นิทานให้แง่คิด : เรื่องต้นแอปเปิ้ลกับเด็กน้อย

Ranee
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ
อยากให้อ่าน แล้วได้คิด
ราณีได้รับอีเมล์เป็นนิทานที่มีแง่คิดมากมาย    จากคนในคณะอ่านแล้วมีความรู้สึกว่าอยากให้ทุกคนได้อ่านเรื่องนี้มาก ๆ เลยนำมาฝากทุกคน คิดเห็นอย่างไรบอกด้วยนะค่ะ ขอบคุณค่ะ

 ต้นแอปเปิ้ล กับ เด็กน้อย

 

นานมาแล้วมีต้น แอปเปิ้ลใหญ่อยู่ต้นนึง          

และก็มีเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ คนนึง
ชอบเข้ามาอยู่ใกล้ๆและเล่นรอบๆต้นไม้นี้ทุกๆวัน
เขาปีนขึ้นไปบนยอดของต้นไม้ และก็กินผลแอปเปิ้ล 

 
และก็นอนหลับไปภายใต้ร่มเงาของต้นแอปเปิ้ล
เขารักต้นไม้ และต้นไม้ก็รักเขา 
                                                         

เวลาผ่านไป  เด็กน้อยโตขึ้น และเขาไม่มาวิ่งเล่นรอบๆ ต้นไม้ทุกวันอีกแล้ว

วันหนึ่ง เด็กน้อย กลับมาหาต้นไม้ เด็กน้อยดูเศร้า
" มาหาฉัน และมาเล่นกับฉันเหรอ" ต้นไม้ถาม

 

" ฉันไม่ใช่เด็กเล็กๆแล้วนะ ฉันไม่อยากเล่นรอบๆต้นไม้อีกแล้ว
ฉันต้องการของเล่น ฉันอยากได้เงินไปซื้อของเล่น" เด็กน้อยตอบ

" ฉันไม่มีเงินจะให้ .... เก็บลูกแอปเปิ้ลของฉันไปขายสิ
เพื่อเอาเงินไปซื้อของเล่น " ต้นไม้ตอบ 

 
เด็กน้อยตื่นเต้นมาก เขาเก็บลูกแอปเปิ้ลไปหมด และจากไปอย่างมีความสุข

หลังจากเขาเก็บแอปเปิ้ลไปหมดแล้ว เขาไม่กลับมาหาต้นไม้อีกเลย
ต้นไม้ดูเศร้า......

วันหนึ่ง เด็กน้อยกลับมา 
  เขาดูโตขึ้น
ต้นไม้รู้สึกตื่นเต้นมาก

" มาหาฉัน และมาเล่นกับฉันเหรอ" ต้นไม้ถาม

" ฉันไม่มีเวลามาเล่นหรอก ฉันมีครอบครัวแล้ว
ฉันต้องทำงานเพื่อครอบครัวของฉันเอง
เราต้องการบ้าน ช่วยฉันได้ไหม"


" ฉันไม่มีบ้านจะให้ แต่... ตัดกิ่งก้านของฉันไปสิ .... เอาไปสร้างบ้าน"
 
ดังนั้นเด็กน้อยตัดกิ่งก้านทั้งหมดของต้นไม้ไป และจากไปอย่างมีความสุข
อีกครั้งที่ต้นไม้ถูกทิ้งให้เดียวดาย และเศร้า....
วันหนึ่งในฤดูร้อน เด็กน้อยกลับมา
ต้นไม้ดีใจมาก
" มาหาฉัน และมาเล่นกับฉันเหรอ" ต้นไม้ถาม

" เปล่า ฉันรู้สึกผิดหวังกับชีวิต และเริ่มแก่ขึ้น
ฉันอยากแล่นเรือไปพักผ่อนไกลๆ ให้เรือฉันได้ไหม"

" ใช้ลำต้นของฉันได้ เอาไปสร้างเรือ  เพื่อเธอจะได้เล่นเรือไปและมีความสุข" ต้นไม้ตอบ


ดังนั้น เด็กน้อยตัดลำต้นของต้นไม้ไปสร้างเรือ
เขาล่องเรือไป และไม่เคยกลับมาอีกเลย
หลายปีผ่านไป ในที่สุดเด็กน้อยกลับมา

คราวนี้เขาดูแก่ลงไปมาก 

              " ฉันเสียใจ ฉันไม่เหลืออะไรจะให้อีกแล้ว  

       ไม่มีผลแอปเปิ้ลให้ .... ฉันไม่มีลำต้นให้ปีนอีกแล้ว "


