แรงบันดาลใจสู่ การเรียนรู้

ปกติเมื่อนายบอนท่อง internet  เปิดเวบไซต์ เปิดอ่าน blog ต่างๆ จะพบเนื้อหาเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์มากมาย มีให้อ่านให้ download เยอะแยะ  จนตามไม่ทัน

แต่เมื่อได้มาอ่าน blog นุ้ย csmsu http://gotoknow.org/blog/kongkitmsu  คนที่พิชิตรางวัล ฅ km ของ มมส. เมื่ออ่านเทคนิคการใช้คอมพิวเตอร์แล้ว ก็รู้สึกเฉยๆ แต่เมื่อได้อ่านบันทึกในแนวอื่นๆ ที่เขียนจากความรู้สึก เล่าเรื่องส่วนตัว ครอบครัว แม่ ฯลฯ ทำให้ได้สัมผัสถึงมิติที่ลึกยิ่งขึ้น

เมื่อติดตามต่อมา พบว่า เธอเป็นคนกาฬสินธุ์ และเป็นคนบ้านเดียวกันกับ อำนาจ แสงสุข “ น.เมืองสรวง”  คนบ้านเดียวกับเพื่อนรักของนายบอน ยิ่งน่าสนใจมากขึ้น

เท่าที่รู้จักกับคนจากอำเภอหนองกุงศรีหลายคน ชื่นชอบและประทับใจในมิตรไมตรี และคาดว่า นุ้ย csmsu ก็น่าจะมาในทำนองนั้น

เมื่อสังเกตดูต่อไป พบว่า คุณอำนาจ และคุณนุ้ย จันทร์เพ็ญ เขียนและอ่านบันทึกคนละแนว เลยลองเชื่อมโยงกัน
และแล้วเมื่อได้รู้จักกัน สอบถาม สืบสาวราวเรื่องกันแล้ว ทั้งคู่ก็เป็นญาติกันจริงๆ

สำหรับ อำนาจ แสงสุขนั้น เป็นคนที่มีข้อมูลการทำงาน แนวคิด ปรากฏใน internet อยู่มากพอสมควร มีรุ่นน้องที่รับรู้ ได้เรียนรู้ จนทำให้มุมมองความคิด 

เติบโตขึ้น ซึมซับแนวคิดจากคุณอำนาจในฐานะต้นแบบ จนเกิดการพัฒนาตนเองได้

เมื่อ 2 คนนี้รู้จักกันแล้ว น่าสนใจว่า จะเกิดอะไรต่อไป

เมื่อ นุ้ย และ อำนาจ ได้รู้จักคุ้นเคยกันน นายบอนได้มอบไฟล์ข้อมูล เวบของหนองสรวง และอำนาจให้นุ้ย csmsu หลังจากนั้น ได้สัมผัสกับความคิดเห็นที่

ส่งผ่านออกมา กับอีกมุมหนึ่งของนุ้ย  คือ ความคิดเพื่อสังคม เพื่อบ้านเกิด และการเชื่อมโยงทางสังคมที่เกิดขึ้น

เมื่อนุ้ย เป็นญาติกับอำนาจ และ อำนาจ เป็นเพื่อนกับพี่ชายของนุ้ย  นุ้ยจึงเป็นน้องสาวของอำนาจ
และอำนาจ เป็นเพื่อนรักของนายบอน  นุ้ยจึงถือว่า เป็นน้องสาวของนายบอน

ในมิตินี้ คนต่างจังหวัดจะมีการเชื่อมโยงทางสังคมโดยอัตโนมัติ เจอหน้ากันก็ถามไถ่ว่า เป็นลูกเต้าเหล่าใคร สามารถที่จะนับญาติกันได้ ซึ่งในมิตินี้ ในเวลา

ไม่นานนัก นุ้ยก็สามารถที่จะเรียกนายบอนว่า พี่ และนายบอนสามารถที่จะเรียกนุ้ยว่า น้องสาวได้อย่างสนิทใจ เหมือนคนที่คุ้นเคยกันมาก่อน

