แพทย์ที่ได้ตรวจผู้ป่วยนอกอยู่ทุกๆวันทั้งในโรงพยาบาลและในคลินิกส่วนตัว เรามักจะพบผู้ป่วยที่มาด้วยกลุ่มอาการ กลุ่มหนึ่งที่ทำให้แพทย์ปวดหัวได้เหมือนกัน มีคนไข้หลายคนที่มักมาด้วยการบอกว่า ใจไม่ดี ใจสั่น ใจหวิว เหมือนใจจะขาด ซึ่งคนไข้มักนึกกลังว่าตนเองจะเป็นโรคหัวใจ พอแพทย์ตรวจแล้วมักพบว่าปกติดี หัวใจเต้นในอัตราปกติ ไม่มีรูปแบบที่ผิดปกติ หากเราบอกว่า ไม่เป็นอะไร ผู้ป่วยกลับไปก็ยังติดใจอยู่ดีว่า เขามีอาการเจ็บป่วยอยู่แท้ๆ หมอดันบอกว่าไม่เป็นอะไร สงสัยหมอจะตรวจไม่เจอ แล้วก็จะพาลคิดว่าหมอไม่เก่ง วินิจฉัยโรคไม่ได้ คนไข้ก็จะไปหาแพทย์คนอื่นๆต่อไปด้วยอาการเดิมๆ

ส่วนใหญ่คนไข้มักไปตามคลินิกเอกชน แล้วจะมีส่วนหนึ่งที่ได้รับการวินิจฉัยว่า เป็นโรคหัวใจอ่อน (หมอเองก็อาจอ่อนใจว่า บอกว่าไม่เป็นไรก็ไม่เชื่อ ก็เลยบอกว่า หัวใจอ่อนไป) พอคนไข้ทราบจากหมอว่าเป็นโรคหัวใจอ่อน ก็จะอุ่นใจอย่างหนึ่งว่าแพทย์รู้โรคแล้ว แต่ก็กังวลว่าเป็นโรคหัวใจแล้วจะมีอะไรมากหรือเปล่า ส่วนใหญ่แพทย์จะอธิบายว่าเป็นอย่างไรแล้วก็ให้ยาพวกคลายกังวลไปทาน

หากคนไข้เป็นอย่างเดิมอีก ก็จะปักใจว่าตนเองเป็นโรคหัวใจอ่อน หากไปพบแพทย์คนเดิมก็จะไม่มีปัญหาอะไรเพราะจำกันได้ แต่หากเปลี่ยนไปพบแพทย์คนใหม่แล้วแพทย์ไม่รับลูกเรื่องโรคหัวใจอ่อน บอกว่าไม่เป็นอะไรคนไข้ก็จะไม่เชื่อถือ หาว่าตรวจโรคไม่เจอ และหากแพทย์ไม่หนักแน่นก็อาจจะว่าแพทย์คนแรกที่บอกผู้ป่วยมั่วเพราะโรคนี้ไม่มีในตำราแพทย์ กลายเป็นปัญหาไปได้

ใหม่ๆพอเจอโรคนี้ผมก็หงุดหงิดเหมือนกัน แต่พอทำงานไปนานๆเราก็เริ่มปรับตัว เพราะในสังคมปัจจุบันมีโรคทางกายที่เกิดจากจิตใจ ( Psychosomatic disorders ) ค่อนข้างมาก พอเจอคนไข้ที่มีอาการแบบนี้ผมก็จะบอกเลยว่าเขารู้สึกว่าหัวใจเต้นผิดปกติ แต่จากการตรวจแล้วอัตราที่ไม่ปกตินี้ เกิดจากการแปลความรู้สึกที่ผิดพลาดของร่างกาย ส่วนใหญ่เกิดจากการกระตุ้นของอารมณ์ ความรู้สึก จิตใจ ความเครียด ทำให้เกิดอาการแบบนี้ขึ้น หากพยายามอธิบายแบบนี้ก่อน คนไข้จะยอมรับได้มากกว่าการบอกว่าเครียดหรือคิดมาก แล้วผมก็มักจะอธิบายต่อไปว่า แพทย์บางท่านอาจเรียกโรคนี้ว่า โรคหัวใจอ่อน ซึ่งเป็นโรคที่หัวใจมันอ่อนไหวต่อการถูกกระตุ้นได้ง่าย คนไข้จึงมีความรู้สึกแบบนี้ได้ และก็ไม่ได้เกิดจากความผิดปกติของหัวใจ

เท่าที่พบมาพออธิบายแบบนี้แล้วผู้ป่วยก็มักจะเข้าใจ และความถี่ในการมาพบแพทย์ก็ลดลงเรื่อยๆเพราะความกังวลในการกลัวเป็นโรคหัวใจของเขาลดลง และคนกลุ่มนี้มักพบว่าเป็นคนขี้กลัว ขี้ตกใจง่าย ก็คงจะเหมาะกับคำว่าหัวใจอ่อน เพราะใจมันอ่อนไหวง่าย นั่นเอง