" ฉันไม่มีฟันจะกินแล้ว
ฉันปีนไม่ไหว และฉันก็แก่แล้ว" เด็กน้อยตอบ


" ฉันไม่มีอะไรเหลือให้อีกแล้วละ   สิ่งเดียวที่เหลือ   มีเพียงรากที่กำลังจะตาย"

" ตอนนี้ฉันไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว แค่อยากได้ที่พักพิง ฉันเหนื่อยมาหลายปีแล้ว"

" รากของต้นไม้แก่ๆ จะเป็นที่พักพิงของหนูได้
...... มาสิ นั่งลงข้างๆฉัน ... หลับให้สบาย....."

เด็กน้อยนั่งลงข้างๆ ต้นไม้ดีใจ ยิ้ม...และน้ำตาไหล........
นี่เป็นเรื่องสำหรับทุกๆคน   ต้นไม้ในเรื่องคือพ่อแม่
เมื่อเราเป็นเด็กตัวเล็กๆ   เรารักที่จะเล่นกับพ่อกับแม่...
เมื่อเราโตขึ้น   เราทอดทิ้งพ่อ และแม่   และกลับมาหาท่าน
เมื่อเราต้องการบางสิ่งบางอย่าง หรือเมื่อเรามีปัญหา
ไม่ว่าอย่างไร...พ่อ และแม่ของเราก็จะอยู่และให้ทุกสิ่งอย่างที่ท่านทำได้
หวังเพียงเรามีความสุข

คุณอาจจะคิดว่า " เด็กน้อย" ในเรื่องโหดร้าย
แต่นั่นคือความจริงที่สะท้อนให้เห็นว่าพวกเราทำกับผู้มีพระคุณอย่างไร ?

........ แล้วต้นไม้ของคุณล่ะ ....... เด็กน้อย .....???

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน My Memories



ความเห็น (77)

nok
IP: xxx.155.47.1
เขียนเมื่อ 

ช่างเป็นนิทานที่อ่านแล้วเหมือนกับชีวิตจริงของหลาย ๆ คน และนกก็คงจะเป็นหนึ่งในนั้น ตอนนี้มีเวลาน้อยมากที่จะเจอพ่อแม่นะ แม่นกอยู่เพชรบูรณ์ส่วนพ่อของนกก็อยู่สุโขทัย ครอบครัวของตัวเองอยู่พิษณุโลก ส่วนตัวเองอยู่กทม.ถึงเทศกาลหยุดทีไรนะราณีนกนะเป็นเหมือนชีพจรลงเท้าต้องบริหารเวลาให้ครบแต่มันอาจจะขาดไปบ้างแต่ก็ถือว่าเราได้ท่องเที่ยว นะ เมื่อวานนะนกกลับจากอบรมมาฝนตก net ที่หอพักใช้ไม่ได้เลยไม่ได้คุยอ.ราณีและอ.ลูกหว้าเลย อ.ลูกหว้าเป็นงัยบ้านพิษณุโลก ฝนตกหรือเปล่าคะ วันนี้นกพึ่งกลับมาเลยอ่านเจอนิทานของราณีนะคะ ดีจัง เพลงก็ดีนะ

ว้าว..คุณราณี

  • ครูอ้อยต้องโทรศัพท์ไปหาคุณพ่อแล้วล่ะค่ะ
  • เดี๋ยวมาคุยด้วยใหม่นะคะ

ขอบคุณค่ะที่เตือนครูอ้อย...

เขียนเมื่อ 

เคยอ่านครับ...

อ่านแล้วคิดถึงพ่อกับแม่ครับ...

ขอบคุณครับ...

เขียนเมื่อ 
อ่านแล้วดีมากเลยค่ะ คิดถึงคุณพ่อคุณแม่
เขียนเมื่อ 

ช่างเป็นเพลงที่ดีและได้ความหมายมากเลยฟังหลายรอบแล้วนะหนิซักผ้าด้วยฟังเพลงไปด้วยดีจังถ้านกกลับพล.จะให้ราณีสอนนะตากผ้าก่อนนะ

เขียนเมื่อ 
P

สวัสดีค่ะครูอ้อย  ราณีเห็นครูอ้อยอยากอ่านตั้งแต่เป็นไฟล์รูปเลยค่ะ  โทรศัพท์เสร็จแล้วเข้ามาบอกด้วยนะค่ะจะคอยค่ะ อิ อิ

