เปิดเทอมใหม่ทีไร จะเห็นความเติบโตของนักเรียนได้อย่างชัดเจน โดยเฉพาะนักเรียนในกรุงเทพฯ ที่ได้รับอาหารจนเกินความจำเป็น จนบางคนอ้วนขึ้นมากจนแปลกตา
ถ้าจะนับญาติกันแบบที่ ท่านผู้อำนวยการพูดหน้าเสาธงว่า...บุตรหลานของท่าน  ก็เหมือนบุตรหลานของเรา....ครูอ้อยก็มีบุตรหลานตั้ง 1600 กว่าคนทีเดียว  
 
คิดอะไรสนุกนะคะ  เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ  ท่านเปรียบเทียบว่า...ความรักที่ท่านรักลูก  คุณครูทุกคนก็รักลูกของท่านเช่นเดียวกับรักลูกของตนเอง  
ยิ่งได้เป็นครูมาหลายปี...ยิ่งผูกพันกับนักเรียนมากขึ้นทุกที
นักเรียนชั้นประถมกำลังน่ารัก  ไม่ดื้อแบบน่าเกลียดน่าชัง    บอกอะไรก็ยังฟังกันบ้าง  ไม่แสดงท่าทางกระด้างกระเดื่อง  
แต่เมื่อเปิดเทอมใหม่   จะเห็นความแตกต่างทางด้านร่างกายของนักเรียนมากขึ้นมาก  
จนครูต้องเดินกระจายไปตามจุดอับต่างๆของโรงเรียน   เพื่อป้องกัน  เหตุที่ไม่ต้องการให้เกิดได้เกิดขึ้นได้  
 เมื่อวันพฤหัสบดีที่ผ่านมา   ครูอ้อยเป็นครูเวรประจำวัน   ได้เดินไปตามจุดอับต่างๆของโรงเรียน  เห็นนักเรียนวิ่งเล่นตามปกติ  
โรงเรียนที่ครูอ้อยสอนอยู่เป็นโรงเรียนขนาดใหญ่   และจำนวนครูมีน้อยกว่าจำนวนของนักเรียนมากมายทีเดียว   
กำลังของครูเวรอาจจะไม่พอเพียงที่จะต้องเดินไปตามห้องเรียนด้วย   เพราะในเวลาพัก  นักเรียนส่วนใหญ่จะกระจายไปตามห้องพิเศษต่างๆ   จะเหลือจำนวนนักเรียนที่อยู่ในห้องเรียนไม่มาก  หากมีครูประจำชั้นอยู่ประจำ  ก็ไม่เป็นที่น่าห่วงใย  แต่ครูส่วนใหญ่  ติดประชุมบ้าง  ไปขายของสหกรณ์บ้าง  ไปอยู่เวรตามจุดต่างๆบ้าง...
พวกเราจึงต้องช่วยเหลือกัน...เพราะรักบุตรหลานของท่าน  ประดุจเป็นบุตรหลานของเรา