หลบในเรือนรู้สึกอันเลึกเร้น เอื้อมาเค้นบังคับจับแล้วปล่อย...

ความเหงาเจ้าอยู่ไหน

 

 

หลากอารมณ์โถมผ่านม่านรู้สึก

ในสำนึกโศกซ้ำจนย่ำแย่

หรือสุขแสนแดนสรวงในดวงแด

ยังเผื่อแผ่ความเหงาเข้าปะปน

 

 

เกิดคำถามความเหงาเจ้าอยู่ไหน

หลบอยู่ในปลายตรอกซอกถนน

แอบสิงสู่อยู่ในดวงใจคน

หากหลงทนเป็นทาสแทบขาดใจ

 

ถามชาวดงธรรมดาในป่าดิบ

เขากระซิบตอบว่า “ข้าไม่ใช่”

“ข้าพอเพียงปล่อยวางอยู่ข้างใน

เหงาอยู่ไกลเกินกว่าหาไม่เจอ”

 

ถามเรื่องเหงาชาวกรุงยิ่งยุ่งกว่า

บ้างตอบ “มาทุกคราวที่เราเผลอ”

บ้างไม่เหงาไม่เคยเลยนะเออ

บ้างละเมอยังเหงาจนเรางง

 

เหงาไม่ใช่อาคารสถานที่

เหงาไม่มีชนชั้นอันสูงส่ง

เหงาไร้คำจำเพราะหรือเจาะจง

เหงายังคงเคว้งคว้างพลางล่องลอย

 

หลบในเรือนรู้สึกอันลึกเร้น

เอื้อมมาเค้นบังคับจับแล้วปล่อย

ไปแล้วมามาแล้วไปไม่เคยคอย

เห็นเพียงรอยเลาเลาเงาบางบาง

 

Photobucket 

(ขอบคุณทุกภาพจากอินเทอร์ใกล้มือคว้า)

 

โสภณ  เปียสนิท

39/3 เขาพิทักษ์ หัวหิน ประจวบคีรีขันธ์ 77110