เขียนเมื่อ 

แวะมาเยี่ยมคุณราณีทุกวันเลย รออ่านบันทึก แต่ได้มาอ่านบันทึกวันนี้....ยอดเยี่ยมไปเลยครับ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณนก

เป็นสิ่งที่เจอมากที่สุดในปัจจุบัน ราณีอ่านแล้วก็ซึมเหมือนกัน เพราะตอนนี้อยู่กรุงเทพค่ะ และเพิ่งโทรคุยกับแม่เมื่อตอนบ่ายค่ะ  ไว้เจอกันนะค่ะ ถึงแล้วอย่าลืมไปหานะค่ะ

เขียนเมื่อ 
P

ขอบคุณนะค่ะ ตอนแรกราณีก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะนำขึ้นบล๊อกหรือไม่สองจิตสองใจค่ะ  แต่สุดท้ายอยากให้คนอื่นได้อ่านด้วยค่ะ

เขียนเมื่อ 
P

ขอบคุณนะค่ะที่แวะมาเยี่ยม ราณีจะตามไปอ่านของพี่เหมือนกันค่ะ เดี๋ยวเจอกันค่ะ

เขียนเมื่อ 

gotoknow นี้ก็ดีนะทำให้เรามีเพื่อนขณะที่เราเหงานวันเสาร์ - อาทิตย์นี้นกสอน นะและก็เตรียมงานรับน้องพร้อมกับคงจะเป็นอาทิตย์สิ้นเดือนนะคงได้กลับพล.นะ ราณีกลับเมื่อไหร่คะ

เขียนเมื่อ 
P

สวัสดีค่ะคุณนก ชอบเพลงหรือค่ะ  อิ อิเข้ากับเรื่องได้ด้วยค่ะ เพลงนี้ราณีได้อภินันทนาการจากพี่นู๋ทิมค่ะ เดี๋ยวจะแนะนำให้รู้จักค่ะ เป็นคนพิษณุโลกเหมือนกันค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณราณี

นิทานเรื่องนี้อ่านเมื่อไหร่ก็คิดถึงพระที่บ้านและน้ำตารื้นทุกที ..ความรักของพ่อแม่นี่ยิ่งใหญ่ไม่มีที่สิ้นสุดเลยนะคะ..ให้ได้ทุกอย่างแม้ว่าตัวเองจะต้องตายก็ตาม..

ขอบคุณมากค่ะสำหรับนิทานดีๆ

เขียนเมื่อ 
อ่านแล้ว กลายเป็นเด็กเล็ก ไป 5 นาทีเลยครับ (เคลิ้ม)
เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณ

ขอบคุณนะค่ะที่แวะมาเยี่ยมสม่ำเสมอ ต้องยกความดีความชอบให้น้องที่ส่งอีเมล์มาให้ค่ะ
เขียนเมื่อ 
เมื่อเช้าราณีได้ดู ข่าวช่อง 3 เปล่าคะหรือใครก็ได้ที่ดูมีเพลงที่ทหารเขาแต่งให้เพื่อน ๆ ทหารบ้างเปล่าคะอยากให้เอาลงไว้นะคะเป็นเพลงที่ดีและมีความหมายนะราณี แต่นกรีบไปอบรมเลยฟังได้หน่อยเดียว รีบๆๆนะยังไปสายเลยราณีเพราะรถติดเป็นข้ออ้างของคนกทม.แต่เป็นข้ออ้างที่เป็นความจริงออกจากสะพานใหม่7.10 น.ถึง  Le Concorde .เกือบ 9.00น. นะราณี
เขียนเมื่อ 
คุณนกค่ะ ราณีกลับพฤหัสบดีหน้าค่ะ เตรียมสอบเด็กวันศุกร์ค่ะ เพราะเสาร์อาทิตย์สอบค่ะ อิ อิ
เขียนเมื่อ 

ดีใจและภูมิใจที่ยังมีท่านให้ได้ดูแลค่ะ ดีใจที่ยังเป็นเด็กน้อยของท่านได้ตลอดเวลาค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณเบิร์ดP

ดีใจจังเลยค่ะ เห็นด้วยค่ะท่านให้เราได้ทุกอย่างค่ะ พ่อแม่เลี้ยงลูกทุกคนได้  แต่ลูกหลายคนของท่านไม่มีใครดูแลท่านได้เลย อันนี้เห็นในสังคมมากจริง ๆ ค่ะ หดหู่ใจด้วย เวลามีปัญหากลับคิดถึงท่าน แต่เวลามีความสุขกับคิดถึงคนอื่น

