I am a blogger, NOT an answer man!!

“ขอบคุณครับ”

สวัสดีค่ะคุณ จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร

ขอบคุณเช่นกันค่ะ

..ณิช.. 

ณิชนันทน์ ใช้สิทธิในการออกความคิดเห็นบอกกันมาตรงๆแบบนี้ นอกจากเราจะให้ความช่วยเหลือคนอื่นแล้ว เราต้องช่วยกันทำให้คนช่วยตัวเองให้เป็นในเรื่องที่ควรจะทำได้ ก่อนที่จะมองหาทางง่ายๆด้วยการถามเอา

สวัสดีค่ะคุณ โอ๋-อโณ

• คิดอยู่นานเหมือนกันค่ะว่าจะเขียนเรื่องนี้ดีมั้ย
  
• บางอย่างเราหาคำตอบได้ไม่ยาก ยิ่งสมัยนี้ข้อมูลข่าวสารสื่อถึงกันรวดเร็ว จึงน่าจะช่วยเหลือตัวเองก่อน ก่อนที่จะให้คนอื่นช่วยนะคะ
• ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ

ณิช

ดีครับเป็นการแสดงออกเพื่อให้เกิดความเข้าใจที่ตรงกัน...

ปฏิสัมพันธ์ระหว่างกันควรจะใช้ความเข้าใจและการยอมรับซึ่งกันและกัน...

ขอบคุณมากครับ...

โอ้ สงกะสัยว่าคนคงจะถามคุณณิชเรื่องนี้มากจริงๆ จนทำให้คุณณิชเหมือนจะอึดอัด

  เวลาแอนตอบเรื่องแบบนี้ ก็จะคิดว่าทำบุญค่ะ เพราะว่าเรามีโอกาสได้เคยลุยเองมาก่อน บางทีถ้าเหนื่อยหรือไม่มีเวลาก็จะพยามจำ website ที่อธิบายเรื่องแบบนี้ไว้ตอบแทน

  คือ บางทีตอนเริ่มต้นเค้าอาจจะเคว้งน่ะค่ะ ไม่รู้จะเริ่มยังไง หรือถึงรู้ก็คิดว่าถามกับคนเคยมีประสบการณ์ตรงใกล้ตัวก็น่าจะช่วยสร้างความมั่นใจ

  คุณณิช อาจจะเป็นคนที่ดูประสบความสำเร็จ น่าเชื่อถือ และน่าจะให้คำตอบดีดีแก่เค้าได้

  เห็นใจคุณณิชค่ะ แต่ก็คิดว่าบางทีอาจจะไม่ได้เกิดจากอาการงอมืองอเท้าอย่างเดียวของผู้ถาม อาจจะเพราะอยากได้ฟังกับหูจากคนเป็นๆที่เคยผ่านจุดนั้นมาก่อน เพื่อสร้างความมั่นใจน่ะค่ะ

ปล เป็นการดีที่ได้เตือนสติผู้คนอย่างตรงไปตรงมาในบางครั้ง เราจะได้ไม่เสียสติไปเสียก่อน 

