ครบรอบสองสัปดาห์

วันที่ 20 พฤษภาคม 2550

เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมากลับบ้านครับ เลยไม่ได้บันทึกไป 2 วัน เมื่อวันศุกร์เป็นวันที่แสนจะชุลมุนวันหนึ่งทีเดียว เพราะผมต้องตื่นแต่เช้าไป round ให้ทัน ที่เป็นเช่นนั้นเพราะว่าวันนี้ต้องเข้าห้องผ่าตัดตั้งแต่ 8.00 น. อีกอย่างหนึ่งคือ ไมรู้ว่าจะ round ยังไงครับ ผ่านไปตั้ง 5 วันแล้ว ยังไม่มีใครบอกผมเลยว่าต้อง round กันยังไง (หรือบอกแล้ว แต่ไม่เข้าใจก็ไม่รู้นะครับ) ปรากฏว่าไปแต่ไก่โห่ ค่อยๆดูแฟ้มไปเรื่อยๆ ก็ไม่รู้จะดูยังไงอีก เพราะแฟ้มคนไข้ที่นี่หนามาก ข้อมูลอะไรต่ออะไรมีไว้หมด ผ่านไปตั้งนานดูได้แค่ 2 คนเท่านั้น 7.30 คุณสุกี้ก็มาพร้อมกับหมอจัสมิน ซึ่งเป็น medical officer (อยู่ ward แบบหมุนเวียนหรือเปล่าผมก็ยังไม่แน่ใจนัก) ก็มาถึง แล้วก็จัดการดูคนไข้อย่างรวดเร็ว จนผมกลายเป็นแค่ไม้ประดับเท่านั้น เพราะทำอะไรไม่ถูก วันนี้มีคนไข้ใน ward ค่อนข้างมาก เพราะวันพฤหัสเป็นวันที่คุณครูหาญผ่าตัด เสร็จแล้วก็รีบไปห้องผ่าตัดทันที วันนี้ช่วงเช้าผมต้องอยู่ในนี้ และดูการผ่าตัดของคุณครูลี คนไข้คนแรกเป็นการผ่าตัดมดลูกทางช่องคลอด หมอจัสมิน (คุณหมอมะลิ) แนะนำให้ผมสวมชุดผ่าตัดด้วย เพราะว่าจะได้มีโอกาสเข้ช่วย เธอใช้คำว่า scrub แทนคำว่า assistant ครับ ตอนแรกก็งง เพราะว่านึกว่าจะให้ผมทำความสะอาดผู้ป่วย แต่เขาหมายถึงเข้า case นั่นเอง การสวมชุดผ่าตัดที่นี่ก็แปลกครับ เพราะว่าหมอคนไหนจะเข้า case ก็ต้องไปเตรียมชุดเอาเอง เปิดถุงมือกันเอง และผมสังเกตว่า การเปิดชุด เปิดถุงมือ เปิดกระดาษเช็ดมือนี่ ไม่ค่อยสะอาดเท่าไหร่หรอกครับ น้ำหยดบ้าง จับของใช้ซ้ำบ้าง แต่ไม่เห็นมีใครสนใจเลย อีกอย่าง ที่นี่ใช้ชุดผ่าตัดกันน้ำทุกชุด ไม่มีหรอกเสื้อที่เป็นผ้า ใช้แล้วซักอบรีดกันจนปรุเหมือนบ้านเรา เขารวยนี่นา การผ่าตัดที่นี่ก็ไม่ค่อยต่างกับที่ผมทำเท่าไหร่ คุณครูลีเขาสอนดีมาก ผมไม่ได้ทำเองครับ แต่มีแพทย์ฝึกหัดเป็นผู้ทำ ที่ผมสนเท่ก็คือ การผ่าตัดมดลูกทางช่องคลอดที่นี่ ที่ผมเห็น 2 ราย เขาจะทำ sacrospinous ligament fixation (SSLF หรือ SSF) ทุกราย การผ่าตัดชนิดนี้หมอสูติบ้านเรากลัวกันมาก เพราะทำยาก เลือดออกง่าย แต่ที่นี่เขาทำกันแทบจะทุกราย (เท่าที่ทราบมา) ผมเองก็มีโอกาสได้ผ่าตัดแบบนี้มา 3 ครั้งแล้ว แต่ละครั้งก็ปอดแหกเสียทุกที เวลาที่ผมต้องเย็บเกี่ยวเส้นเอ็น sacrospinous (ซึ่งเป็นขั้นตอนที่ยากที่สุด) จะใช้ aneurism