การบริการด้วยความเต็มใจ เต็มที่ เต็มกำลัง ไม่หวังสิ่งใดตอบแทน โดยไม่คิดว่าไม่ใช่หน้าที่ ถ้าสามารถช่วยเหลือได้ก็ทำให้ทันที…


จากการประชุมเชิงปฏิบัติการฯ ของ สพท.สพ.2 ห้องประชุมขุนแผน(ชั้น 4) ศาลากลางจังหวัดสุพรรณบุรี วันที่ 19 ธันวาคม 2549 

การพูดคุยแบบ KM "กลุ่มส้มโอ" ในเรื่องเล่าประสบการณ์การให้บริการที่ประทับใจ ซึ่งก็มีวิธีการที่หลากหลาย แต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน คือ ใช้ความรู้สึกของตนเองช่วยเหลืออย่างเต็มใจ.. เต็มที่.. ไม่หวังสิ่งใดตอบแทน โดยไม่คิดว่าไม่ใช่หน้าที่ ถ้าสามารถช่วยเหลือได้ก็ทำให้ทันที… เมื่อพูดคุยกันแล้วสามารถสรุปรวบรวมได้ดังนี้.. 

การพูดคุยแบบ KM ในครั้งนี้ของกลุ่มสัมโอ ประกอบด้วยสามาชิกส้มโอ 6 ลูก ลูกที่หนึ่งชื่อสุมาลี พิเชฐพงษ์(คุณอำนวย) ลูกที่สองชื่อสุพิศ เกตุมณี(คุณกิจ) ลูกที่สามชื่อผ่องพรรณ มากชู(คุณกิจ) ลูกที่สี่ชื่อสุคนธ์ จันทร์โอกุล(คุณกิจ) ลูกที่ห้าชื่อสายทอง มังกรทอง(คุณลิขิต) ลูกที่หกชื่ออุบล วงศ์ทับแก้ว(คุณลิขิตอย่างละเอียด) ทำให้ได้ทราบถึงน้ำใจ ความเอื้ออาทร เสียสละ ของ แต่ละคนในเรื่องการให้บริการที่น่าประทับใจ.. 
 

       ซึ่งแต่ละคนก็มีวิธีการที่หลากหลายตามสถานการณ์ สถานที่  เมื่อพูดคุยกันแล้วทำให้เราสามารถสรุปขุมความรู้ของเราได้ ดังนี้ การบริการด้วยความเต็มใจ เต็มที่  เต็มกำลัง  ไม่หวังสิ่งใดตอบแทน  โดยไม่คิดว่าไม่ใช่หน้าที่  ถ้าสามารถช่วยเหลือได้ก็ทำให้ทันที…
 

        ประเด็นที่ได้จากพูดคุยในวันนั้น เป็นความประทับใจที่แต่ละคนมีประสบการณ์ของการให้บริการ ช่วยเหลือ ซึ่งแต่ละคนได้ใช้ความรู้สึกของตนเองที่เต็มใจช่วยเหลือ สรุปเป็นแก่นความรู้ได้คือ....        

*   ทักทาย...ยิ้มแย้ม...แจ่มใส       

*   ให้ความเป็นกันเอง       

*   ใส่ใจในสิทธิประโยชน์ของผู้รับบริการ       

*   เสียสละเวลาด้วยความเต็มใจ       

*   ให้ความช่วยเหลือ...อำนวยความสะดวก         

กลุ่มเลือกเรื่องเล่าที่ประทับใจ 1 เรื่อง จากประสบการณ์ของสมาชิกสัมโอลูกที่ 6 (อุบล วงศ์ทับแก้ว)          

        จำได้ว่าได้มีโอกาสคุยกับอาจารย์ท่านหนึ่งเมื่อ 13 ปีที่แล้ว อาจารย์ท่านนี้มาสมัครขอรับทุนเซียร์ก้าเพื่อศึกษาต่อประเทศออสเตรเลีย ครั้งแรกที่พบอาจารย์ท่านนี้เห็นใบหน้าของอาจารย์ที่ดูหมอง.. จ๋อย มาก ๆ ยืนอยู่หน้าห้องระบบคอมพิวเตอร์ กองการสัมพันธ์ต่างประเทศ สป. ศธ.  ซึ่งเป็นห้องที่ทำงานอยู่ ในครั้งนั้นอาจารย์ท่านนี้ได้กรอกข้อความไม่ครบถ้วน อาจารย์เดินเข้ามาในห้อง พูดเสียงเบา ๆ กับเจ้าหน้าที่ที่ยืนอยู่ประตูทางเข้าห้องว่า“ขอโทษนะคะ..จะขอความอนุเคราะห์ขอพิมพ์ดีดไฟฟ้าเพื่อกรอกใบสมัครหน่อยได้ไหมคะ” เจ้าหน้าที่ทุกคนที่อยู่ในห้องทุกคนหันไปมองตามเสียงแต่ไม่มีเสียงตอบจากทุกคน เมื่อไม่มีใครสนใจแล้ว จึงละงานในมือที่ หน.มอบหมายให้รับผิดชอบร่างและพิมพ์ Speed ของ รมต.ศธ เพื่อนำไปให้หน้าห้อง และ Ajenda ซึ่งจะใช้ในการประชุม Apec ที่เชียงราย ในอาทิตย์หน้า แต่เมื่อหันไปเห็นหน้าอาจารย์ที่ดูจ๋อย เหมือนจะร้องไห้ ยืนเก้ ๆ กัง ๆ จึงส่งสายตา.. แล้วยิ้ม และพยักหน้าเดินเลี่ยงออกมาด้านนอกห้อง  แล้วถามด้วยเสียงเบา ๆ  ว่า “อาจารย์จะให้หนูช่วยอะไรได้บ้างค่ะ.. อาจารย์ช่วยอธิบายให้ละเอียด..  แล้วอาจารย์นั่งรอด้านหน้า เดี๋ยวจะเอาเอกสารไปให้นะคะ”  พอทำเสร็จก็แอบเอาเอกสารไปให้ แล้วรีบกลับมาทำงานของตนต่อ