 

  • ค่ะ คุณพ่อคุณแม่ ก็มีแต่ให้ ให้ และให้
  • เป็นท่านเดียวที่เราไม่ต้องแสดงละคร หรือบทบาทใดๆ
  • เพียงแต่เราก็ต้องแสดงบท พ่อ แม่ ต่อนะคะ
  • แล้วเราจะทำได้ดีเท่าท่านมั๊ยเนี่ยะ
เขียนเมื่อ 
P
สวัสดีค่ะ อ่านแล้วเป็นเด็กเลยหรือค่ะ อิ อิ ถ้าย้อนได้ราณีก็อยากย้อนเวลาไปเป็นเด็กเหมือนกันค่ะ   ขอบคุณที่แวะเข้ามานะค่ะ
เขียนเมื่อ 
ท่านอาจารย์ ราณี JJ มีต้นไม้อีก ๑ ต้น ครับ โชคดีที่ยังมีอยู่ครับ ตอนนี้กำลังนั่งเฝ้าท่านอยู่ที่ โรงพยาบาลครับ
เขียนเมื่อ 

ราณีไม่ได้ดูหรอกค่ะ แต่เห็นข่าวตอนบ่าย แล้วก็เลยไปรพ.รามาไปเอาผลเอ็กซเรย์ให้น้องและซื้อยาด้วยค่ะ  ไปอบรมเป็นยังไงบ้างค่ะ มีอะไรใหม่ ๆมาบอกกันบ้างค่ะ

เขียนเมื่อ 
ส่วนใหญ่ไม่เกี่ยวกับบัญชีมาก นัก เป็นการเงินมากกว่าคะ แต่ฟังดูก็เป็นเรื่องการซื้อขายหุ้นนะ อ.ลูกหว้าหน้าจะตรงมากกว่า ราณีวันนี้อ.ลูกหว้าหายไปนะ
เขียนเมื่อ 
นกว่าข้อมูลที่ราณีเอาลงมีคนสนใจมากเลย แล้วราณีหาข้อความดีมาลงอีกนะแล้วนกจะเข้ามาอ่านนะราณีลองเขาไปอ่านของอาจารย์ที่บอกว่าปลาตายในน้ำหน่อยซิ
เขียนเมื่อ 

มาเยี่ยม...คุณ

P

ต้นไม้ของยูมิแม้ท่านจากไปนานแล้วก็ยังอยู่ในจินตนาการครับ...ยังระลึกถึงท่านอยู่เสมอครับผม...

เขียนเมื่อ 
P

สวัสดีค่ะ ดีใจจังค่ะที่เห็น ไม่ว่าเราจะโตแค่ไหน เราก็ยังเป็นเด็กน้อยของพ่อแม่ค่ะ  พาคุณพ่อคุณแม่ไปเที่ยวมาสนุกไหมค่ะ  อย่างนี้มีต้นไม้แล้วเขาเรียกว่ารดน้ำพรวนดินเสร็จสรรพเลย ดีใจแทนด้วยค่ะ

เขียนเมื่อ 
สวัสดีค่ะอาจารย์ราณี           เพื่อนเคยส่งมาให้อ่านเหมือนกันค่ะอ่านแล้วได้ข้อคิดที่ดีค่ะ   ดีค่ะที่นำมาpostค่ะ
เขียนเมื่อ 
สวัสดีค่ะคุณเพื่อนร่วมทาง 
เห็นด้วยค่ะที่พูดว่า  คุณพ่อคุณแม่ ก็มีแต่ให้ ให้ และให้   และเป็นท่านเดียวที่เราไม่ต้องแสดงละคร หรือบทบาทใดๆ  ขอบคุณนะค่ะที่แวะมาเยี่ยมค่ะ
เขียนเมื่อ 
สวัสดีค่ะท่านอาจารย์
P

สุดยอดค่ะอาจารย์ ขอให้ท่านหายป่วยไว ๆ มีสุขภาพแข็งแรงนะค่ะ

ขอบคุณค่ะ

เขียนเมื่อ 
P

สวัสดีค่ะอาจารย์  ยังอยู่ในจินตนาการครับ...ยังระลึกถึงท่านอยู่เสมอครับผม....