needle แต่เขาใช้ Miya hook ซึ่งง่ายกว่ากันอย่างเทียบไม่ติด น่าเสียดายที่เราไม่มี เวลาเขาถามผมว่าเคยทำแบบนี้บ้างไหม ผมตอบว่า 3 ราย ดูเขาตื่นเต้นเหมือนกัน เพราะหมอที่นี่เขาก็ทำกันไม่ได้หรอก มีแต่ครูหาญกับครูลีเท่านั้นแหละ ตอนเที่ยง ที่ห้องผ่าตัดที่นี่เขาเลี้ยงข้าวและผลไม้สำหรับหมอ พยาบาลและคนงานทุกคน มื้อนี้เป็นอาหารที่มีเส้นคล้ายขนมจีน ราดด้วยน้ำเกรวี่จืดๆ กินกันตายครับ (ภาษาใต้หลุด) แล้วรีบออกไปเพื่อทำงานที่คลินิกต่อ วันนี้ต้องนั่งกับครูอาเธอ ซึ่งไม่ค่อยมีคนไข้เท่าไหร่ เนื่องจากเธอเพิ่งกลับมาทำงาน เลยได้นั่งคุยกัน ก็ได้ทราบว่าเขาอายุน้อยกว่าผม 3 วัน ใกล้จะ 6 โมงแล้ว อาเธอทราบว่าผมจะกลับบ้าน เลยให้ออกมาก่อน ผมก็รีบแจ้นออกไปทันที เมื่อตอนเช้าเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเอามา KKH ด้วย เชื่อไหมว่า ตั้งแต่มาผมยังไม่ได้ซักเสื้อผ้าเลย วันก่อนเอาออกไปให้เขาซัก แต่ปรากฏว่าเขาไม่ได้เอาไปซักให้เนื่องจากผมยังไม่มีหมายเลขนักเรียน แล้วก็ไม่บอก แต่ไม่เป็นไร เพราะซักที่บ้านก็ได้ กะเวลาแล้วคงไปแบบวันก่อนไม่ได้แน่ๆ จึงเรียกแท็กซี่ไปดีกว่า สนนราคา 4.4 เหรียญ บวกค่าเวลาเร่งด่วนและผ่านย่านจอแจอีก 2 เหรียญ เอาเข้าไปหลายบาทครับ แท็กซี่ที่นี่เป็นเรื่องปกติที่จะคิดเพิ่มตามเงื่อนไขต่างๆครับ อย่าตกใจ เพราะเป็นกฎของเขาครับ ไปถึงที่ Golden mile ก็ยังเหลือเวลาอีกนาน ไม่ได้คิดว่าจะไปหาของกิน เพราะตื่นเต้นกับการเดินทางครั้งสำคัญนี้อีก กลัวหารถไม่เจอด้วย กลัวกระเป๋าหายด้วย เลยขึ้นรถไปเลย กะไว้ว่าจะไปกินในมาเลเซีย รถบัสออกตรงเวลาครับ เขาวิ่งออกไปทางฝั่งตะวันตก ผ่านท่าเทียบเรือขนส่งสินค้า ที่ดูกว้างขวางสุดลูกหูลูกตา ตรงนี้ไงครับที่เขากลัวเราเปิดคอคอดกระ ผมยังผ่าน National University of Singapore ด้วย และเพียง 45 นาที เราก็มาถึงด่านขาออกแล้ว ผมต้องลงไปเพื่อตรวจ passport ซึ่งกระบวนการผ่านไปได้อย่างรวดเร็วว่องไว และรีบขึ้นรถต่อ รถบัสข้ามสะพานที่ทอดข้ามทะเลไปยังมาเลเซียทันที เราต้องลงอีกครั้งพร้อมกระเป๋าสัมภาระไปด้วย แต่ก็ไม่เห็นจะตรวจกระเป๋าตรงไหนเลย การตรวจ passport ก็ยังคงผ่านไปอย่างรวดเร็วอีกเช่นกัน เมื่อเข้ามายังมาเลเซียผมก็เริ่มพบว่า ความสะอาดของที่นี่คล้ายบ้านเรา คือสกปรกครับ ถนนหนทางก็มีการสร้างและซ่อมอยู่ประปราย นี่คงเป็นถนนหลวงธรรมดาครับ เพราะเท่าที่จำได้ ทางด่วนที่นี่ยังดีกว่าบ้านเรามากครับ ผ่านไปได้ประมาณ 2 