สวัสดีค่ะคุณ Mr.Direct

• ขอบคุณเช่นเดียวกันค่ะ

ณิช 

• สวัสดีครับน้องณิช บายดีหม้าย
• อิๆ อ่านแล้วพี่ยิ้ม และขำน้องเลยครับ อิๆ
• สิ่งที่พี่จะเขียนต่อไปนี้เป็นการแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันนะครับ
• พี่มาอยู่ที่นี่ หก ปีแล้วครับ
• ตอบจดหมายแบบนี้ไปเยอะมากครับ แต่ก็สนุกดีครับ ได้รู้จักคนครับ อีกอย่างนึกถึงตอนที่เรามาที่นี่ใหม่ๆ เราก็ถามพี่เค้าเกือบตาย ถามไปผมว่า อย่างน้อยก็อีเมล์ห้าฉบับหล่ะครับ
• ยาวมากๆ เลยครับ ที่ถามพี่เค้ามา
• แล้วผมก็ได้มาที่นี่ มาเรียน เราก็เห็นว่ามีอะไรบ้างในชุมชน มีอะไรขาดที่เราพอจะช่วยได้บ้าง
• ผมได้เริ่มฐานข้อมูลนักเรียนไทยในเมืองไฮเดลแบร์กเมื่อตอนมาถึงที่นี่ซักครึ่งปีครับ มีนักเรียนเริ่มต้นในฐานข้อมูลจำนวน 7 คนครับ เพราะว่าเด็กในเมืองน้อยมากๆ
• จากนั้นผมได้มีโอกาสไปพูดคุยกับนักกิจกรรมของสมาคมนักเรียนไทยในเยอรมันในพระบรมราชูปถัมถ์ แล้วเค้าสนใจฐานข้อมูลที่ได้ทำขึ้นมา ผมเลยกลับมาคิดใหม่ แล้วเพิ่มจากระบบฐานข้อมูลระดับเมือง เป็นฐานข้อมูลในเยอรมันทั้งประเทศ สำหรับนักเรียนไทย
• แล้วก็มีนักเรียนในเยอรมันประมาณซัก 120 น่าจะได้ตอนนั้นครับ ผมเลยคิดว่าทำไมไม่ทำมันทั้งยุโรปไปเลย ก็เลยเพิ่มประเทศเข้าไปด้วยในตอนนั้น เลยได้มาเป็น
• ฐานข้อมูลนักเรียนไทยในยุโรป http://www.schuai.net/dbtse/ Database of Thai Students in Europe (DBTSE)
• ตอนนี้มีคนอยู่ในฐานประมาณ 668 กว่าคนครับ จาก 16 ประเทศ
• จากนั้นสมาคม ก็ได้ จัดงานประชุมนักเรียนไทยในยุโรปขึ้นด้วยสองปีซ้อนครับ ก็ได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี เป็นการจำลองอะไรหลายๆ อย่างให้เกิดขึ้นเป็นประสบการณ์และแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันในละแวกยูโรปครับ
• และสมาคมก็ได้ทำหนังสือครับ เรื่อง เรียนในเยอรมัน ครับ แนะนำวิธีการเรียนในเยอรมัน และขายด้วยเอาเงินเข้าสมาคมมาสนับสนุนกิจกรรม โดยคนเขียน ก็นักเรียนจากเมืองต่างๆ
• จากฐานข้อมูลนั้น ทำให้พี่รู้สึกว่า นี่เป็นการกระจายคนในการช่วยกันตอบคำถามด้วย โดยผู้ที่จะไปเรียนจะเข้าไปค้นหาคนในเมือง ประเทศที่จะไป แล้วสอบถามกันแบบตรงๆ เพราะว่าจะนำไปสู่การเตรียมตัวที่พร้อมนะครับ ในการมาเรียน
