โศกนาฏกรรมแก่งกระจาน : กังขานัก อุบัติเหตุ..ฤา..เหตุใด...?

แวะมาอ่านกวีประวัติศาสตร์นะครับ

ขอบคุณครับ อาจารย์ ดร.โสภณ เปียสนิท แหมอาจารย์ช่างให้กำลังใจ ได้ดีเหลือเกินครับ "กวีประวัติศาสตร์" เป็นคำที่ไพเราะยิ่งนักครับ...

*** เป็นบทประพันธ์ที่น่าติดตามค่ะ

ดอปื่อแหว่ควา สี่จึ๊เนอ มูโข่ ลอ ปก่อ ฉ่อถ่อ เจอ

พี่น้องประสานมือ ฟ้าถล่มช่วยกันค้ำไว้

ขอบคุณที่ช่วยเล่าประวัติศาสตร์ชุมชน "คนกะเหรี่ยง"

โอะ หมึ โช เปอ..เด็กสามหมอก

ขอบคุณครับสำหรับ ทา...ดี...

ยังไงเลือดก็ข้นกว่าน้ำครับ...

ขอบคุณ ..สำหรับ บทกลอน ที่ช่วยบันทึกประวัติศาสตร์ เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับ มนุษยชาติกลุ่มหนึ่งที่ผู้คนเรียกเขาว่า กะเหรี่ยง

ครับ

สวัสดีครับ อาจารย วุฒิ บุญเลิศ

แหมซาบซึ้งใจสุดๆๆ ครับ ที่อุตส่าห์ตามมาให้กำลังใจถึงในนี้

• น่าคิดน่าเห็นใจ...กลุ่มชาติพันธุ์กลุ่มเล็ก ๆ ทำนาทำไร่เพียงเลี้ยงชีพไยฟาดฟัน
  นายทุนรุกที่หลายหมื่นพันไร่ไฉนไม่เร่งราวี...
• ขอบพระคุณค่ะ

สวัสดีครับ อาจารย์ธรรมทิพย์ ขอบคุณมากครับ ที่แวะมาเยี่ยมชม และให้กำลังใจ

คือเรื่องราวที่สร้างความช้ำใจให้กะเหรี่ยงมาช้านานแล้วครับ หากไม่มีการแก้ไขเรื่องเศร้าพวกนี้ก็จะยังวนเวียนอยู่กับชาวกะเหรี่ยงต่อไป  เพราะคนไทยมักจะจำแต่สิ่งเลวๆ ครับ....

สวัสดีทุกท่านที่แวะมาเยี่ยมเยียนครับ

ต้องขอกราบโทษทุกท่านจริงๆ ที่ผมรีบร้อนกับการนำบันทึกนี้ขึ้น วันนี้ผมมีโอกาสได้กลับมาอ่านมันอีกครั้งครับ ถึงได้รู้ว่าผมเขียนตก และเขียนผิดไป 2 จุด

จุดแรก คือ บทแรก บาทที่ 1 ครับ ผมตั้งใจเขียนว่า "อ่านประวัติเรื่องราวคนเมืองเพชร" แต่ในบันทึกไม่มีคำว่า "คน" จะให้สมบูรณ์จะต้องมี คน ด้วยครับ

จุดที่สอง คือ บทที่สอง บาทที่ 2 ครับ ผมตั้งใจพิพม์ว่า "เลี้ยงชีวีอยู่ชายเขาตะนาวศรี" แต่ในบันทึก พิมพ์คำว่า "เลี้ยง" เป็น "แล้ว"

ต้องขออภัยจริงๆ ครับ ผมภาษาไทยไม่ค่อยแข็งแรง..อิอิ..ผมเป็นกะเหรี่ยงครับ...

ตะบลือ....

ผู้ใหญ่ในบ้านเมืองจะมองเห็นมั้ยนะ

สวัสดีครับ อาจารย์ ดร.ขจิต ฝอยทอง

แหม..ดูๆ แล้วอาจารย์ ดร.นี่ก็คุ้นเคยกับ ปวาเกอญอ ดีนะครับ ตะบลึ คือกันครับอาจารย์

สวัสดีครับ พี่กระติก~natachoei ที่ ~natadee

ฟังพี่รำพึงว่า "ผู้ใหญ่ในบ้านเมืองจะมองเห็นไหมนะ"

ผมก็เลยพลอยไม่มั่นใจไปด้วยครับว่า เออ.. แล้วผมจะตั้งชื่อให้มัน "กังขา"

แต่แรกทำไม ใช่ครับ สงสัยครับสงสัย...???

บทกวีไม่มีชนชั้น ...วรรณะ...นะครับ

ขอบคุณครับ

สวัสดีครับ  คุณหมอ

ขอบคุณครับมากครับที่แวะมาให้กำลังใจ

ไว้จะรอชมคุณหมอออกทีวี ครับ

ส่งกำลังใจก็คงต้องใช้เวลา เพราะว่าระบบอุปถัมภ์ด้านผลประโยชน์ ยังอยู่เหนืออื่นใด ตามที่รู้ๆ กันอยู่ แต่ต้องมีสักวัน ๆ นะคะ ส่งกำลังใจเจ้า ตาบลือ

แก่งกระจานเป็นที่คุ้นเคยของพี่ค่ะ

แต่ก่อนขึ้นไปกางเต้นนอนบนพะเนินทุ่ง  เช้ามาก็ออกเดินดูนก 

ตอนนี้ทำได้แค่ขับรถเลยขึ้นไปจากบ้านกร่างไม่ไกลนัก  วางเก้าอี้เล็กๆ นั่งเล่นริมลำธาร  อ่านหนังสือ ฟังเสียงนก เสียงป่า

เวลาที่ทำตัวให้กลมกลืนกับป่าได้  นกก็จะลงมาเดินเล่นอยู่ใกล้ๆ

พี่จึงบอกได้ว่า หลงรักป่าแก่งกระจานค่ะ

ขอบคุณ คุณPoo ครับที่แวะมาให้กำลังใจ และก็เชื่อครับว่าต้องมีสักวันเหมือนเพลงว่า..."ต้องมีสักวันต้องมีสักวัน........" (ร้องไม่ได้แล้วครับ)