       จนมีโอกาสได้เจอ อาจารย์ท่านนี้อีกครั้งเมื่อเขาแวะมาที่กรมวิเทศสหการ แล้วมาถามหาน้องที่ชื่อเขียดอยู่หรือไม่ แล้วเดินมาหา คิดอยู่นานว่า..ไม่เคยรู้จักผู้หญิงคนนี้มาก่อน แต่ด้วยความที่เราต้องไปประชุมต่างจังหวัด ต่างกอง ต่างกรม บ่อยมาก (อยู่ฝ่ายประสานงานและการประชุมนานาชาติ)และรู้จักพี่ๆ เพื่อน ๆ เจ้าหน้าที่ที่ร่วมงานกันในกระทรวงหลายท่าน จึงยิ้มรับไปอย่างเต็มที่(กลัวเขาเสียหน้า..) ถามออกไปว่า "อาจารย์มีอะไรให้ช่วยหรือค่ะ" ผู้หญิงคนนั้นยื่นถุงใบใหญ่ 2 ใบ กล่องใบใหญ่ 2 กล่อง ให้ แล้วพูดว่า "ขอบใจน้องมาก ๆ ถ้าวันนั้นพี่ไม่ได้น้องช่วย..พี่คงไม่ได้รับทุนเรียนต่อแน่เลย และขอโทษที่วันนั้นไม่ได้ถามชื่อจริง พี่ได้เรียนเรื่องนี้ให้ รมต.ศธ. และ ผอ.กต. ทราบแล้ว เมื่อวันที่พี่มาทำเรื่องที่กรมวิชาการ เพื่อจะเดินทางไปเรียนต่อ" พออาจารย์ท่านนั้นเล่าเหตุการณ์ให้ฟังจึงถึงบ้างอ้อ.. ซึ่งจำไม่ได้แล้ว เพราะวัน ๆ งานเยอะมาก ทั้งงานในกองฯ และต้องวิ่งขึ้นวิ่งลงอาคารราชวัลลภ แต่ชีวิตช่วงนั้น(ปี2536-2544) "เป็นโสด" จึงไม่รู้สึกลำบากแต่เป็นช่วงที่สนุก และมีความสุขกับงาน อาจารย์ท่านนั้นบอกพี่มาขอบคุณ ที่ช่วยเหลือ มีน้ำใจให้คนใต้ที่เข้ากรุงเทพฯ ครั้งแรก(อาจารย์เป็นคน จ.ยะลา) วันนั้นรู้สึกสมองโปร่ง เบาสบาย ให้คิดถึงคำพูดของ “แม่ ” ที่พูดบ่อยครั้ง ให้ช่วยเหลือ.. สงเคราะห์.. ให้โอกาสแก่เพื่อนร่วมโลก(ใบเบี้ยวๆ) ถ้าไม่เหลือบ่ากว่าแรงจนเกินไป เผื่อวันหน้าเราไปตกระกำลำบาก อยู่แห่งหนตำบลใด อยู่ที่ไหนจะได้มีคนสงเคราะห์ อุปถัมภ์ เมตตา..  ได้แบ่งผลไม้ ขนม ให้พี่ๆ เพื่อนๆ ทั้ง 5 ฝ่าย 55 ชีวิต ในกองฯ พร้อมทั้งบอกว่าเป็นของอาจารย์เอามาฝากทุกคน และปลอดสารพิษเพราะอาจารย์ปลูกเอง(อาจารย์เขาบอกนะ..) หลังจากนั้นทุกปีจะมีการ์ดอวยพรส่งให้(ถึง ผอ.กองฯ ซึ่งปัจจุบันเป็น ผอ.สำนักความสัมพันธ์ต่างประเทศ ไปแล้ว และตัวสมาชิกส้มโอลูกที่ 6) โดยมีผลไม้ ขนม จากอาจารย์ท่านนั้นส่งไปรษณีย์ไปที่กองฯ ให้พี่ๆ เพื่อนๆ รับประทานกันอร่อยเป็นประจำ...


                                                                   ผู้บันทึกเรื่อง
                                                                อุบล  วงศ์ทับแก้ว
                                                      กลุ่มส่งเสริมการจัดฯ สพท.สพ.2