• และเมื่อสองปีก่อน น้องอาจจะได้ยิน น้องนักเรียนไทยในเยอรมัน นักเรียนทุนโอดอส นะครับ ที่โดดตึกนะครับ เป็นเรื่องเศร้าของพวกเรา เหล่านักเรียนไทยในเยอรมัน
• คือลำพังจากต่างจังหวัดเข้าไปอยู่ กทม. ก็หนักอยู่แล้วในการปรับตัว นี่มาต่างแดน หนักยิ่งกว่าครับ พร้อมแบกภาระมามากมายครับ ที่จะต้องทำหน้าที่ให้ดีที่สุด
• ด้วยภาวะนี้ ทำให้พวกเราต้องเตรียมหาทางกันในการที่จะฉีดวัคซีนให้น้องๆ จะทำกันอย่างไร อันแรกพี่ว่าความอบอุ่นที่ดีที่เรามีให้น้องๆ นี่หล่ะครับ สำคัญมากๆ
• ตอนผมมาแรกๆ นี่ก็หนักครับ แต่เราคนสู้ชีวิตระดับหนึ่ง เพราะพี่คนโต ยังไงก็ต้องรับได้ครับ
• มาตอนหลังสมาคมก็ได้มีแนวทางในการที่จะทำ FAQ ในการที่จะให้คนที่ต้องการหาข้อมูลจากคำถามที่ถามกันบ่อยครับ ของเยอรมันก็เข้าไปเปิดอ่านกันได้เลยครับ ตั้งแต่ ป. ตรี ดิพโพลม โท เอก ครับ วิธีการเลือกโปรเฟสเซอร์ อะไรต่อมิอะไรก็หาได้ครับ อยู่ที่ www.thaistudents.de
• พี่ว่าการให้ข้อมูลเค้าที่ถูกทาง จะทำให้คนใหม่เค้ามีแนวทางที่ดี ไม่หลงทิศทาง ทำให้เค้ามีกำลังใจ ประทับใจที่จะมาครับ พี่ไม่รู้ว่าที่อังกฤษเป็นอย่างไรบ้าง แต่ที่เยอรมัน พี่รู้สึกว่าอบอุ่นมากทีเดียวครับ
• พี่ดูแลฐานข้อมูลมาตั้งแต่แรกด้วยครับ เลยมีโอกาสรับอีเมล์จากฐานข้อมูลที่คนเค้าส่งมา บางครั้งคนหรือหน่วยงานจากไทยต้องการหาเด็กไทยที่กำลังจะจบ ก็ทำให้เค้าได้งานนะครับ ก็เพราะฐานข้อมูลนั้น บางทีเวลาเราจะไปที่เมืองไหนก็ค้นกันในนี้นะครับ แล้วก็ได้ข้อมูล
• ทำให้ไม่ต้องจ่ายอะไรเลยครับ ไปขออาศัยด้วยครับ บ้านพี่บางครั้ง มานอนกันสี่ห้าคนครับ เป็นเรื่องธรรมดามากๆ เลยครับ
• เคยคุยกับทาง สามักกี ที่อังกฤเหมือนกันครับ ให้น้องๆ มาลงทะเบียนกันครับ เผื่อว่าจะได้มีประโยชน์กันบ้างครับ
• ส่วนข้อมูลในฐานนั้น ใครจะเปิดซ่อนแค่ไหนก็ได้ครับ หรือว่าให้ข้อมูลไว้ แล้วซ่อนตัวก็ได้ครับ
• แต่ตอนนี้อาจจะไม่สมบูรณ์เหมือนเมื่อก่อนนะครับ เพราะว่าบางบริการมีปัญหาเพราะย้ายเครื่องแม่ขายครับ
• สรุปคือ  หากมีไรตอบได้ พี่ว่าก็ตอบไปนะครับ โดยเฉพาะคนที่จะมาเรียนในฟิลด์เรา หรือว่า ในเมืองเราที่เรากำลังศึกษาอยู่ครับ
• สุดท้ายนี้ พี่เชื่อว่า น้ำใจคนไทย ไม่ขาดหาย ไม่ว่าจะอยู่ที่ใด ก็ตามบนผิวโลกนี้ครับ
• ขอบคุณมากนะครับผม ยาวรีสีควั่นเลย (ยาวมากๆ) ฮ่าๆ

