อุ่นใดๆ โลกนี้มิมีเทียบเทียม


ทิพยสถานมหาราชิกา

อุ่นใดๆ โลกนี้มิมีเทียบเทียม

แม่เกิดเมื่อวันที่ ๑๘ พฤศจิกายน ๒๔๕๘ ที่ตำบลเนินขี้เหล็ก อำเภอลาดยาว จังหวัดนครสวรรค์ เป็นลูกสาวคนสุดท้อง ของ หมื่นเรื่องระงับภัย และ นางลำภู บิดาประกอบอาชีพเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครอง มารดาเป็นคหปตานี

พี่สาวเล่าว่ายายมีที่นามากมาย สุดลูกหูลูกตา เวลาหน้าทำนา จะมีชาวบ้านเอาข้าวมาให้กองไว้ที่บ้านยายใหญ่โตมโหฬาร ตอนสาวๆ แม่สวยมาก นายอำเภอไปขอแม่กับตา เพราะนายอำเภอต้องมากินและพักอาศัยบ้านตาเป็นประจำ แต่แม่ปฏิเสธ

แม่จบการศึกษาชั้นประถมปีสี่ โรงเรียนวัดเนินขึ้เหล็ก จบการศึกษาแล้วได้ประกอบอาชีพเป็นครูสอนหนัง

สือ จนได้พบกับพ่อ จากการแนะนำของพี่ชายคนโต เมื่อสมรสแล้วจึงเปลี่ยนมาประกอบอาชีพค้าขายมีบุตรธิดาเก้าคน ผมเป็นคนที่แปด พ่อผมเสียเมื่อผมเป็นเด็กๆ อายุคงไม่เกินสามสีขวบ แม่ต้องเลี้ยงดูลูกๆคนเดียว ไม่เคยไปขอความช่วยเหลือจากยายเลย ซึ่งถ้าแม่ขอ ยายก็คงจะให้เพราะเป็นลูกสาวคนเล็ก ยายรักแม่มาก เรียกแม่ว่า “อีหนู” ทุกคำ

พี่

น้องคนอื่นๆ ไปขอความช่วยเหลือจากยาย ยายจะแบ่งที่นาให้ไปเก็บทำกินทีละมากๆ

แม่เป็นคนเก่ง เป็นแม่ค้าที่คนชอบ เพราะแม่พูดได้หลายภาษา แม่พูดจีนแต้จิ้วก็ได้ ไหหลำก็ได้ อิสานก็พูดได้ เวลาแม่ขายอะไร ลูกค้ามักจะซื้อเสมอๆ


ให้เจ้าเป็นเด็กดี ให้เจ้ามีพลัง ให้เจ้าเป็นความหวังของแม่ต่อไป

แม่ไม่ได้สอนอะไรผมมาก เกือบจะไม่สอนเลย ให้เรียนรู้เอาเองเท่าที่ผมจำได้ แม่สอนว่าอย่างไปเอา ไปขอ อะไรจากใคร จะเป็นหนี้บุญคุณ ชาติหน้าต้องมาใช้เขาเพราะเหตุนี้ แม้แม่จะมีปัญหาเรื่องเงินทอง เพราะพ่อเสียชีวิต ต้องทำงานอยู่คนเดียวเลี้ยงลูกเก้าคนแม่ก็ไม่เคยไปขอความช่วยเหลือจากพี่ น้อง หรือแม้กระทั่งยายเอง

อีกอย่างแม่สอนว่า ถ้ามีคนมาขอความช่วยเหลือ หรือเรี่ยไรทำบุญ อย่าปฎิเสธ คนเขาจะเสียน้ำใจ มีศรัทธามาก ก็ให้มาก มีศรัทธาน้อยก็ให้น้อย ให้ตอบว่าได้ไว้ก่อน

แม่สอนพี่สาวผมว่าเคล็ดลับในการทำอาหารให้อร่อย อยู่ที่กะทะ ต้องให้ไฟแรงทอดแล้วเอาขึ้นเลย ถ้าผัดเส้นก๋วยเตี๋ยวแล้ว มันจะหอม