เมื่อนับญาติแบบคนบ้านเดียวกัน จึงสนิทสนมคุ้นเคยกันได้เร็วยิ่งขึ้น  ขนาดพี่หนิง (อ้วน) ยังสงสัย รู้จักกันมาก่อนหรือ เคยเจอกันหรือเปล่า ซึ่งน้องนุ้ยบอกว่ายังไม่เคยเจอนายบอนตัวเป็นๆเสียที

แต่ความจริง นายบอนเจอหน้าน้องนุ้ยตัวเป็นๆ ในระยะเผาขน เอ๊ย ระยะห่าง 3 เมตร แต่ไม่ได้ทัก เพราะเห็นขับมอเตอร์ไซต์ผ่านหน้าไปธุระ ถึงไม่ได้ทัก แต่ก็มองหน้า (ไม่หาเรื่อง)

เมื่อตอนที่ส่งข้อมูลเวบไซต์ของคุณอำนาจให้น้องนุ้ย เมื่อนุ้ยเปิดดูแล้วเมล์มาแจ้งในช่วงแรกๆว่า ไม่รู้จะทำยังไง ออกแบบยังไงดี  (สงสัยต้องไปสอนเขียน mind map)   นายบอนเลยเขียนแนวทางคร่าวๆ ให้ และอำนาจก็เข้ามาให้คำแนะนำอีกต่อหนึ่ง

น้องนุ้ยบอกว่า บอกว่า สอบถามเพื่อความแน่ใจ ปรับแนวคิด และความเข้าใจในทิศทางเดียวกัน

อ่านข้อความนี้ของน้องนุ้ยแล้ว นายบอนย้อนนึกถึงตัวเอง ในช่วงที่เริ่มทำเวบไซต์ให้คุณอำนาจในช่วง 2 ปีก่อน  ที่ไม่รู้ว่าจะออกแบบอะไรอย่างไรเหมือนกัน

การโทรติดต่อ ปรึกษากับอำนาจนั้น ใช่ว่าจะโทรได้ง่ายๆ เพราะบางช่วง ก็เปลี่ยนเบอร์โทรบ้าง ไม่มีคลื่นสัญญาณบ้าง หรือ ไมได้เติมเงินมือถือบ้าง เลย

ต้องพยายามออกแบบเอง ไม่ค่อยได้มีโอกาสปรับแนวคิดให้ตรงกันอย่างที่น้องนุ้ยว่ามาเลย

มาถึงวันนี้ น้องนุ้ยมีโอกาสที่ดีมากกว่า มีคนให้ถามไถ่ ปรึกษามากกว่า หลายอย่างพร้อมมากกว่าเมื่อ 2 ปีก่อน
สิ่งที่น่าบันทึกไว้ ข้อมูลเกี่ยวกับหนองสรวง ล้วนทำและ upload มาจากใน มมส.  ทั้งเวอร์ชั่นที่นายบอนทำ และที่น้องนุ้ยจะทำต่อไป

+ +

วันที่ 18 พ.ค. ที่ผ่านมา วันคล้ายวันเกิดของน้องนุ้ย มีผู้คนร่วมยินดีกับพร้อมหน้า
ในวันคล้ายวันเกิดของนายบอน ส่วนมาก เงียบเหงา ไร้ผู้คนร่วมยินดี มีเพียงพ่อกับแม่เท่านั้นเอง...

วันคล้ายวันเกิดทีไร นึกถึงสมัยที่นายบอนเรียนอยู่ที่ มข. จะเป็นคนจัดวันคล้ายวันเกิดให้กับบรรดาน้องรหัส หลานรหัสที่อยู่ในความดูแล ซึ่งพวกเขาไม่เคยมี

ใครจัดวันเกิดให้เคย ไม่เคยเป่าเค้ก ไม่มีใครมาร่วมยินดี

นายบอนในยุคนั้นจึงขวนขวายจัดให้ในแบบตามมีตามเกิด ไปหาเค้กมาให้ นัดพี่ๆน้องๆมา แล้วบุกไปหาเจ้าของวันเกิดในแบบไม่ให้ตั้งตัว ไปหาก่อนวันเกิด