สวัสดีค่ะคุณ pinkyannie

ณิชเข้าใจค่ะ และเข้าใจมากด้วยว่าความรู้สึกเป็นอย่างไร เพราะณิชเองเคยผ่านจุดนั้นมาแล้วเช่นกัน แต่ตอนนั้นสิ่งที่ณิชทำคือหาข้อมูลให้กับตัวเอง เช่นที่บริทิชเคาน์ซิล ในเว็บพันทิพย์ที่มีคนตั้งกระทู้เรื่องนี้ไว้เยอะแยะ โดยเฉพาะห้องไกลบ้าน หรือหนังสือเตรียมตัวก็มีอีกหลายเล่ม (เด๋วณิชเขียนเพิ่มให้สักเล่มดีมั้ยค่ะ ฮ่าๆๆๆ)

ส่วนเรื่องมหาลัยและที่เรียน บางครั้งมันเป็นเรื่องเฉพาะทาง เราต้องหาข้อมูลจากมหาลัยหรือสาขาที่เราไป อ่านเปเปอร์เรื่องที่เราสนใจ และดูว่าใครทำงานวิจัยอันนั้น ยิ่งให้ดีต้องเมลล์ไปหาอาจารย์ท่านนั้นเลย เพราะถ้าเมลล์หาณิชนี่ ณิชคงอธิบายได้ไม่ละเอียดเท่ากับได้คุยกับอาจารย์โดยตรง

แต่ณิชก็เคยได้รับเมลล์ถามเรื่องที่เฉพาะเจาะจงนะคะ เช่นถามเรื่องที่พักในเมืองเอดินเบอร์ก คือเค้ากำลังจะเดินทาง และได้จองที่พักไว้แล้ว เลยเมลล์มาถามณิชว่าย่านที่จะไปพักเป็นยังไง เดินทางไปยังไง หรือไปเรียนระหว่างแคมปัสได้ยังไง อันนี้เป็นเรื่องเฉพาะเจาะจงใช่มั้ยค่ะ อาจจะหาข้อมูลไม่ได้จึงเมลล์มาถาม และเป็นเรื่องที่ณิชรู้ ณิชก็ตอบให้เต็มที่ นั่งตอบอยู่ชั่วโมงกว่า ยาวเหยียด แบบกระจ่าง

สรุปแล้วก็ขึ้นอยู่กับว่าเมลล์มาถามเรื่องอะไรค่ะ ถ้าอ่านเมลล์แล้วเห็นว่าควรตอบก็จะตอบค่ะ

ขอบคุณมากนะคะ

ณิช 

สวัสดีค่ะพี่เม้ง

ขอบคุณที่มาให้ความคิดเห็นค่ะ แต่ขออธิบายนิดนึงว่าจริง ๆ แล้วไม่ใช่ว่าไม่อยากช่วยนะคะ ณิชก็ได้รับเมลล์ติดต่อและอธิบายเรื่องราวไปให้น้อง ๆ หลายคนเช่นกัน แต่ถ้านึกถึงตอนที่ณิชจะมา ณิชหาข้อมูลด้วยตัวเองก่อนที่จะถามคนอื่นนะคะ หาข้อมูลให้มากที่สุด แล้วมีจุดไหนที่หาไม่ได้ หรือยังสงสัย ก็จะเมลล์ไปถามพี่ ๆ คนอื่นค่ะ

ด้วยความเคารพพี่เม้งและอีกหลาย ๆ ท่านที่เข้ามาอ่านบันทึกนี้ คำถามบางอย่างเช่น มาเรียนอะไรดี วิธีสมัครเรียน พวกนี้ต้องขึ้นอยู่กับคนจะเรียนว่าอยากเรียนอะไร สนใจด้านใน อันนี้ณิชตอบไม่ได้จริงๆ ค่ะ วิธีสมัครก็ต้องขึ้นอยู่กับแต่ละมหาลัย ว่าอยากได้เอกสารหลักฐานอะไรบ้าง คะแนนเท่าไหร่ แ้ล้วเค้าจะรับเรามั้ย อันนี้ณิชก็ตอบให้ไม่ได้อีกเช่นกัน

ด้วยความเีคารพอีกเช่นกัน Bioinformatics เป็นวิชาที่กว้างมาก ณิชคงตอบให้ไม่ได้ว่าจะให้ไปเรียนที่ไหน ตอบให้ไม่ได้เช่นกันว่างานวิจัยเรื่องนั้นทำที่ไหนดี  เพราะณิชไม่ทราบจริง  ๆ คำถามแบบนี้ Google น่าจะตอบได้ดีกว่าณิชค่ะ