ผมไม่เคยเห็นแม่ไปเข้ากรรมฐาน ที่ไหน แม่ชอบแทงหวยมาก ชอบมีหมอดูมาดูอยู่ที่บ้านเป็นประจำก่อนวันหวยออก ตอนเด็กๆผมเคยนั่งฟังเป็นประจำ แต่แม่รู้จักภาวนา พุทโธ ธัมโม สังโฆ มีคนไปนั่งกรรมฐานแล้วจิตไม่สงบ แม่จะบอกว่า ก็ศิลมันไม่บริสุทธิ์ มันจะไปเห็นอะไร ตอนแม่อายุมาก แม่นอนภาวนา พุทโธ ธัมโม สังโฆ เป็นประจำ เพราะตอนนั้น ตาแม่ไม่ค่อยดีแล้ว ตอนที่แม่มาอยู่กับผมที่อเมริกา ตอนนั้นแม่อายุเจ็ดสิบเห็นจะได้ แม่หกล้มหลังบ้านสะโพกหัก แม่บอกผมว่ามีเด็กผิวคล้ำๆมาผลักข้างหลัง ตอนอยู่โรงพยาบาล แม่เล่าให้ฟังว่า มีเด็กถอดไม่ใส่เสื้อสองคน มายืนอยู่ที่ปลายเตียง ก่อนหกล้มแม่บอกแม่เห็นเด็กผิวคล้ำถอดเสื้อ มาปรากฎตัวที่หน้าต่าง ผมก็ไม่ได้สนใจ จนกระทั่งผมได้พายี่กู๋มารักษาแม่ที่บ้านตอนแม่ขาหัก ยี่กู๋มาทำพิธีแบบจีนปนไทย สวดมนต์เป็นไทย แต่มีการเผากระดาษเงินกระดาษทอง ทำพิธีแบบวันตรุษจีนเลย


ยี่กู๋ หมอเทวดา ผู้หยั่งรู้ดินฟ้ามหาสมุทร

ผมได้รู้จักสาวบัญชีรุ่นเดียว กันหลายตนตอนไปค่ายบัญชี ยี่กู๋เป็นอาของสาวบัญชีคนหนึ่ง ยี่กู๋เป็นซินแสที่ทำพิธีกรรมทางพุทธศาสนาผสมประเพณีจีน เพื่อรักษาและกำลังใจผู้ป่วยไข้ หาตัวได้ยากมาก พอดีพอผมบอกว่าเป็นเพื่อนของหลานสาว ยี่กู๋ก็เต็มใจมาช่วยผมเต็มที่เพราะถือเป็นญาติคุ้นเคยกันพอยี่กู๋มาทำพิธี ช่วยแม่ผม ผมบอกว่าแม่ผมบอกว่าโดนเด็กผลักข้างหลัง ยี่กู๋ตอบว่า แม่ลื้อเก่งมาก ที่สามารถรับรู้ได้ เด็กผิวคล้ำที่ไม่ใส่เสื้อนั้นคือวิญญาณของเด็กอินเดียนแดงที่ยังไม่ได้ไปผลุดไปเกิด อินเดียนแดงพวกนี้ โดนพวกผิวขาวฆ่า เพื่อที่จะเอาที่ทำกินของชาวอินเดียนแดงมาเป็นของตนเอง วิญญาณเขาอยู่ในบริเวณแถวบ้านคุณ เนื่องจากบ้านผมอยู่ไม่ไกลจากหนองน้ำ


หนองน้ำข้างหลังบ้าน

 

สันนิษฐานว่าชาวอินเดียนแดงคงมาตั้งหลักแหล่งอยู่ที่นี้มาก่อนในอดีต ครั้นโดนฆ่า ด้วยความอาฆาตแค้น วิญญาณจึงยังไม่ได้ไปเกิดใหม่ วนเวียนอยู่แถวนี้ ยี่กู๋ทำพิธีแผ่ส่วนบุญไปให้ แล้วบอกว่าพวกเขาโชคดีที่ได้รู้จักคุณ ตอนนี้พวกเขาไปดีแล้ว หลังจากทำพิธีแล้วผมและแม่รู้สึกเหมือนว่าได้เอาภูเขาออกจากอก แม่ผมมีกำลังใจดีขึ้น ผมมีกำลังใจดีขึ้นไม่เครียดเหมือนเมื่อก่อน แม่หายวันหายคืน ต้องขอบพระคุณยี่กู๋เป็นอย่างมาก

เนื่องจากยี่กู๋คงมีความรู้สึกกับผมคล้ายเป็นหลานชาย จึงได้บอกความลับของชีวิตต่างๆให้ผมฟัง

ผมไปเจอยี่กู๋ไปทำบุญที่วัด ไปเจอผู้ชายฝรั่งแต่งงานกับสาวไทย พาลูกมาทำบุญ ยี่กู๋บอกผมว่า คนอเมริกันคนนี้ ชาติก่อนเขาเคยเป็นคนไทย ผมได้ยินแล้วขนลุก ยี่กู๋รู้ความลับของฟ้าดินด้วยหรือ

