เรื่องเล่าอิสรชน : หายไปไหนมา
การนำเสนองานของสมาคมสร้างสรรค์กิจกรรมอิสรชนห่างหายไปประมาณ 2 เดือนเศษ ก็สืบเนื่องมาจากในห้วงเวลาที่ผ่านมาเกิดการเปลี่ยนแปลงหลายสิ่งหลายอย่าง ที่สำคัญคือได้ย้ายที่ทำการสมาคมจากเดิมที่อยู่แถว ๆ ปิ่นเกล้า ออกไปอยู่ชานเมือง บนถนนนิมิตใหม่ เขตมีนบุรี ที่ด้านหนึ่งของทางเข้าสมาคมอยู่ริมคลองที่ชื่อว่า คลองสามวา เงียบสงบกว่าเดิมแต่อาจจะห่างไกลพื้นที่การทำงานไปบ้าง แต่ก็ทำให้คนทำงานมีสมาธิในการทำงานมากขึ้น
วันก่อนแวะเวียนไปหาคนสนามหลวง ที่เราเองห่างหายไปจากเขาหลายสัปดาห์เหมือนกัน คำถามแรกที่ฟังแล้วเราต้องอมยิ้มแบบเจ็บปวดคือ หายไปไหนมา นึกว่าจะไม่มาหากันแล้ว เป็นอะไรไปหรือเปล่า แต่เมื่อพูดคุยถามไถ่กันแล้วรอยยิ้มและเสียงหัวเราะจากคนสนามหลวงก็กลับมาเช่นเคย และที่ขาดไม่ได้ คือเด็กหญิงตัวน้อยที่รอยยิ้มของเธอนั้นทำให้เราเอง อดที่จะยิ้มตามไปไม่ได้ มองหน้าเราแบบไม่คุ้นเพราะหายไปนาน แต่เมื่อเล่นกันไปเล่นกันมาก็จำกันได้และเสียงหัวเราะใส ๆ ก็เล็ดรอดออกมาจากหนูน้อย หนึ่งในนั้นกุลีกุจอเอาเมล็ดข้าวสารที่แย่งได้จากงานพืชมงคลแรกนาขวัญเอามาแบ่งปัน บอกว่าให้เก็บไว้เป็นสิริมงคล ... วันนั้น เรากลับมาจากสนามหลวงด้วยรอยยิ้มที่เปื้อนด้วยใจที่เต้นแรง เราทิ้งเขาไม่ได้ นั้นคือสัญญาที่ก้องอยู่ในใจ ต่อให้เราเจอเรื่องราวร้าย ๆ แรง ๆ ที่ทำให้เราเซไปแค่ไหนก็ตามที แต่ คนสนามหลวงไม่ไดมารับรู้เรื่องของเราด้วย เราต้องทำงานกับเขาต่อไปนั่นคือคำสัญญาที่เราให้ไว้เมื่อเริ่มทำงานที่สนามหลวง
งานของอิสรชนช่วงนี้อาจจะดูเชื่องช้าไปบ้าง แต่อีกไม่นาน จะกลับมาทำงานอย่างหนักหน่วงไม่ห่วงความเหน็ดเหนื่อยอีกเช่นเคย เพราะพลังของคนทำงานในอิสรชน คือการที่ได้ทำงานแล้วเห็นรอยยิ้มเสียงหัวเราะ และคำทักทายของคนสนามหลวง คนคลองหลอด เราจะไม่ห่างหายไปไหน แต่ ขอเวลา พักฟื้นตัวเองในช่วงเวลาสั้น ๆ แล้วเราจะกลับมาทำงานตามอุดมการณ์ของเราต่ออย่างแน่นอน สัญญา
ยินดีนะคะ นึกว่าจะไม่มาอัพเดทซะแล้ว