ส่วนเรื่อง database ณิชเองก็ทำไว้เช่นกัน เพราะณิชเป็น webmaster ของนักเรียนไทยในสก๊อตแลนด์ ถ้าใครสนใจไปเรียนที่สก๊อต ก็ตามลิงค์ที่ให้ไว้เลยนะคะ

ขอบคุณค่ะ

ณิช 

อ้อ ขอแก้ใขค่ะ ณิชเคยเป็น webmaster ให้นักเรียนไทยในสก๊อต www.thisl.org แต่ตอนนี้ไม่ได้เป็นแล้วค่ะ เพราะย้ายลงมาอยู่อังกฤษ

ขอบคุณค่ะ 

อีกเรื่องค่ะ สำหรับเรื่องภาษา ณิชคงตอบให้ไม่ได้ว่าต้องได้คะแนนสอบเท่าไหร่ ถึงจะเข้ามหาลัยได้ บางแห่งต้องการคะแนนสูง บางแห่งคะแนนไม่เยอะก็เข้าได้ และที่สำคัญ คะแนนภาษาไม่ใช้สิ่งที่จะมาตัดสินชะตาใครว่าเข้าเรียนได้หรือไม่ ยังมีปัจจัยอีกหลาย ๆ อย่างที่ต้้องใช้ประกอบ

ส่วนเรื่องทำยังไงถึงจะพูดภาษาอังกฤษได้ ณิชเห็น blogger หลายคนในโกทูโน รวมทั้งกระทู้อีกมากมายที่ให้คำแนะนำเรื่องภาษา ถ้าสนใจลอง search ข้อมูลเพิ่มเติมได้ค่ะ

ณิช 

• ดีแล้วครับผม
• ส่วนไหนที่ตอบไม่ได้ ก็ชี้แนะไปครับ เพราะเราคงมองออก ว่าเค้าต้องการอะไร
• หากในการหาข้อมูลเบื้องต้น ให้เว็บมหาวิทยาลัยไปก็ได้ครับ ให้ไปศึกษาดู
• หากสนใจสาขาไหน ก็ให้ติดต่อ โปรเฟสเซอร์ ผ่านเลขา เองได้โดยตรงครับ
• พี่เชื่อว่าเว็บของกรุ๊ปโปรเฟสเซอร์คงมีหมดทุกที่ๆ
• ข้อมูลในเว็บมันมีเยอะใช่ครับผม ตอบได้ตรงบ้างไม่ตรงบ้าง
• ส่วนข้อมูลคนที่เราถามถึงที่อยู่ในเมืองนั้น อันนี้ คงอัพเดตสุดๆ ครับ บางครั้ง เค้าอาจจะถามเพื่อเช็คหรือตรวจสอบกับข้อมูลที่เค้ามีด้วยครับ ว่าจริงหรือไม่
• หลายๆ อย่างประกอบนะครับ อย่างเช่นหากเค้าจะเดินทางมาแล้ว แล้วเรื่องหอพักนะครับ เรื่องนี้ หนักเลยครับ โดยเฉพาะที่เค้าไม่มีหอพักให้นะครับ
• ผมเองก็หลายครั้งครับ ที่ต้องไปเดินหาหอให้หลาย ๆ คนครับ แต่ผมว่านั่นก็สำคัญหาเราช่วยเหลือได้ ก็คงดีมากๆ ในช่วงแรกครับ มาแล้วถูกหรือไม่ถูกใจก็ค่อยย้ายกันอีกทีครับ
• ไม่แน่ใจว่าที่นั่นมีปัญหาเรื่องการหาหอพักไหมครับ
• คำถามที่ถามบ่อย ทำไว้เป็น FAQ แล้วค่อยบอกให้เค้าไปอ่านนะครับ อาจจะรวมกันจากหลายๆ เมืองก็ได้ครับ จะทำให้หลากหลายด้วยครับ
• ส่วนในสาขานั้น ว่าลึกแค่ไหน ยากครับ ที่เราจะตอบได้หมด แต่หากเราพอจะทราบที่มาได้ ก็ให้ติดต่อคุยกับโปรเฟสเซอร์ไปเลยครับ รับหรือไม่รับเดี๋ยวรู้ครับ
• พี่มักจะแนะนำคนที่จะเดินทางมาต่างประเทศหรือกำลังจะสมัครมาเรียน หรือกำลังหาโปรว่า
• ให้ทำเว็บส่วนตัวไว้ ใส่ซีวีเอาไว้ ใส่งานที่ทำ และที่สนใจ ผลงาน อะไรทำนองนี้นะครับ
• แล้วให้โปรเฟสเซอร์ดูด้วย ว่าที่ทำด้านไหน ก็ส่งเว็บให้เลยครับ
• เพราะผมก็ทำแบบนั้นมาก่อนครับ และคิดว่าได้ผลครับ แต่ว่าก็ต้องขึ้นกับว่าสาขาที่เราสนใจกับที่โปรทำ ตรงกันไหม หรือว่าโปรสนใจหรือเปล่าครับ
• สู้ๆ นะครับผม ช่วยเหลือกันครับ