ยี่กู๋เล่าให้ฟังอีกสองเรื่อง ตอนอยู่เมืองไทยว่า มีคนให้ไปทำพิธีให้ญาติที่ป่วยในโรงพยาบาล เพราะป่วยโคม่ามานานแล้ว ไม่ฟื้นสักที พอยี่กู๋ไปที่โรงพยาบาล ยี่กู๋บอกว่าไปเจอวิญญาณที่สิงอยู่ในร่างคนเจ็บ ที่จริงคนเจ็บตายไปนานแล้ว พอเจอยี่กู๋วิญญาณกลัวก็เลยออกจากร่าง คนป่วยก็ได้ตายสมใจ

อีกรายเป็นแม่ของเจ้าสัวอภิมหาเศรษฐี ป่วยมานาน จะกินอะไรก็ไม่ได้ ยี่กู๋บอกผมว่า มันจะมีประโยชน์อะไร มีเงินล้นฟ้า เวลาจะกิน อาหารตั้งเต็มโต็ะแบบฮ่องแต้ แต่จะกินอะไรก็ไม่ได้เพราะอีไปทำปาณาติบาต ฆ่าไก่ไว้เป็นจำนวนมาก เวรกรรมตามสนองเลยในชาตินี้ อั้วก็ได้แต่ไปสวดให้สบายใจเท่านั้น

หลังจากยี่กู๋ทำพิธีให้แม่ผม และ ทำพิธีทำบุญบ้าน ยี่กู๋บอกผมว่าทุกบ้านจะต้องมีวิญญาณเจ้าที่เจ้าทางอยู่เสมอ ผมก็เลยถามยี่กู๋ว่าถ้าผมก็ย้ายไปอยู่่บ้านใหม่ ก็ต้องเจออีก อยู่บ้านนี้ต่อไม่ดีกว่าหรือ ยี่กู๋ตอบว่า ถ้าคุณซื้อบ้านใหม่ก็เรียกให้อั้วมาทำพิธีอีก ไม่เห็นจะไปยากอะไร

แต่ทุกอย่างก็เป็นไปตามพระไตรลักษณ์ ต่อมาแม่ผมก็สิ้นชีวิตเมื่ออายุได้เก้าสิบปี ยี่กู๋ไปสิ้นบุญที่เมืองไทย เหลือแต่ความทรงจำ เตือนให้ระลึกว่า เราต้องทำความดีให้มากๆ วิญญาณ นรก สวรรค์มีจริง อย่าได้ประมาทเป็นอันขาด ความตายมาถึงเราได้ทุกเวลา


สวรรค์บนดิน

ตอนแม่อยู่กับผม ผมพาแม่ไปเที่ยวลาสเวกัส พาไปเล่นสล็อต แมชชีน เครื่องแบบนี้เอาเงินหยอดแล้วหมุนหรือกดปุ่ม ถ้าเลขขึ้นมาพร้อมๆกัน สามตัว ก็จะได้รางวัล พี่สาวเอาเงินไปแลกเหรียญให้แม่เล่นประมาณร้อยเหรียญ บอกว่าแม่เล่นให้พอ เล่นให้สนุก พอถูกแจ็ตพ๊อต ได้เลขเดียวเรียงกันสามตัวเสียงเหรียญตกลงมาเป็นอันมาก แม่มีความสุข นั่งโยกเครื่องทั้งวันก็ไม่เบื่อ

พอกลับมาห้องพักในโรงแรมซึ่ง อยู่ชั้นยี่สิบกว่า แม่มองออกไปทางหน้าต่าง ได้เห็นแสงไฟที่เขาประดับประดาตามโรงแรมต่างๆสวยงามมาก แม่ยิ้มด้วยความดีใจ แล้วพูดว่า สวรรค์มันเป็นอย่างนี้เอง


