นโชยมาเพราะฝนตกไกลๆ หรืออาจะมาตกที่ใกล้ๆก็ได้ ครูอ้อยเปลี่ยนแผน เปลี่ยนใจ ไม่ไปมหาวิทยาลัยแล้ว เพราะไม่ชอบขับรถผ่าฝน อันตราย
พอตื่นนอนขึ้นมา พวกเราจะมาพบกันที่ห้องโถงข้างล่าง คนที่ครูอ้อยพบคนแรกในวันแรก คือ คุณขจิต และท่านครูบาฯ ส่วนในวันต่อไป ก็สลับกัน มีครูเสือบ้าง แต่กิจกรรมที่เหมือนๆกันคือ ออนไลน์ GotoKnow
ก่อนที่พวกเราจะไปไหนตามโปรแกรม เราต้องมาเปิดดูบันทึกของตนเองที่เขียนไว้ และตอนที่จะแสดงความคิดเห็น ด้วยความเคยชินจึงลงความคิดเห็นไปเลย แบบไม่ได้ดูว่า เป็นบันทึกของตัวเองหรือไม่ คิดว่าอยู่ที่บ้าน
ดังนั้น คุณขจิต จึงพูดคะขาในบันทึก เรื่องนี้ ครูอ้อยเองล่ะค่ะ นำไฟล์ขึ้นไป ไม่ได้ดู.....ตาม้าตาเรือ รีบลง จึงกลายเป็นคุณขจิต เป็นเรื่องที่คุณขจิต เธอขำ และชอบใจมากเลยค่ะ
|
|
ที่ตลกกว่านั้น ตอนที่คุณขจิต skype กับคุณเม้งที่ประเทศเยอรมัน เป็นเวลาที่เรากำลังรับประทานอาหารเย็น ที่มีกุ้งเผา ข้าวยำปักษ์ใต้ ข้าวเหนียวมะม่วง คุณขจิตนำไปที่หน้าจอ คุณเม้งเลย copy และลงในบันทึกของเธอ เป็นที่สนุกสนานมาก คุณเม้งอยู่ถึงเยอรมัน แต่มีภาพที่มหาชีวาลัยอีสานได้
ในภาพข้างบนนี้ เป็นกิจกรรมยามว่างภารกิจของเด็กๆ วาดภาพระบายสี น่ารักมากค่ะ แล้วเด็กรุ่นใหญ่ขึ้นมาก็ อ่านหนังสือการ์ตูนกันค่ะ
ส่วนรุ่นใหญ่มาก ถึงใหญ่ที่สุด ก็ใช้เวลาว่างในการเก็บภาพ คุณขจิตเก็บภาพให้พี่อ้อยแล้ว น่ารักมากเลยค่ะ ขอบคุณด้วยค่ะ และบันทึกนี้มีภาพเด็ดด้วยค่ะ...เงียบๆค่ะ....เบาๆค่ะ...เดี๋ยวครูบาฯ...จะตื่น
|

สวัสดีค่ะ ครูอ้อย
งานนี้ ไม่ได้หิ้ว notebook ไป รู้สึกคิดถึงม้าก ๆ เพราะไม่เคยขาดเจ้าเลยสักวัน ขนาดห่างจากสามีหลาย ๆวัน ยังไม่คิดถึงเท่ากับ คิดถึง notebook เลยค่ะ
ฮา ๆๆๆๆๆๆๆๆ
แย่แล้วน้องแป๊ด...คุณ รัตติยา เขียวแป้น
แต่คุณผู้ชายของเรา..ต้องปลุกค่ะ..เฮ้ ! พริกจะได้เผ็ดๆ ซูดส์ส์ส์ส์ส์
คิดถึงค่ะ
จริงหรือเปล่า..ไปเมื่อไรคะ...อย่าหลอกให้หลง..นะคะ