สวัสดีค่ะพี่เม้ง

ขอบคุณสำหรับคำแนะนำค่ะพี่เม้ง ถ้าใครกำลังคิดจะเรียนต่อ หรือติดต่ออาจารย์ที่ปรึกษา ลองเอาคำแนะนำพี่เม้งไปใช้ดูนะคะ ทำซีวี เว็บส่วนตัว เป็นอีกวิธีที่น่าสนใจมากค่ะ

ณิช 

อ่านจบแล้วครับหมดคำถามเลย

แต่อยาก Say Hello เท่านั้น  อันนี้ถ้าซ้ำคนอื่นต้องไม่ว่ากันนะครับ

ขอบคุณครับ   สวัสดี

สวัสดีค่ะคุณ TAFS

ขอบคุณที่แวะมาอ่านและ say hello ค่ะ อันนี้ไม่ว่ากันอยู่แล้ว ^_^

ณิช 

• ตามมาอ่านครับ
• ถ้ามีข้อมูลผมก็จะตอบทันทีเลยครับ
• ขอบคุณครับผม

สวัสดีครับคุณน้องณิช

เห็นใจและเข้าใจคุณน้องณิชเป็นอย่างยิ่งครับ

แต่ผมมีข้อสังเกตอยู่อย่างสองอย่างครับ

ข้อแรก ผมคิดว่าเรื่องการ post ข้อมูลของเราต่อเว็บสาธารณะนั้นเป็นเรื่องที่น่ากลัวมากครับ ถึงแม้กรณีนี้จะไม่ใช้การคุกคาม แต่ก็เป็นการสร้างความอึดอัดใจพอสมควร

ผมว่าคุณน้องณิชไม่ลองซ่อนข้อมูลบางอย่างลงหน่อยหรอครับ เผื่อจะทำให้คนไม่รู้ข้อมูลเรามากขึ้นครับ แล้วก็ไม่รู้ว่า เราทำอะไรที่ไหนอย่างไรครับ

ข้อสองครับ ถ้าอีเมล์ส่งมาเป็นผู้ชายซะส่วนมาก แสดงว่าคุณน้องณิชคงอาจจะจำเป็นต้องเปลี่ยนรูปครับ :D

โชคดีล่ะกันนะครับ

ต้น

• อื้อ...เออ...เข้าใจสถานการณ์และความรู้สึกครับ

ขอบคุณที่แวะมาอ่านค่ะ

นาย ขจิต ฝอยทอง

ไปอ่านหนังสือ

บางทราย (คนเข็นครก ขึ้นภูเขา)