ไม่ค่อยชอบพูด และมักจะไม่พูดเมื่อไม่จำเป็น ชีวิตผกผัน กลับจะต้องเป็นนักพูด...ช่างตลกจริง
ชีวิตการเป็นครูต้องได้พูดทุกเมื่อเชื่อวัน   แต่คนที่พูดด้วยนั้นคือ  นักเรียน  
และพูดในสิ่งเดิมๆไม่เปลี่ยนแปลง  
ลองมาเปลี่ยนแปลงวิธีการพูดของตนเองดูบ้าง   นักเรียนก็สนใจดี  ลองหัดพูดกับเพื่อนๆครูดู   ก็ใช้ได้นี่  
อะไรที่ทำให้ต้องเปลี่ยนแปลง   ก็ยังสรุปไม่ได้  
 แต่ระยะนี้  จะต้องได้พูด  อย่างน้อย  การแสดงความคิดเห็นและสรุปเรื่องราวที่ได้ยินได้ฟัง  หรือ  ความรู้ที่กำลังเป็นที่นิยม  
และทุกคนต้องการให้ครูอ้อยสรุปเป็นความคิดรวบยอด  เพื่อสะดวกในการจดจำและนำไปปฏิบัติ  ดังนั้น....
 
ทุกครั้ง....ที่มีการประชุม  สัมมนา  ครูอ้อยจะต้องศึกษาหาข้อมูลเรื่องนั้นๆ  ให้ได้ใจความพอที่จะสนทนาได้   เพื่อการซักถาม 
บางครั้งก็ต้องเตรียมการขอบคุณวิทยากร  ซึ่งพักหลังนี้  จะได้เป็นตัวแทนในการกล่าวขอบคุณบ่อยมาก 
ต้องศึกษาหารูปแบบที่เป็นของตนเอง    อะไรที่เหมาะสมและนำไปใช้ได้   ครูอ้อยก็จะทำแบบเดิมๆไม่เปลี่ยนแปลง  เพราะคิดว่า.......นี่คือ...ครูอ้อย....เปลี่ยนแปลงตัวเองเมื่อเป็นไม้ใกล้ฝั่ง...