น้ำตกแองกาล่า แคนนาดา

ผมพาแม่ไปเที่ยวน้ำตกแองกาล่า แคนนาดา ตอนไปถึงโรงแรมใกล้น้ำตก ก็มืดแล้ว ผมชวนแม่ไปดูน้ำตก ตอนกลางคืน เพราะเขาฉายไฟเป็นแสงสีต่างๆ สวยงามมาก แม่ปฏิเสธไม่ยอมไป ผมก็แปลกใจแต่ไม่กล้าขัดใจ แต่วันรุ่งขึ้นแม่มาบอกว่ามืดๆ ตามันมองไม่เห็น ไปก็ไม่เห็นอะไร แต่กลางวันพาแม่ไปดูน้ำตก แม่ดีใจและสุขใจ ตื่นเต้นที่ได้เห็นน้ำตกที่ใหญ่ที่สุดในโลก แม่กอดหลานสาวไว้แน่น หลานกับย่าคุยกัน ใช้ชีวิตช่วงสุดท้ายด้วยกัน แม่ตอนนั้นอายุเกือบเจ็ดสิบ ลูกสาวผมอายุตอนนั้นอายุเจ็ดแปดขวบได้มีวาสนาใช้ชีวิตสั้นๆร่วมกัน พอแม่กลับถึงแม่ไทย แม่จะเอารูปที่ผมถ่ายที่แคนนาดา ไปอวดชาวบ้านร้านตลาด ว่าลูกชายพาแม่ไปถึงน้ำตกแองกาล่าแล้วนะ ทั้งตลาดคงมีแม่คนเดียวกระมังที่ได้ไปเที่ยวแคนนาดา และไปเล่นสล็อตแมชชีน ที่ลาสเวกัส ดูแม่มีความสุข ความภูมิใจมากๆ


.

อุ่นอกอ้อมแขน อ้อมกอดแม่ตระกอง - กอดแม่เป็นครั้งแรก

ผมไม่เคยกอดแม่มาก่อน มีน้องชายคนสุดท้องคนเดียวที่มีโอกาสได้กอดแม่ เพราะแม่มีลูกมาก ถ้ากอดกันทุกคนแล้ว ก็คงจะต้องไม่มีเวลาทำมาหากิน ตอนแม่มาอยู่กับผมที่อเมริกา ช่วงนั้นเป็นวันแม่ ทางคณะครูอาสาสมัครของโรงเรียนพุทธศาสนาวันอาทิตย์ วัดพุทธธรรม จากโครงการสอนภาษาไทยและวัฒนธรรมไทยในต่างแดน จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นโครงการณ์ดีมากๆ สนับสนุนใ

ห้ผู้ปกครองนำลูกและแม่ของตัวเองไป เพื่อที่จะทำพิธีวันแม่ ผมเอาดอกไม้ไปให้แม่แล้วกอดแม่เป็นครั้งแรกในชีวิต แม่เขิน เพราะลูกชายไม่เคยกอด แต่ก็ยอมให้กอด ตั้งแต่นั้นเป็นตอนมา ผมเจอแม่ที่ไร ต้องไปกอด ลูกๆผมเจอคุณย่าก็ต้องเข้าไปกอดเพราะเป็นธรรมเนียมฝรั่งการกอดกันถือเป็น เรื่องปรกติ แม่ก็เคยชักคุ้นกับธรรมเนียมตะวันตก ลูกสาวคนโตของผม ตอนผมกอดเธอแรกตอนอยู่ชั้นประถมก็เขินเหมือนกัน เพราะไปกอดเธอตอนเธอโตแล้ว แต่เดียวนี้เจอพ่อต้องมากอดพ่อก่อน ของดีต้องฝีกต้องสอน ต้องใช้ความพยายาม ไม่เหมือนของชั่วไม่สอนก็ทำได้

.

ทิพยสถานมหาราชิกา

พอแม่อายุ ๘๘ ปี ความชรา ความแก่ ความป่วยไข้ก็เข้ามาเยือน แม่เป็นมะเร็งกระดูก ขั้นสุดท้าย ทั้งๆแม่ก็แข็งแรง ยังทำกายบริหารได้ แม่ต้องไปฉายแสงที่โรงพยาบาลศิริราช หมอบอกว่าคงอยู่ได้อีกสามถึงหกเดือน เอาแน่อะไรไม่ได้ เพราะแม่ก็แก่แล้ว ผมกลับไปเยี่ยมไปพยาบาลแม่ ให้กำลังใจแม่ ตอนแม่นั่งกินข้าวเงียบๆอยู่คนเดียว หันหน้าไปทางหน้าต่าง เห็นแม่น้ำเจ้าพระยา เห็นมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ที่ผมเคยเรียน แสงแดดส่องมาทางหน้าต่างมาถูกตัวแม่ สวยงามมาก แม่มีความสุขเงียบๆมีลูกชายนั่งเฝ้าคอยให้กำลังใจ พอมีพี่สาวมาดูแลแม่ ผมก็ถือโอกาสข้ามเรือจากฝั่งศิริราช มาท่าพระจันทร์ เดินเข้าไปในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ตึกโดมยังยืนเด่นเป็นสง่า ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงธรรมศาสตร์ที่ดูใหญ่โต กลับเล็กลง เดินมาเยี่ยมชุมนุมใต้ตึกเศรษฐศาสตร์ก็หายไปหมดแล้ว ไม่มีอะไรเหลือไว้ให้เห็น เหลือไว้แต่ความทรงจำในอดีตเป็นเมฆหมอกจางๆได้แต่เห็น ครั้นจะคว้าจับมาถือไว้ก็อันตธานหายไป ชีวิตก็เป็นอย่างนี้