อย่างในท่านก็อยู่ในความทรงจำของเราค่ะ เห็นด้วยค่ะอาจารย์  ขอบคุณค่ะ

เขียนเมื่อ 
สวัสดีค่ะ
P

ตามมาอ่านอีกรอบหรือค่ะอาจารย์  อ่านแล้วได้แง่คิดจริง ๆค่ะ  ราณีจะแวะไปเยี่ยมนะค่ะ ขอบคุณค่ะ

  • อยากไปหาซื้อ ปาติหาน  ให้ต้นแอปเปิ้ลพี่องุ่นกลับคืนมาค่ะ  อาจารย์  แงๆๆๆ
  • แต่ขอ  ให้ต้นไม้ของท่านอาจารย์ JJ สุขภาพภาพแข็งแรง   ปกป้องลมแดด ฟื้นยืนต้นได้ดังเดิมนะค่ะ 
เขียนเมื่อ 
ราณีนกนอนแล้วนะพรุ่งนี้มีสอนคะ บายคะ
เขียนเมื่อ 
คุณนกค่ะเดี๋ยวเราไปคุยกันในคำถามนะคะ อิ อิ ฝันดีค่ะ
เขียนเมื่อ 
สวัสดีค่ะ
P

อยากให้ปาฏิหารย์มีจริงเหมือนกันค่ะ แต่ทุกอย่างย่อมเป็นวัฏจักร ทำให้ดีที่สุด ณ  วันที่ต้นไม้นั้นอยู่กับเรา ใส่ปุ๋ย รดน้ำ พรวนดินให้ดี

ราณีเห็นด้วยค่ะที่พี่องุ่นบอกว่า "ขอให้ต้นไม้ของท่านอาจารย์ JJ สุขภาพภาพแข็งแรง   ปกป้องลมแดด ฟื้นยืนต้นได้ดังเดิมนะค่ะ "

เขียนเมื่อ 
  • สวัสดีครับ
  • ผมเกือบอ่านไม่จบ
  • เพราะรู้สึกบาดลึกในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก
  • คิดถึงบ้าน
  • คิดถึงพ่อ  คิดถึงแม่....
  • วันอาทิตย์จะกลับบ้าน
  • ผมจะทำหน้าที่ลูกในวันนั้นให้ดีที่สุด...
  • ....
  • ผมรักบันทึกนี้จังเลย
  • แต่ก็เศร้าเกินกว่าจะอ่านได้มากกว่า 3  รอบ
เขียนเมื่อ 
  • สวัสดีค่ะอาจารย์ราณี
  • อ่านแล้วให้ข้อคิดดีมากเลยค่ะ ต้องรีบหันกลับไปมองต้นไม้ของนู๋ทิม คอยรดน้ำพรวนดินให้สดชื่นอย่เสมอๆ ให้อยู่กับเราตราบนานเท่านานแล้วล่ะ

 

เรียน ท่านอ.ราณีค่ะ

  • ฉันอ่านบันทึกด้วยความซาบซึ้งเหลือเกิน....
  • ฉันจะบอกกับตัวเอง....ให้ทำตัวเป็นต้นไม้กับทุกๆคนในครอบครัวให้ได้ค่ะ
  • ขอบคุณอย่างยิ่งค่ะ....สำหรับบันทึกที่ดีเหลือเกินค่ะ
เขียนเมื่อ 
  • สวัสดีค่ะคุณพนัส
  • ราณีอ่านรอบแรกน้ำตาไหลเลยค่ะ
  • แต่อ่านกี่รอบก็น้ำตาซึมทุกครั้ง
  • ท่านคือผู้ให้อย่างแท้จริงค่ะ
  • อย่าลืมเก็บเกี่ยวสิ่งดี ๆ มาเล่าสู่กันฟังนะค่ะ
  • ขอบคุณค่ะ
เขียนเมื่อ 
  • สวัสดีค่ะพี่
    P
  • อย่าเรียกอาจารย์นะค่ะ ราณีไม่ได้เป็นครูสอนในบล๊อกค่ะ  นะค่ะขอร้อง ราณีเป็นน้องค่ะ
  • ดีใจจังค่ะ รักษาต้นไม้ได้อย่างดี 
  • และราณีจะไปเยี่ยมที่บันทีกนะค่ะ
  • ขอบคุณค่ะ 
เขียนเมื่อ 
สวัสดีค่ะคุณ
P
  • ขอบคุณนะค่ะที่แวะมาอ่าน
  • ราณีชอบจังค่ะที่เขียนว่า "ฉันจะบอกกับตัวเอง....ให้ทำตัวเป็นต้นไม้กับทุกๆคนในครอบครัวให้ได้ค่ะ"
เขียนเมื่อ 