บ้าง ตรงกันวันเกิดบ้าง ล้อมวงจุดเทียนปักเค้ก เป่าเค้ก ทั้งที่โต๊ะหินอ่อนหน้าหอพักบ้าง  ห้องพักนักศึกษาบ้าง ร้านอาหารอีสานบ้าง ทุกรูปแบบ ทำเอาเจ้า

ของวันเกิดน้ำหูน้ำตาแทบไหล เพราะพวกเขาไม่เคยมีงานวันเกิดเลย

เติมความรัก ความห่วงใยเพิ่มเข้าไป ให้เค้กวันเกิดที่วางบนโต๊ะหินอ่อนหน้าหอพัก พิเศษยิ่งขึ้น

เมื่อเจ้าของวันเกิดก้มลงเป่าเค้กแล้ว  แหงนหน้าขึ้นมามองหน้านายบอน ที่ยืนอยู่ในความมืด ในมุมสลัวๆหน้าหอพักนักศึกษา น้องคนหนึ่งบอกในตอนหลังว่า  "วันนั้นอยากจะจุดเทียนอีกครั้ง เพื่อจะได้เห็นแววตาของทุกคนในความมืดในวันนั้น...."

จัดให้กับคนอื่น แต่นายบอนเอง ไม่เคยมีใครจัดให้

เมื่อถึงวันคล้ายวันเกิดของน้องนุ้ย  เลยมอบความพิเศษให้ในแบบที่ทำได้ ในส่วนของข้อคิดเห็น http://gotoknow.org/blog/kongkitmsu/96995 ที่ใช้

เวลาเขียนข้อความ + ใส่รูป วาง code เป็นเวลาพอสมควร ให้ต่างจากคนอื่นๆสักหน่อย  เหมือนกับบันทึกที่นายบอนมักจะเขียนต่างกับคนอื่นอย่างมี

เอกลักษณ์ ซึ่งคงไม่มีใครเขียนบันทึกถึงคนอื่นใน gotoknow ในอย่างที่กำลังอ่านนี้ได้อีกแล้วกระมัง

..... นอกจากเรื่องทั่วไป ที่ทำให้ได้สัมผัสถึง ความคิด มิติ สังคมของน้องนุ้ยแล้ว อีกเรื่องที่หลายคนก็คงอยากรู้ คือ เรื่องของหัวใจ...

55555

ไม่เขียนหรอกครับ เรื่องนี้ อยากรู้ ก็ไปถามน้องนุ้ยเอาเอง

แต่น่าสนใจที่ว่า ในมิติของสาวน้อยนักคอมพิวเตอร์ ... เอ .. ความจริงไม่น้อยแล้วล่ะ ตัวสูงโย่งปานนั้น  
มิติความรักของเธอจะมั่นคงเหมือนการกดปุ่ม Enter หรือไม่ เวลามีปัญหา จะง่ายเหมือนกดปุ่ม Ecs หรือ ปุ่ม Delete ลบปัญหาออกไปได้หรือเปล่า

ไม่รู้เหมือนกันว่า คนที่นั่งอยู่หน้าจอสี่เหลี่ยมๆ นานๆ  ความรักจะหวานชื่น มีสีสัน เหมือน screen saver ที่กำลังใช้อยู่ หรือ รวดเร็วทันใจดั่ง CPU และ Ram

ที่ใช้อยู่รึเปล่า

เอ.. หรือเป็นความรักที่ต้องใช้เวลาบ่มเพาะ และเก็บไว้ให้หยากไย่ขึ้น เอ๊ย เก็บไว้อย่างยาวนานเหมือนคอมพิวเตอร์เครื่องเก่าๆที่น้องนุ้ยมีอยู่หรือเปล่านะ

ปล. แล้วเวลาไม่พอใจแฟน น้องนุ้ยเธอจะใช้ความเป็นนักวอลเลย์ ตบแรงๆ เหมือนตบลูกวอลเลย์หรือเปล่าล่ะเนี่ย.....


เสียวแทน!!!!!!!