ผมลางานมาปฎิบัติดูแลแม่สามสิบ วัน แม่ย้ายกลับมาอยู่กับพี่ชายที่บ้าน ผมนอนข้างๆแม่ทุกวันพอแม่ขับถ่ายออกมา ผมจะเป็นคนเอากระโถนไปเทในห้องน้ำ ไม่ได้ดูแลแม่มาเสียนานเป็นเวลายี่สิบกว่าปี อยากจะทำความดีเล็กๆน้อยๆเพื่อตอบแทนบุญแม่ มีวันหนึ่งผมขออนุญาตแม่ออกไปซิ้อของที่ศูนย์การค้าซีคอน บอกแม่ว่าไม่ต้องรอเพราะอาจจะกลับดึก พอผมกลับมาก็ดึกแล้ว คนดูแลแม่มาบอกว่าคุณผู้ชายยังไม่กลับ คุณย่าก็ไม่ยอมทานข้าว จะรอคุณผู้ชาย ผมต้องมานั่งกินข้าวกับแม่ซึ่งรอผมอยู่ แม่คงรักและยังเป็นห่วงเราเหมือนตอนที่เรายังเป็นเด็ก อย่างไรก็อย่างงั้น

.

รักเจ้า จึงปลูก รักลูกแม่ย่อมห่วงใย
ไม่อยากจากไปไกล แม้เพียงครึ่งวัน

วันสุดท้ายที่ผมต้องกลับอเมริกา แม่นอนอยู่ในห้องคนเดียว ผมบอกแม่ว่าผมจะต้องกลับอเมริกาแล้วนะ น้ำตาแม่ไหลออกมา เหมือนจะล่วงรู้ว่า แม่กับลูกจะไม่ได้เจอกันอีกแล้วในชาตินี้ ผมก็ได้แต่ปลอบใจแม่ จูบแม่ที่หน้าผาก บอกแม่ว่าแล้วผมจะกลับมาอีก แต่ผมก็กลับมาไม่ทันที่จะเห็นใจแม่ แม่สิ้นบุญในเดือนกุมภาพันธ์ปีต่อมา ผมบวชให้แม่เป็นครั้งที่สองพร้อมๆกับหลานชายและน้องชาย เดินนำศพแม่ขึ้นสู่เชิงตระกอน เรียนถามพระอาจารย์ที่ผมฝากตัวเป็นศิษย์ว่าแม่ผมไปอยู่ที่ไหนตอนนี้

พระอาจารย์ตอบ แม่คุณตายสวย ร่างยังมีความสวยงาม เหมือนคนนอนหลับ ตอนนี้ขึ้นไปเสวยผลบุญอยู่บนสวรรค์ ชั้นจตุมหาราชิกาแล้ว


จบบริบูรณ์

เริ่มเขียนวันที่ ๑๑ สิงหาคม

เขียนจบเมื่อวันที่ ๑๙ สิงหาคม ๒๕๕๓


เพลง อิ่มอุ่น - ศุ บุญเลี้ยง

รูปจาก www.kapook.com มะลิเพียงหนึ่งดอก อยากจะบอกว่ารักแม่

ภาพและเสียง  จาก Youtube

หมายเลขบันทึก: 391446เขียนเมื่อ 5 กันยายน 2010 23:47 น. ()แก้ไขเมื่อ 26 พฤษภาคม 2014 18:28 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน


ความเห็น (21)

สวัสดีค่ะ....คนบ้านไกล

เป็นคนที่รักแม่มากมาก รักที่สุดในโลก เช่นกันค่ะ

ตั้งแต่โตมา ก็ยังไม่เคยกอดหรือกราบเท้าแม่เลย คงเพราะยังเขินแม่อยู่

จะพยายามเอาความรัก ชนะความเขินให้ได้ค่ะ

ขอบคุณสำหรับ บันทึกที่เขียนให้ได้อ่านนะคะ ทำให้คิดถึงแม่แต่เช้าเลย ^___^ รู้สึกดีค่ะ