ฟังนิทานประกอบเพลง เรื่องนี้ได้ที่บันทึก

ธรรมะประยุกต์ โหลด MP3 มาฟังได้เลยครับ

เรื่องต้นแอปเปิ้ลกับเด็กน้อยนี้เป็น 1 ใน 14 เรื่องครับ

  • สวัสดีครับคุณราณี
  • ดีมากๆ เลยครับ
  • พระอรหันต์ของผมสบายดี สบายใจเสมอที่ได้คุย เธอจะฝ่ายบอกว่า น่านนานแล้วนะ เวลาผมโทรศัพท์ไปหา
  • ดูแลต้นแอปเปิ้ลกันตั้งแต่วันนี้ ก่อนที่จะเหลือกันเพียงแต่เขม่าและเถ้ากระดูก ครับ
  • ยังมีอีกหลายๆ ต้นแอปเปิ้ลที่รอคนเอาใจใส่อยู่เช่น แม่นางธรณี พระแม่คงคา พระพาย แม่ป่าไม้ แม่สภาพอากาศดินฟ้า และแม่อื่นๆ.....
  • ขอบคุณมากนะครับ
เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณDayvil

P

ขอบคุณมากค่ะ จะไปโหลดค่ะ  อันนี้เขาส่งมาให้และนำมาเผยแพร่ค่ะ แบบว่าโดน นะค่ะ อิ อิ

เขียนเมื่อ 
P
  • สวัสดีค่ะคุณเม้ง
  • มาโฉมใหม่ ไฉไลกว่าเดิมจริง ๆ ค่ะ
  • อ่านแล้วซึ้งค่ะ เป็นสิ่งที่หลาย ๆคนปฏิบัติ และหลาย ๆ คนก็ลืมไปค่ะ
  • มากระตุกต่อมคิดค่ะ
  • ขอบคุณที่แวะเข้ามาเยี่ยมชมค่ะ
เขียนเมื่อ 
  • นี่เป็นเรื่องสำหรับทุกๆคน   ต้นไม้ในเรื่องคือพ่อแม่
    เมื่อเราเป็นเด็กตัวเล็กๆ   เรารักที่จะเล่นกับพ่อกับแม่...
    เมื่อเราโตขึ้น   เราทอดทิ้งพ่อ และแม่   และกลับมาหาท่าน
    เมื่อเราต้องการบางสิ่งบางอย่าง หรือเมื่อเรามีปัญหา
    ไม่ว่าอย่างไร...พ่อ และแม่ของเราก็จะอยู่และให้ทุกสิ่งอย่างที่ท่านทำได้
    หวังเพียงเรามีความสุข
  • ข้อความข้างต้นชอบมากๆ
  • ขอบคุณครับ
เขียนเมื่อ 
P

เข้ามาเยี่ยม....

เลือกอ่านนิทานก่อนเป็นอันดับแรก...

เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ไม่ค่อยได้เข้ามาเยี่ยมบล็อกของอาจารย์....

โดยมากก็เห็นแต่เพียงอาจารย์ไปเที่ยวตามบล็อกต่างๆ....

ยังไม่ได้สำรวจเลยว่า อาจารย์เขียนเรื่องทำนองไหนบ้าง...

เจริญพร

เขียนเมื่อ 
นกแอบมาเพลงของราณีอีกแล้วนะ
เขียนเมื่อ 
วันนี้อาจารย์ ศศ.ที่คณะเดียวกับนกเขาเห็นนกเปิดเพลงของราณีดังลั่นคณะน้องเขาก็บอกว่าเพลงเสียงดังจริงนะและเขาก็มาดูนะราณีเขาเลยสมัครนะและเขาก็ได้ไปเยี่ยมราณีด้วยนะ เขาจะเก่งทางด้านออกค่ายคะนกเลยบอกราณีจะเก่งมาก กับ พี่นู๋ทิม เขาก็ได้ฟังเพลงนะคะ
เขียนเมื่อ 

เผยแพร่ได้เลยครับ เป็นธรรมทาน

เป็นหนึ่งในโครงการที่ต้องพักไว้ก่อนครับ

 concept idear การเผยแพร่ธรรมะในเชิงรุก1 ยังไงก็เรียญเชิญอาจารย์และเพื่อนๆพี่ๆชาวG2K ช่วยกันระดมความคิดครับ