ชั่วโมง รถก็มาแวะให้กินข้าวเย็น ตอนนี้ก็เซ็ง เพราะว่าไม่ได้แลกเงินริงกิตมา เพราะคิดว่าที่กินน่าจะมีที่ให้แลก (อันนี้คิดเอาเอง ไมมีข้อมูลอ้างอิงครับ) เลยได้แต่ดูและหิว จึงรีบขึ้นรถไปนอน รถมาแวะให้กินอีกครั้งราวตี 1 คราวนี้ไม่ลงไปแล้วครับ เดี๋ยวท้องร้องมากไปกว่านี้ แต่จะว่าไปก็ไม่ได้หิวมากจนเกินไป จริงๆแล้วการอดมื้อเย็นก็ไม่น่าจะส่งผลกระทบกับผมสักเท่าไหร่ เนื่องจากตอนนี้ก็เป็นเวลาที่จะต้องนอนอยู่แล้ว ปัญหาใหญ่ของผมก็คือ การไม่สามารถนอนหลับในรถบัสได้น่ะสิ มันเกิดขึ้นมานานแล้วครับตั้งแต่หนุ่มๆ มันเมื่อยและปวดไปทั้งตัว คืนนี้ก็เหมือนกันครับ ในรถหนาวมาก หนาวจนเท้าผมชา ผ้าห่มก็ผืนกระจิ๋วเดียว และผมก็มีอาการปวดที่หัวเข่าซ้ายขึ้นมา ไม่รู้ว่าเกิดจากอะไร สันนิษฐานว่าน่าจะเป็นจากความเย็น ก็พลิกตัวไปมา หลับบ้าง ตื่นบ้าง แต่ที่น่าเจ็บกระดองใจมากที่สุดคือ ตาคนขับรถสูบบุหรี่นี่สิครับ เล่นสูบทั้งคืน สงสัยผมรับไปเกือบซอง นี่แหละครับ อยู่ในสิงคโปร์ไม่กล้า ออกมาเมื่อไหร่ พี่แกแหกกฎได้เสมอ รถมาถึงด่านขาออกเวลาตี 5 ครึ่ง ต้องลงมาตรวจ passport อีกรอบ จากนั้นรถก็พามาจอดที่ duty free แบบว่าหาเงินกันกระทั่งจะออกจากประเทศเลย ห้างนี้เปิดเพื่อรับนักท่องเที่ยวจริงๆ เพราะเขาเปิดบางส่วนไว้ต้อนรับเลย เน้นว่าบางส่วน เพราะจริงๆแล้ว ห้างยังปิดอยู่ แต่เปิดแต่ส่วนที่คนนิยมมาซื้อ เช่น ช๊อกโกแลต ไวน์ ซุปเปอร์มาเก็ต จากนั้นจึงขึ้นรถมาที่ด่านขาเข้าบ้านเรา การผ่านด่านมาทั้ง 2 ประเทศ แล้วมาเข้าบ้านเรานี่ทำให้ได้เห็นความแตกต่างครับ 1. บ้านเราด่านสร้างง่ายๆ ไม่ติดแอร์ หลังคาสูงโปร่ง บ้านเพื่อนติดแอร์ 2. บ้านเราไม่มีการรักษาความปลอดภัยใดๆเลย บ้านเพื่อนเข้มงวดมากถึงมากที่สุด 3. บ้านเรามีการปล่อยให้คนมาแซงคิวหน้าตาเฉย บ้านเพื่อนต้องเข้าแถวเท่านั้น 4. บ้านเรา เป็นบ้านเราวันยังค่ำครับ คิดถึงบรรยากาศแบบนี้จังกว่าจะถึงหาดใหญ่ก็เกือบ 8 โมง ลูกๆตื่นตั้งแต่ 6.15 น. ได้ข่าวว่าตื่นเต้นกันใหญ่ จิ๋มขับ Mondeo มารับ น้องจ้านั่งใน car seat ข้างหลัง พี่แป้งทนไม่ไหวเลยลงมากอดพ่อก่อน จูบไปหลายยกจนเจ้าจ้าร้องไห้เพราะลงมาไม่ได้ ผมนั่งข้างหลังและเอาจ้าออกจากที่นั่งแล้วมากอดกันให้เต็มอก จากนั้นเราจึงไปหาอาหารเช้ากินกันที่ร้านทิพย์นรินทร์ เพื่อกินบะกุ๊ดเต๋ให้หายอยาก วันนี้ทั้งวันผมง่วงจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้น แต่ก็หลับไม่ลง ไม่ใช่อะไรหรอกครับ ก็ลูกทั้ง 