ดูกรคฤหบดีบุตร มารดาบิดาผู้เป็นทิศเบื้องหน้า อันบุตรพึงบำรุง

ด้วยสถาน ๕ คือ ด้วยตั้งใจไว้ว่าท่านเลี้ยงเรามา เราจักเลี้ยงท่านตอบ ๑ จักรับทำ

กิจของท่าน ๑ จักดำรงวงศ์สกุล ๑ จักปฏิบัติตนให้เป็นผู้สมควรรับทรัพย์มรดก ๑

ก็หรือเมื่อท่านละไปแล้ว ทำกาลกิริยาแล้ว จักตามเพิ่มให้ซึ่งทักษิณา

ดังนั้น หน้าที่ของบุตร-ธิดาที่มีต่อมารดา บิดา มีดังนี้คือ

1. ท่านได้เลี้ยงดูมาแล้ว ต้องเลี้ยงและดูแลท่านตอบ

2. ทำกิจธุระของท่านให้ท่าน

3. ดำรงรักษาวงศ์สกุล ให้เจริญ ไม่ประพฤติให้เสื่อมเสียหาย

4. ประพฤติตนให้เป็นคนดี เป็นผู้สมควรรับมรดก

5. เมื่อท่านล่วงลับไปแล้ว ทำบุญอุทิศให้ท่าน

*บุตรเหล่าใด ไม่เลี้ยงดูมารดาบิดาผู้แก่แล้ว บุตรเหล่านั้นไม่ชื่อว่าเป็นบุตร (พระพุทธภาษิต) /

ดูกรภิกษุทั้งหลาย เรากล่าวการกระทำตอบแทนไม่ได้ง่ายแก่

ท่านทั้ง ๒ ท่านทั้ง ๒ คือใคร คือ มารดา ๑ บิดา ๑ ดูกรภิกษุทั้งหลาย บุตร

พึงประคับประคองมารดาด้วยบ่าข้างหนึ่ง พึงประคับประคองบิดาด้วยบ่าข้างหนึ่ง

เขามีอายุ มีชีวิตอยู่ตลอดร้อยปี และเขาพึงปฏิบัติท่านทั้ง ๒ นั้นด้วยการอบกลิ่น

การนวด การให้อาบน้ำ และการดัด และท่านทั้ง ๒ นั้น พึงถ่ายอุจจาระ

ปัสสาวะบนบ่าทั้งสองของเขานั่นแหละ ดูกรภิกษุทั้งหลาย การกระทำอย่างนั้น

ยังไม่ชื่อว่าอันบุตรทำแล้วหรือทำตอบแทนแล้วแก่มารดาบิดาเลย ดูกรภิกษุทั้งหลาย

อนึ่ง บุตรพึงสถาปนามารดาบิดาในราชสมบัติ อันเป็นอิสราธิปัตย์ ในแผ่นดิน

ใหญ่อันมีรตนะ ๗ ประการมากหลายนี้ การกระทำกิจอย่างนั้น ยังไม่ชื่อว่าอัน

บุตรทำแล้วหรือทำตอบแทนแล้วแก่มารดาบิดาเลย ข้อนั้นเพราะเหตุไร เพราะ

มารดาบิดามีอุปการะมาก บำรุงเลี้ยง แสดงโลกนี้แก่บุตรทั้งหลาย ส่วนบุตร

คนใดยังมารดาบิดาผู้ไม่มีศรัทธา ให้สมาทานตั้งมั่นในศรัทธาสัมปทา ยังมารดา

บิดาผู้ทุศีล ให้สมาทานตั้งมั่นในศีลสัมปทา ยังมารดาบิดาผู้มีความตระหนี่ ให้

สมาทานตั้งมั่นในจาคสัมปทา ยังมารดาบิดาทรามปัญญา ให้สมาทานตั้งมั่นใน

ปัญญาสัมปทา ดูกรภิกษุทั้งหลาย ด้วยเหตุมีประมาณเท่านี้แล การกระทำอย่างนั้น

ย่อมชื่อว่าอันบุตรนั้นทำแล้ว และทำตอบแทนแล้ว แก่มารดาบิดา ฯ

ดังนั้น หากระลึกถึงมารดาบิดาผู้ล่วงลับ จึงควรกระทำกิจกุศลให้เกิดเป็นบุญเพื่ออุทิศแก่ท่าน

อย่างที่คุณคนบ้านไกลก็ได้หมั่นระลึกถึงความดีของท่าน หมั่นระลึกถึงคุณพระรัตนตรัย หมั่นระมัดระวังรักษาจิตให้อยู่ใน