เขียนเมื่อ 
สวัสดีค่ะคุณ
P
  • ดีใจที่คุณชอบนะค่ะ เพราะเป็นเรื่องจริงที่ปฏิเสธไม่ได้เลยค่ะ
  • ขอบคุณนะค่ะที่แวะมาอ่านค่ะ
เขียนเมื่อ 
กราบนมัสการพระคุณเจ้า

P

  • ดีใจที่พระคุณเจ้ามาเยี่ยมถึงบล๊อกค่ะ
  • ขอบคุณค่ะ
เขียนเมื่อ 
สวัสดีอีกครั้งค่ะคุณนก
P

เข้ามาฟังได้บ่อย ๆ ค่ะคุณนก  ลืมบอกในบล๊อกนี้มี สองเพลงค่ะ  อีกเพลงคือเพลงพรหมลิขิตค่ะ  พี่นู๋ทิมนี่เจ้าแม่เทคโนโลยีค่ะ เก่งที่ซู้ด อิ อิ

เขียนเมื่อ 
P

สวัสดีอีกรอบค่ะ  ราณีเข้าไปดูแล้วเปิดไม่ได้ตอนแรก เดี๋ยวจะเข้าไปตามที่คุณบอกค่ะ ขอบคุณอีกรอบค่ะ

เขียนเมื่อ 
  • ราณี..เราเคยอ่านเรื่องนี้ครั้งนึงจ้ะ
  • อึ้งไปเลย...
  • ต้องรีบกลับมาดูคุณพ่อคุณแม่เลย
  • เมื่อก่อนเราไม่ได้อยู่กับท่านหน่ะ  ละเลยท่านไปมาก
  • ตอนนี้ได้กลับมาอยู่กับท่านแล้ว   เราจะไม่ปล่อยให้เวลาที่มีอยู่ต้องสูญเปล่า
  • วันนี้เราไปงานศพญาติเรา  ลูกสาวเขานั่งร้องไห้ใหญ่เลย   แต่ตอนที่แม่มีชีวิตอยู่ลูกกลับละเลยท่าน  จนท่านต้องไปอยู่กับลูกชาย...
  • มาวันนี้จะมาจัดงานศพให้ท่านยิ่งใหญ่ไปก็เท่านั้นนะจริงมั้ย....
เขียนเมื่อ 
อ.ลูกหว้าหายไปไหนมาคะไม่คุยกับนกเลยนะ
เขียนเมื่อ 

สวัสดีเพื่อน

P

  • คิดถึงจังเลย สบายดีไหมจ้ะ
  • เราได้รับ FW mail จากปุ้มจ้ะ
  • อ่านแล้วน้ำตาคลอเลย
  • เห็นด้วยค่ะจัดงานศพให้ท่านยิ่งใหญ่ไปก็เท่านั้นนะจริงมั้ย....
  • ให้ตอนอยู่ท่านได้รับและสุขใจทั้งผู้ให้และผู้รับ
  • ยังไม่นอน

 

เขียนเมื่อ 
คุณนกเข้าไปบันทึกลูกหว้าได้ โดยเข้าไปคลิ๊กที่ชื่อค่ะ
เขียนเมื่อ 
สวัสดีครับ คุณ
P

แวะเข้ามาอ่านนิทานที่ให้แง่คิดแก่ประดาลูกๆทั้งหลาย  ให้รำลึกถึงพระคุณของพ่อ แม่ให้จงหนัก

ส่วนผู้ที่เป็นพ่อแม่คนแล้ว  ก็อาจนำไปเล่าให้ลูกๆของตนฟัง ดีไม่น้อยทีเดียวเชียวล่ะ

เอาไว้มีเวลาจะตามอ่านบันทึกที่ผ่านมา ครับ

ขอบคุณที่สรรหาสิ่งดีๆมาบอกกล่าว ครับผม

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณaugustman

  • ขอบคุณนะค่ะที่แวะเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ
  • ราณีเห็นด้วยค่ะ   ส่วนผู้ที่เป็นพ่อแม่คนแล้ว  ก็อาจนำไปเล่าให้ลูกๆของตนฟัง ดีไม่น้อยทีเดียวเชียวล่ะ
เขียนเมื่อ 
นิทานเยี่ยมมากเลยค่ะ ขอจำไปเล่าให้หลานฟังหน่อยนะคะ ปลูกฝังกันตั้งแต่เด็กๆโตขึ้นจะได้มีหลานคอยดูแล (ไม่มีลูกค่ะ)
เขียนเมื่อ 
สวัสดีค่ะคุณ
P

สงสัยเราจะเหมือนกันค่ะคุณนู๋รัตน์ มีแต่หลาน ๆ  อิอิ คลายเหงาได้ตอนนี้เขาติดเรามาก แต่ไม่รู้โตขึ้น จะเป็นอย่างไร เตรียมใจไว้บ้างแล้ว 5555+

เขียนเมื่อ 

วันนี้แยกกันแล้วไปไหนกันต่อครับ...

