จุดเริ่มของงานอดิเรกที่ไม่เคยคิดว่าจะมีกับชาวบ้านเค้า คือ กล้องดิจิตอล ได้ท่องเที่ยวตะลอนถ่ายรูปกันทุกอาทิตย์อย่าง วัดพระแก้ว  พระที่นั่งวิมานเมฆ  วัดสุทัศน์  วัดโพธิ์  วัดเบญจมบพิตร  ไม่มีอะไรมาก  ถ่ายรูป ถ่ายดอกไม้  ถ่ายสถานที่กันล้วน ๆ ไม่เน้นคน  เพราะฟิล์มก็ไม่ต้องซื้อ  ถ่ายรูปเสร็จเซฟเก็บลงฮาร์ดดิสก์สถานเดียว  แล้วก็มานั่งทำอัลบั้มกันอวดกัน แลกกันดู  <p style="margin: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal">ด้วยความเมามันในการถ่ายภาพ  จนวัดสวย ๆ ในกรุงเทพฯ เริ่มชักจะไม่สวยในสายตา  เอาล่ะถึงเวลาขยายวงกว้างออกไปอีกนิด  เช่น  พระราชวังบางปะอิน  และวัดต่าง ๆ ในอยุธยา,  บ้านวังปืน ในเพชรบุรี (อันนี้ตอนไปเค้ายังอนุญาตให้ถ่ายรูปภายในอาคารได้ด้วยนะ ดีใจชะมัดเลย),  พระปรางค์เมืองลพบุรี  วังนารายณ์ (นั่งรถไฟไปหนุกดี ได้บรรยากาศ)   และทุ่งทานตะวัน  เขื่อนป่าสักชลสิทธิ์,  พิพิธภัณฑ์ช้าง  เมืองโบราณ จ.สมุทรปราการ  เป็นต้น</p>ต้องขอบคุณเทคโนโลยีจริง ๆ ทำให้เรามีกิจกรรมสนุก ๆ คลายเครียดกันแบบไม่เปลืองเงินเปลืองทองมากนัก  ลงทุนหน่อยก็ตอนซื้อกล้องกับ memory card นี่แหล่ะ  หนเดียวก็สุดคุ้มแล้ว  เพราะแต่ก่อนที่จะมีกล้องดิจิตอลใช้กัน  จะถ่ายรูปทีก็รู้สึกว่าต้องคิดหลายอย่าง  แต่สมัยนี้ถ่ายรูปกันแบบไม่มีจุดประสงค์ก็ได้  กดมันเข้าไป  ไม่ต้องคิด ไม่สวยก็ลบถ่ายใหม่  ฝีมือไม่ต้องมีขอให้มีกล้องดิจิตอลเป็นใช้ได้แล้ว