สัมมัปทานสี่ คือระวังจิตไม่ให้ตกอยู่ในอกุศล หมั่นละอกุศลที่มีอยู่แล้ว หมั่นสร้างกุศล และหมั่นเพิ่มกุศลให้เจริญยิ่งขึ้น

จึงขออนุโมทนากับคุณคนบ้านไกลด้วยนะคะ

คนบางคนตายแต่ตัว แต่ไม่ได้ตายไปจากใจของคนที่ยังมีชีวิตอยู่

เบื้องหลัง

(คำอธิบาย: สิ่งที่เหลือไว้หลังตาย คือเรื่องราวที่ทำความดีไว้

เมื่อยังมีชีวิตอยู่ ซึ่งจะยังคงประทับตราตรึงในใจคนข้างหลัง

(ข้อคิด: “นรชาติวางวาย มลายสิ้นทั้งอินทรีย์

สถิตย์ทั่วแต่ชั่วดี ประดับไว้ ในโลกา”)

(กฤษณาสอนน้อง ~ สมเด็จกรมพระยาปรมานุชิตชิโนรส)

They are not dead who live in the hearts they leave behind.

(Native American proverb)

แม่จากไปแต่ร่างกาย

แต่ความรู้สึกผูกพัน  ความรักของแม่ที่มีต่อลูก ยังอยู่ในใจเสมอ

เหมือนที่พ่อของติกยังอยู่ในใจของติกเสมอ

ขอบคุณความรู้สึกดี ที่มาแบ่งปันค่ะ

ขอบคุณบันทึกดีๆที่อ่านแล้วอบอุ่นทุกตัวอักษรเลยค่ะ

ขอบคุณคุณกระติก ได้อ่าน เรื่อง กอด กอด และกอด ชอบมากครับ

นับถือคุณโอ๋  เขียนบันทึกมาเป็นพันกว่าบันทึก

สุดยอดครับ

ขอบคุณ คุณกัญญารัตน์ ที่แวะมาเยี่ยม เคล็ดไม่ลับ ในการกอดแม่ครั้งแรก ก็คือ ขออนุญาตก่อน บอกแม่ว่า แม่ ขอกอดหน่อยได้ไหม คิดถึงจัง อีกทางหนึ่งรอวันแม่ แล้วไปที่ๆเขาจัดงานให้ลูกได้มีโอกาสกอดแม่ กราบแม่ บรรยากาศมันให้ครับ เพราะใครๆ เขาก็ทำ ถ้ากอดได้ครั้งหนึ่งแล้ว ครั้งที่สองง่ายมากครับ แต่อย่ารอเลยนะครับ รีบๆกอดแม่ รักแม่เสียแต่วันนี้ อนาคตเป็นสิ่งไม่แน่ครับ

ขอบคุณคนไม่ติดวัด

คุณไม่ติดวัดเขียนเรื่องพระคุณพ่อ พระคุณแม่ มาได้สมบูรณ์ บริบูรณ์แล้ว

ขออนุโมทนาด้วยครับ

  •  สวัสดีค่ะ คุณ คนบ้านไกล

ขอบคุณสำหรับ เคล็ดไม่ลับ ในการกอดแม่ครั้งแรก นะคะ

  • เพิ่งผ่านวันแม่มาไม่นาน ให้รอโอกาสนั้นคงนานไปหน่อยอะค่ะ.....อิอิ

คิดว่าจะกอดและกราบแม่ในวันเกิดที่จะถึงนี้คะ เพราะเป็นปีแรกที่ได้มาหาแม่

  • แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้วค่ะ.......^___^.......ขอบคุณอีกครั้งนะคะ

บันทึกนี้อ่านแล้วเต็มอิ่มความรักความผูกพันค่ะ

เข้าใจความรู้สึก รักและคิดถึงแม่เช่นเดียวกัน

เขียนถึง แม่ แต่ยังไม่จบ มีอื่น ๆ อีกมากมายที่อยากเล่า อยากบันทึกไว้

 

อยากเกิดเป็นลูกแม่ ทุกชาติไป

  • ขอบคุณครับคุณภูสุภา
  • อ่านเรื่องแม่ของคุณหมอแล้ว
  • เมื่อไรจะเขียนต่อให้จบ  กำลังรออ่านครับ 

สวัสดีค่ะ

สวัสดีค่ะ ได้อ่านอุ่นใดๆ โลกนี้มิเทียมเทียบ อ่านไปร้องไห้ไป  ตอนเขียนถึงแม่ก็เขียนไปร้องไห้ไป  เพราะเป็นคนรักแม่ ดูแลแม่มาตลอด จนลาออกจากงานมาดูแลท่าน อยากให้ท่านมีความสุข แต่ก็ไม่สามารถยื้อชีวิตท่านไว้ได้ ได้แต่บอกท่านว่า หม่าม๊า ลูกขอโทษ หม่าม้าอย่าเสียใจนะ ร่างกายไม่ใช่ของเรา ล่ะสังขารน่ะ คิดถึงพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ หม่าม๊าทำหน้าที่แม่อย่างครบถ้วนแล้วขอให้หม่าม๊าขึ้นสวรรค์ ไม่ต้องห่วงลูก

สวัสดีครับ

เป็นบันทึกที่งดงามในความรัก… ของใครสักคนที่มีต่อแม่

..