แล้วแยกย้ายกันกลับกี่โมงครับ...

เขียนเมื่อ 

ไปดูนิทรรศการเทิดพระเกียรติสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยานิวัฒนา กรมหลวงนรานิวาสราชนครินทร์ ในโอกาสเจริญพระชนมายุ ๘๔ พรรษา  และไปกินไอศครีมซเวนเซ่น (สำคัญตาหยูเลี้ยงค่ะ อิ อิ) แล้วแยกย้ายกันกลับค่ะ เลิกงานแล้วหรือค่ะเนี่ย

เขียนเมื่อ 
ดีมากเลยครับ อ.รานีครับ ถ้าเด็กคนนั้นมาแล้วไม่เจอต้นใม้นิทานเรื่องนี้จะต่อยังไงครับ อยากอ่านครับ มีไครช่วยแต่งให้ได้ไหมครับ ผมชอบจัง
เขียนเมื่อ 
สวัสดีค่ะคุณ
P

อยากรู้ต้องช่วยแต่งค่ะ หุ หุ ขอบคุณนะค่ะที่แวะเข้ามาเยี่ยมชมค่ะ

สวัสดีค่ะ...คุณราณี

   ไม่ผิดหวังเลยค่ะ...ที่แวะมา และได้อ่านอะไรๆ ดีๆ เสมอ...ขอบคุณนะค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ อ.ราณี

แวะมาส่งข่าวว่านิทานเรื่องนี้ผมนำไปแจกจ่ายให้นิสิตได้อ่านในเวทีการสัมมนาแล้วนะครับ

ขอบพระคุณครับ,

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณ

P

 

ขอบคุณนะค่ะที่แวะมาให้กำลังใจอย่างสม่ำเสมอ  ดีใจค่ะที่ชอบ

เขียนเมื่อ 
สวัสดีค่ะคุณพนัส
P

ขอบคุณมากนะค่ะ ที่ช่วยนำไปเผยแพร่ค่ะ 

neo
IP: xxx.147.120.57
เขียนเมื่อ 

เป็นนิทานที่ดีมากเลย สอนได้หลายเรื่อง

เด็กเดี๋ยวนี้ เป็นเหมือนเช่นเด็กน้อยในนิทาน

กลับมาหาพ่อแม่เมื่อต้องการบางสิ่งบางอย่าง

อ่านแล้วร้องไห้เลย ดีมากๆ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณ neo

  • ก่อนอื่นต้องขอโทษด้วยนะค่ะที่เน็ตที่บ้านเสียและไม่ได้ตอบเลยค่ะ
  • ดีใจที่คุณชอบนะค่ะ 
  • ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ
เขียนเมื่อ 

ชอบนิทานเรื่องนี้จังเลย

ขออนุญาตนำไปเล่าให้เด็กๆฟังนะครับ  ทำให้ซึ้งถึงคุณค่าแห่งความรัก ความเสียสละให้แก่คนที่เรารัก และ การรู้จักเข้าใจในตัวตน

    แต่คิดว่าในที่สุด ทั้งต้นไม้และเด็กน้อยก็คงกลับไปอยู่ณ ที่เดิม ที่เดียวกัน คืออยู่กับพระแม่ธรณี

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณครู

  •  ดีใจที่ชอบนะค่ะ
  • ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะนำไปเผยแพร่คะ
  • ดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งที่ได้สอนเด็กให้รู้จักรักคนที่รักเราค่ะ 
  • ขอบคุณมากค่ะที่แวะมาเยี่ยมเยียนค่ะ
nan
IP: xxx.67.190.152
เขียนเมื่อ 

ขอบคุณสำหรับนิทานดีๆนะคะ ขอบคุณที่ทำให้หนูมีงานส่งคุณครู ขอบคุณค่ะ

nick
IP: xxx.53.21.251
เขียนเมื่อ 

นิทานสนุกมาก