2 คนมันชวนเล่นจนเวียนหัว พอจะหลับตา เจ้าจ้าก็มาจั๊กจี้ ล่วงมาถึงช่วงบ่ายก็ไปข้างนอกกัน วันนี้จะพาลูกไปกินไอศกรีม Swensen จากนั้นก็เดินซื้อของในห้างเซ็นทรัลจน 5 โมงกว่า จึงกลับบ้าน วันนี้โรงพยาบาลจิ๋มเขามีงานเลี้ยงส่งน้องตา คุณหมออัสมา ที่จะไปเรียนต่อสาขาอายุรกรมทรวงอกที่โรงพยาบาลพระมงกุฎฯ เราไปกันทั้งครอบครัว เจอพี่ๆก็ได้มีการถามข่าวคราวกันพอประมาณ ราว 2 ทุ่มจึงกลับบ้าน ได้ทำหน้าที่พ่ออีกครั้งโดยการอ่านหนังสือลูกฟัง เจ้าจ้ามีสมาธิมากขึ้น เขาสื่อสารเก่งขึ้น สามารถพูดจาโต้ตอบได้เป็นเรื่องเป็นราว นี่ผมจากมาแค่ 2 สัปดาห์ ลูกสาวมีพัฒนาการได้มากขึ้นพอสมควร เสียอย่างเดียว เธอยังกินไม่ได้เรื่องเหมือนเดิม เช้าวันนี้จิ๋มจัดเสื้อผ้าให้อีกรอบ ผมจัดกาตัดเองไปได้หลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการ copy แผ่น CD ที่เพื่อน fellow ชาวฟิลิปปินส์ขอให้ผมช่วยทำให้ มันเป็น CD ที่มาพร้อมหนังสือภาพผ่าตัดของครูหาญเขา แต่เนื่องจากที่สิงคโปร์ไม่มีใคร copy กัน บังเอิญที่ผมเกิดมาเป็นคนไทย จึงทำได้ทุกอย่างครับ (เรามีเงินน้อยนี่นา) ตอนเที่ยงเราไปกินกันที่ Fuji เพราะว่าพี่แป้งอยากกิน ลูกสาวผมคนนี้ชอบอาหารญี่ปุ่น โดยเฉพาะสลัดปลาทูน่าดิบนี่ เธอกินอย่างเอร็ดอร่อยเชียว ส่วนคุณจ้ากินเฉพาะไข่ตุ๋นเท่านั้น ราวบ่ายโมงเราจึงเดินทางไปสนามบินกัน ผมบอกกับน้องจ้าตลอดว่าจะไปสิงคโปร์อีกครั้ง คราวนี้พี่แป้งน้ำตาซึมครับ ผมเดินทางกลับด้วยเครื่องบิน Airbus A320 ของ Tiger air ซึ่งเป็นสายการบินต้นทุนต่ำของสิงคโปร์ สนามบิน Changi เขามีอาคารสำหรับสายการบินต้นทุนต่ำโดยเฉพาะครับ ไม่มีงวงช้าง ไม่ติดแอร์ในช่วงทางเดิน ทุกอย่างดูเรียบง่าย แต่ที่ไม่ง่ายก็คือการตรวจค้นแบบละเอียดถี่ยิบอีกครั้ง การตรวจ passport ของผมรอบนี้ไม่มีปัญหา เพราะยื่นบัตรที่แสดงว่าผมทำงานที่นี่ (FIN card หรือ green card) ก็ผ่านได้ฉลุย จากนั้นเดินออกมาเพื่อรอขึ้นรถ shuttle bus เพื่อไปยังอาคารผู้โดยสารของสนามบินใหญ่ เพื่อจับรถไฟฟ้าไปในเมือง ก่อนที่รถ shuttle bus จะเข้าสนามบินใหญ่ก็มีตำรวจเดินขึ้นมาตรวจอีกรอบ (อะไรมันจะกลัวกันปานนั้น) การเดินทางสะดวกสบายมากครับ เพราะขึ้นรถไฟฟ้าจาก Changi MRT มาเปลี่ยนขบวนที่ Tanah Merah แล้วมาลงที่สถานีCity Hall เพื่อต่ออีกขบวนไปลงที่ Newton MRT แล้วต่อรถบัสถึง SIC สัปดาห์ที่สองของผมก็จบลงด้วยดีครับ

ครบรอบสองสัปดาห์

ความเห็น

บทความในวันเดียวกัน