ความรักแม่ที่สัมผัสตัวอักษรแล้ว…รู้ครับว่าความอบอุ่นเป็นเช่นไร

ขอบคุณสำหรับบันทึกดี ดี ที่ได้อ่าน ครับ

ไม่ได้อ่านบันทึกยาว ๆ เช่นนี้นานแล้วค่ะ

เพราะบอกตัวเองว่ามีเวลาน้อยต้องทำงานของตัวเอง แต่วันนี้อ่านบันทึกนี้รวดเดียวจบ อ่านอย่างสนุก ราบรื่น และมีน้ำตาด้วย

เป็นบันทึกที่น่ารักและควรค่าที่คนเป็นลูกทุกคนจะได้อ่านค่ะ

ขอบคุณพี่มากค่ะพี่แนะนำบันทึกนี้

เป็นบันทึกที่มีคุณค่า พร้อมทั้งแบ่งปันให้ผู้อื่นได้รำลึกถึงคุณแม่ หรือแม่ที่เราเรียกอย่างคุ้นเคย ท่านเป็นคนๆ นึงที่..ไม่มีคำพูดอะไรต่อครับ มากมายกว่าตัวอักษรบรรยาย น่ะครับ

ชอบ ชอบ ชอบ ขอบคุณมากค่ะ

ขอบคุณมากค่ะ อาจารย์ คนบ้านไกล ที่ให้ความสนใจเข้ามาอ่านบันทึกแนะนำตัว และเรื่องแม่ของ แมววิเชียรมาศ จนทำให้มีโอกาสอ่านบันทึกเรื่องคุณแม่ของอาจารย์ฉบับนี้

เป็นบันทึกที่เล่าได้ละเอียดลออ เป็นขั้นเป็นตอน ชวนติดตามทุก ๆ ย่อหน้า  

รู้สึกถึงความรัก ความอบอุ่น และความผูกพันอันยั่งยืนที่ทุกคนมีต่อกัน โดยเฉพาะอาจารย์ที่มีต่อแม่ ชึ้งใจมากค่ะ

ชื่นชมอาจารย์มากที่มีความละเอียดอ่อน (tenderness) ความสามารถยอดเยี่ยม มานะอดทน  ทำงานส่งตนเองเรียนมหาวิทยาลัยในสหรัฐจนสำเร็จ และมีรากฐานอันมั่นคง ส่งเสริมให้ครอบครัวเป็นปึกแผ่น และอบอุ่น น่ารักในวันนี้

ได้เห็นบันทึกอื่น ๆ ของอาจารย์ และอาจารย์อีกหลายท่านที่แมวจะเข้ามาอ่านและติดตามอีก ขอบคุณยิ่งนักค่ะ  


 

ขอบคุณมากครับ ขอนำไปรวบรวมไว้ที่นี่  http://www.gotoknow.org/posts/567212

มีคำถามเพื่อการเรียนรู้ร่วมกันนะครับ อยากให้พี่คนบ้านไกลวิเคราะห์ว่า เพราะเหตุใดพี่จึงสามารถมองเห็นสุขกลางทุกข์เช่นนี้ได้  ในขณะที่หลายคนอาจมองข้ามไป คือ จมอยู่แต่ความทุกข์เท่านั้น

ประเด็นที่เป็นปัจจัยสำคัญ สำหรับบันทึกที่ผ่านมา เช่น

- ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ แล้วได้ทำจนสำเร็จ

- เข้าใจในธรรม ธรรมชาติ

- พลังแห่งความรัก

เป็นต้นครับ

ได้คำตอบว่า

     ที่พอเห็นสุขกลางทุกข์ได้ ก็ต้องอาศัยเวลา

     เอาเข้าจริงๆ ถ้าไม่เตรียมตัวไว้ก่อน ตามมันไม่ทันหรอกครับ เห็นแต่ทุกข์เกือบทั้งนั้น

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี