ภาพนี้ขี้เกลือขึ้น


     ที่เรียกว่าภาพนี้ขี้เกลือขึ้น ก็เพราะภาพเหล่านี้ถูกดองเค็มไว้ค่อนข้างนาน เนื่องจากถ่ายไว้ตั้งแต่วันที่  20 เมษายน 2550 เมื่อคราวขับรถไปเยี่ยมเพื่อนของคุณสมจิน ที่ป่วยและเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลศรีนครินทร์ จังหวัดขอนแก่น ก็เลยได้มีโอกาสพบปะเพื่อนๆบล็อกเกอร์หลายคน ซึ่งล้วนแต่เป็นหนึ่งในจำนวนเพื่อนบล็อกเกอร์ที่อยากพบ อยากรู้จัก มากที่สุดกลุ่มหนึ่ง
    
     เช้าวันที่ 20 เมษายน ออกเดินทางจากจังหวัดนครสวรรค์ ราวสัก 9 โมงเช้า พี่อ๋อย (พี่ชายของคุณสมจิน) แนะนำว่าให้เดินทางโดยใช้เส้นทางสายรอง คือไปทางอำเภอชุมแสง ผ่านบึงบอระเพ็ด เข้าอำเภอบึงสามพัน เข้าสู่จังหวัดชัยภูมิ แล้วตรงเข้าเมืองขอนแก่นได้เลย ซึ่งน่าจะเป็นเส้นทางที่ใกล้ที่สุดในการเดินทางจากนครสวรรค์ไปยังจังหวัดขอนแก่น เส้นทางนี้เป็นเส้นทางสองเลน ถนนราดยางดีตลอดทาง มีขึ้นเขาก่อนถึงจังหวัดชัยภูมิบ้าง แต่ก็ไม่ได้สูงชันมากนัก มีรถวิ่งเส้นทางนี้บ้างไม่มากนัก ขับได้ค่อนข้างสบาย แวะกินก๋วยเตี๋ยวตอนเที่ยงครึ่งที่ชัยภูมิ แล้วไปถึงขอนแก่นราวสักบ่ายสามโมง ความที่ไม่เคยไปจังหวัดขอนแก่นมาก่อน จึงขับรถไปยังมหาวิทยาลัยขอนแก่นไม่ถูก ต้องใช้วิธีการจอดรถถามทางมาเรื่อยๆ แต่ในที่สุดก็มาถึงมหาวิทยาลัยขอนแก่นได้อย่างปลอดภัย   เข้าที่พักที่อาคารขวัญมอ ซึ่งเป็นโรงแรมภายในมหาวิทยาลัยขอนแก่น แวะเอาของไปเก็บจากนั้นจึงไปเยี่ยมเพื่อนของคุณสมจิน ที่รักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลศรีนครินทร์
    
     จากนั้นผมจึงติดต่อไปยังคุณติ๋ว อาจารย์หมอสมบูรณ์และกะปุ๋ม  ซึ่งพวกเรานัดพบกันที่โรงอาหารของโรงพยาบาล ผมปล่อยให้คุณสมจินพูดคุยกับเพื่อนอย่างเต็มที่ พาเด็ก 2 คน คือเจ้าน้ำฟ้ากับน้ำฝน ให้ไปเล่นที่สนามเด็กเล่นของโรงพยาบาลซึ่งก็อยู่ไม่ไกลจากโรงอาหาร โดยให้เจ้าน้ำฝนดูแลเจ้าน้ำฟ้า  ส่วนผมก็ถือโอกาสไปพบปะเพื่อนฝูง ที่แม้จะไม่เคยพบหน้าค่าตากันมาก่อนก็ตาม แต่ก็เหมือนกับเราสนิทกันมากพอสมควร ผมรู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อย อาจารย์หมอสมบูรณ์และคุณติ๋ว รออยู่ข้างล่าง ส่วนกะปุ๋มจะตามมาสมทบภายหลัง  ผมกดลิฟท์ลงไปข้างล่าง โดยเชื่อมั่นว่า ผมน่าจะทักได้ไม่ผิดคน เนื่องจากภาพของอาจารย์หมอสมบูรณ์และคุณติ๋วในบล็อกของท่านทั้งสองยังคงอยู่ในความทรงจำ
    
     ก้าวย่างแรกที่เข้าไปในบริเวณโรงอาหาร อาจารย์หมอสมบูรณ์เป็นคนแรกที่ทักผมก่อน ว่า "คุณไมโต ใช่ไหมครับ"  แว๊บแรกที่คิด คืออาจารย์หมอสมบูรณ์ ไม่เหมือนกับภาพในบล็อกขณะที่นั่งจิบน้ำชานัก  ส่วนคุณติ๋วนั้น ถ้าให้ผมเอาภาพถ่ายคุณติ๋วในบล็อกมาด้วย ผมก็คงหาคุณติ๋วไม่เจอครับ เพราะหน้าตาของเธอไม่เหมือนกับในมโนภาพที่ผมคิดไว้นัก แต่จากการพูดคุยกันอย่างออกรส อาจารย์หมอสมบูรณ์เป็นคนที่สุภาพ อ่อนโยน เป็นผู้ใหญ่ใจดี น่าเคารพอย่างยิ่งยวดครับ ในขณะที่คุณติ๋วก็เป็นคนที่คุยสนุกอย่างหาตัวจับยากคนหนึ่ง
   
    เราคุยกันกันอย่างสนุก จนกระทั่งกะปุ๋มมาถึง ไม่น่าเชื่อว่า กะปุ๋มกับคุณติ๋วก็ไม่เคยพบปะกันมาก่อน ที่ผ่านมาผมเข้าใจว่ากะปุ๋มกับคุณติ๋วรู้จักกันแล้วซะอีก  คุณติ๋วพยายามติดต่ออาจารย์แป๋ว แต่เนื่องจากอาจารย์แป๋วติดสอนนักศึกษาในตอนค่ำ และวันรุ่งขึ้นอีกทั้งเช้าและบ่าย ผมจึงได้มีโอกาสทักทายกับอาจารย์แป๋วเพียงทางโทรศัพท์
  
     เหมือนพวกเราคุยกันได้ไม่นาน เวลาช่างผ่านไปเร็วมาก กะปุ๋มกำลังจะไปออกกำลังกาย และมีนัดฝึกจิตในช่วงตอนค่ำ  ก่อนที่จะออกเดินทางไปเป็นวิทยากรบรรยายที่จังหวัดระยอง โดยต้องเดินทางในคืนนั้น
     
     เราคุยกันอยู่จนคุณสมจิน และเด็กๆ กลับลงมาจากตึก  มาร่วมแจมวงสนทนา นึกไม่ออกเหมือนกันว่าเราคุยอะไรกันไปบ้าง รู้แต่ว่าเวลาแห่งความสุข สนุกสนานในการสนทนาช่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนกะปุ๋มขอตัวกลับไปก่อน สักพักอาจารย์หมอสมบูรณ์ก็ขอตัวกลับไป ซึ่งตอนนั้นก็ใกล้ค่ำเต็มที แต่คุณติ๋ว คุณสมจิน เด็กๆ และผมก็ยังสนทนากันต่อไปจนมืด พวกเราถ่ายภาพร่วมกัน ก่อนที่คุณติ๋วจะมาส่งเราที่รถ และอำลาจากกัน
   
  
      นับเป็นการพบปะแบบ F2F ครั้งแรกกับทีมบล็อกเกอร์ในดวงใจแห่งจังหวัดขอนแก่น น่าประทับใจจริงๆครับ จะน่าเสียดายก็ตรงที่ได้เพียงแค่ได้ยินเสียงอาจารย์แป๋วทางโทรศัพท์เท่านั้น ยังไม่มีโอกาสได้พบปะหน้าตากันจริงๆ......
หมายเลขบันทึก: 95659เขียนเมื่อ 11 พฤษภาคม 2007 15:38 น. ()แก้ไขเมื่อ 6 กันยายน 2013 17:59 น. ()สัญญาอนุญาต: จำนวนที่อ่านจำนวนที่อ่าน:


ความเห็น (41)

แวะมาอ่านค่ะ....ขี้เกลือขึ้นจริงๆ ค่ะ

  • ผมเสียดายที่ไม่ได้พบพี่
  • แต่ได้ยินเสียงก็ OK
  • ดีใจเหมือนได้ แก้ว
  • ว่าแต่ว่าเกลือขึ้นจริงๆๆ
  • ฮ่าๆๆๆ
  • ใช่ครับคุณเมตตา ถ้าดูที่ภาพ จากเห็นขี้เกลือขึ้นเป็นทางเชียวครับ
  • ตอนที่คุยกับคุณขจิต ผมยังอยู่ต่างประเทศครับ แล้วจะเล่าให้ฟังครับเรื่องการเดินทางไปต่างประเทศในวันนั้น แต่ยังไม่รู้ว่าขี้เกลือจะขึ้นเหมือนเดิมอีกหรือเปล่า
  • ฮ่าๆๆอย่าให้เกลือขึ้นนะครับ
  • ขอบคุณครับ

สวัสดดีค่ะ คุณไมโต เพื่อนรัก

  • นึกว่าจะไม่ได้อ่านบันทึกแล้วซี
  • ดีใจเหลือเกินเช่นกันค่ะ  ที่ได้รู้จักครอบครัวคุณไมโต....น่ารักมากๆทั้งคุณสมจิน  น้องน้ำฟ้าและน้องน้ำฝน....
  • ฉันได้คุยกับทุกคนในครอบครัวคุณแล้วไม่แปลกใจเลยว่า..ทำไมคุณถึงพยายามจะบอกกับเพื่อนๆว่า...คุณรักครอบครัวมากๆ...แม้บางครั้งไม่ได้พูดออกมาแต่การแสดงออกก็ชัดเจนเหลือเกิน....
  • ....ขอต่อว่าหน่อยซี่พอคุณ....ทำให้เพื่อนสวยกว่านี้และแก่น้อยกว่านี้ไม่ได้เหรอตัวเอง....ไม่ต้องเอารูปมาบอกใครๆก็ได้...ว่าตัวเองมีเพื่อนแก่น่ะ....เขาเชื่อกันทั้งประเทศแล้วค่ะ....
  • ดีใจที่ได้อ่านบันทึกนี้...คุณสมจินและเด็กๆสบายดีนะคะ...เปิดเทอมกันบ้างหรือยังคะ
  • .....คิดถึงทุกคนเหลือเกินค่ะ....
เห็นไหม....ฉันดีใจได้เจอเพื่อน..จนปปปากกกก..คคคออออ...สั่นไปหมด.....พูดผิดพูดถูก..."สวัสดดีค่ะ คุณไมโต "
  • แล้วจะเพลาๆมือ เรื่องเกลือครับ ต้องคอยเตือนตัวเองว่า อย่าใส่เยอะ เดี๋ยวขี้เกลือจะขึ้น คราวนี้หายไปแค่เดือนกว่าๆเอง.....
  • แม่ไม้ดำหอมครับ
  • ใครหนอช่างว่าคุณติ๋วแก่ได้ ตัวจริงคุณติ๋วยังสวยพริ้งอยู่เลยครับ ถ้าไม่เชื่อเอารูปไปเทียบดูได้ครับ.....อิ อิ
  • ยังระลึกถึงคุณติ๋ว อาจารย์หมอสมบูรณ์ อาจารย์แป๋ว กะปุ๋ม และเพื่อนๆเสมอครับ
  • เด็กๆจะเปิดเทอมวันที่ 16 พ.ค.นี้ครับ ช่วงนี้เล่นกันสนุกสนาน คงจะกะเล่นให้เต็มที่ ก่อนที่จะต้องไปโรงเรียน
เอาละ.....ได้ยินจากปากเพื่อนแค่นี้แหละค่ะ.....ชื่นใจแล้ว...หลอกล่อให้เพื่อนพูดเอาใจตัวเรา(แม้เพื่อนอาจจะฝืนๆบ้าง).....เท่านี้คืนนี้ก็นอนหลับฝันดีแล้วค่ะ....

ฮือ ๆ ๆ

น้าอ๊อบไม่มีรูปดู น้องน้ำฟ้า น้องน้ำฝน

บอกคุณพ่อส่งให้โด้ย  ด่วน

ต้องขู่คุณพ่อก่อน ห้าม "แก่" เหมือนป้าติ๋วนะ ฮา................

ฮ่าๆๆๆๆ......ถึงแก่ก็ได้ถ่ายรูปกันเป็นครอบครัวละค้า......ฮ่าๆๆๆ.....อิจฉาละซีตัวเอง.....
  • ของคุณอึ่งอ๊อบ อยู่ถึงเชียงใหม่ครับ ยังอีกหลายวัน กว่าจะไปถึง อดใจรอสักนิดนะ นี่เพิ่งเขียนถึงขอนแก่นเอง ยังไม่ได้พาเที่ยวขอนแก่นเลย ยังมีเชียงรายอีกนะ
  • ของคุณอึ่งอ๊อบ ก็ถ่ายรูปเป็นครอบครัวเหมือนกันครับ สนุกสนานมาก ขอบอก.....คุณอึ่งอ๊อบเป็นอีกคนที่คุยสนุกครับ เห็นคุยกันกะหมังกุหนิงกับคุณสมจิน คุยพลาง หัวเราะไปพลาง ....น่าอิจ..... ส่วนผมนั่งคุยกับคุณเอกครับ.....สนุกไปอีกแบบ
  • ไม่ได้ฝืนครับ คุณติ๋วเป็นสุดยอดนักคุยคนหนึ่งทีเดียวครับ สวยเป็นอีกคุณสมบัติหนึ่งของเธอครับ .....คืนนี้นอนหลับฝันดีแล้วนะครับ
  • ดีจัง ..... หลับง่ายดีจัง เพื่อนฉัน!

สวัสดีค่ะคุณไมโต...

  • ครูอ้อยแอบเปิด G2K ตอนอบรมที่โรงแรม  เห็นภาพคุณหมอสมบูรณ์  จึงรู้ว่าคุณไมโตเขียนบันทึกแล้ว  เมื่อกลับมาถึงบ้าน  จึงตามหาบันทึก  จนพบ  และก็ได้อ่าน  ได้เห็นภาพ  ได้รับทราบความรู้สึกของบล็อกเกอร์ได้พบกันนั้นเป็นอย่างไร ....
  • มีความสุข  ได้รับความอบอุ่นไปด้วยกัน

ขอบคุณกับความรู้สึกที่ดีค่ะ.....

สวัสดีครับ ครูอ้อย

  • เสียดายที่มีเวลาอยู่กรุงเทพฯน้อยมาก จึงยังไม่มีโอกาสได้พบปะกับครูอ้อย
  • อย่างไรก็ตาม ได้ยินเสียงครูอ้อยแล้วครับ เสียงหวานๆ ......
  • ยังจำความรู้สึกตื่นเต้น ตอนได้คุยกับครูอ้อยได้เลยครับ
  • โอกาสหน้าคงได้จับตัวเป็นๆของครูอ้อยบ้างนะครับ
  • โอกาสหน้าคงได้จับตัวเป็นๆของครูอ้อยบ้างนะครับ.......คิ๊ก คิ๊ก...พิมพ์ผิดหรือเปล่าคะ...."ได้เจอ"
  • P

     

    • พิมพ์ไม่ผิดครับ ผมหมายถึงได้จับตัวเป็นๆของครูอ้อยจริงๆครับ
    หน้าตาคุ้น คุ้น ครับ
    • น่าเสียดาย ที่วันนั้นหลังจากที่แยกย้ายกันไปแล้ว คุณติ๋วเล่าให้ฟังว่า เดินกลับมาพบอาจารย์ JJ ด้วย น่าจะคลาดกันไม่นานครับ ไม่อย่างนั้นก็จะได้รู้จักอาจารย์ JJ อย่างเป็นทางการครับ
    • โอกาสหน้า คงได้มีโอกาสทักทายอาจารย์แบบ F2F ครับ

    สวัสดีค่ะคุณ Mitochondia P

     

    ดีจัง ได้ไปเยี่ยมชาว G2K ที่ขอนแก่น ฮืม...ทำให้รู้สึกว่า กลับเมืองไทยไป คงได้สนุกกันการวางแผนสัญจรไปตามล่าลายเซ็นเหล่า blogger G2K ดีกว่า ฮ่าฮ่า... จะมีใครจะร่วมขบวนการบ้างน้า

    ^______^

     

     

    นึกว่าจะไม่ได้อ่านบันทึกซะแล้ว ไม่ค่อยเห็นบันทึกเท่าไหร่เลย :)

     คุณ IS ขา....

    • วางแผนยังไงถึงได้ผลดี  มีประสิทธิภาพต้องถาม"ท่านไมโต"ค่ะ....เธอสุดยอดแห่งการท่องไทยค่ะ....ใต้...ไปอีสาน...จรดเหนือ....

    พ่อซากุระ...เพื่อนฉัน

    • ขอบคุณค่ะที่ชม...ฉันได้คุยกับคุณเหมือนต้นไม้ได้ปุ๋ย.....เหมือนปลากระดี่ได้น้ำ...สดชื่นอย่าบอกใคร...ขอบอก......

    สวัสดีครับคุณแนน

    P
    IS 

     

    • คราวนี้ ได้อานิสงจาการไปเยี่ยมเพื่อนคุณสมจิน ที่เข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาลศรีนครินทร์ จังหวัดขอนแก่นครับ ก็เลยถือโอกาสนัดพบบล็อกเกอร์ในดวงใจและหลงทางในขอนแก่นเสียเลย
    • น่าสนใจครับ คุณแนน ว่าแต่ว่า จะกลับมาสัญจรเมื่อไหร่ครับ.....
    • ช่วงหลังมีการเปลี่ยนแปลงสถานที่ทำงานใหม่ มาทำทางด้านการพิสูจน์ตัวบุคคลด้วยเทคนิคอณูชีววิทยา (human identification using molecular technique) หรือที่เรารู้จักกันดีในชื่อของการตรวจ ดี เอ็น เอครับ ใช้เวลาในการเรียนรู้ และพัฒนาการทดสอบนานไปหน่อย เลยหายหน้าหายตาไปบ้าง จริงๆแล้วมีหลายเหตุผลครับ รวมถึงอารมณ์ขี้เกียจประทุขึ้นมาบ้าง
    • คุณแนน แม้จะเปลี่ยนรูปกี่ครั้ง ก็ไม่เคยทิ้งคอนเซปเดิมนะครับ "เห็นฉันได้ก็เพียงด้านหลัง..." ....อิ อิ

    คุณติ๋วครับ

    P
    • วิธีวางแผนท่องไทย ของผม .....ง่ายนิดเดียวครับ คือทำตามความต้องการของคุณสมจิน ....เพียงบอกมาว่าอยากไปไหน......จะจัดให้
    • คิดดูก็แล้วกันว่า จากขอนแก่นไปเชียงใหม่ ผ่านเชียงรายได้เลย เพียงเพราะคุณเธอบอกว่า อยากไปเที่ยวดอยตุงกะวัดร่องขุ่น
    • หมดทริปนี้ บอกได้คำเดียวครับ....ว่าเมื่อย...สุดๆ
    • ดีใจสุดๆครับ ที่ได้คุยกับคุณติ๋วเช่นกันครับ

     

    พ่อเพื่อนหมูอ้วน.....

    • ถ้าฉันเป็นคุณ....คุณสมจินว่าไง...ฉันก็ว่าตามอยู่แล้วค่ะ....ก็เธอออกจะน่ารักปานนั้น....
    • วันนี้ฉันเรียน อ.หมอสมบูรณ์ว่าคุณเขียนบันทึก..."ขี้เกลือ"...ถึงคุณด้วย  ท่านยิ้มซะวงใหญ่ และฝากถามว่าคุณจะไปญี่ปุ่นเมื่อไหร่คะ.....เพราะท่านจะไปสงขลาเดือน...เอ...ตุลาหรือเปล่าน้อ....แน่ะ....ลืมซะแล้ว...ยังไม่ข้ามคืนเลย....
    สวัสดีค่ะ คุณไมโต จริง ๆ เขียนความเห็นไปแล้วรอบนึงนะคะ ช่วงเย็น แต่เขียนปุ๊บ เน็ตหลุด ปั๊บ ไม่รู้เป็นไงสิเนี่ย นี่ขนาดแค่ขอนแก่น ซึ่งถือเป็นเพียงน้ำจิ้ม เบาะ ๆ เท่านั้นนะ ถ้าไปถึงเชียงใหม่แล้ว จะขนาดไหนเนี่ย ว่าแต่ว่า อย่าให้รอ จนเกลือขึ้นอีกหละคะ อยากเห็น อยากเห็น

    แม่ไม้ดำหอม....

    P

     

    • ตามโปรแกรมแล้ว ผมจะไปญี่ปุ่นวันที่ 3 กันยายนครับ แล้วกลับมาปลายเดือนพฤศจิกายน
    • ว้า....เสียดายจัง หากอาจารย์หมอสมบูรณ์จะมาเดือนตุลาคม ก็คงไม่เจอกันครับ งั้นคืนนี้ผมคงต้องรีบเข้านอน ไปภาวนาให้เขาเลื่อนประชุมของอาจารย์หมอสมบูรณ์ก็แล้วกัน ให้เลื่อนออกไปอีกสักสองเดือน ผมจะได้กลับมาทันเจออาจารย์ได้ครับ

    คุณรัตติยาครับ

    P

     

    • สงสัยเจ้าที่แถวคณะวิทย์จะแรงนะครับ พอเริ่มเขียนปุ๊บ เจ้าที่ก็เริ่มทำงาน ปลดเน็ตซะเลย อย่างนี้ต้องหาอะไรมาเซ่นบ้างแล้วครับ
    • จริงๆแล้วมีเรื่องให้เขียนพอสมควร เพียงแต่เวลา และอารมณ์ไม่ค่อยจะเป็นใจ บางช่วงมีอารมณ์เขียนแต่ไม่มีเวลา บางช่วงมีเวลาแต่ไม่มีอารมณ์ แล้วยังหาคนปลุก....ไม่ได้ ก็เลยดองเค็มจนขี้เกลือขึ้นครับ
    • สงสัย อ.สมบูรณ์จะอดพบคุณซะแล้ว.... ท่านคงเสียดาย  แต่คุณรัตติยากับคุณเมตตาเตรียม(ยกน้ำชา)พบกับท่านค่ะ...
    • โอมเพี้ยง!...คุณไมโต...ฉันมาปลุกคุณให้ตื่นจากหลับไหล.....
    • ส่วนฉันนั้นได้เวลาคืนเวทีให้ลูกสาววัยรุ่นแล้วค่ะ....ขอตัวไปนอนหลับฝันดีก่อนเพราะมีคนชมว่ายังสาว...พริ้ง...
    • good night ค่ะ

    อรุณสวัสดิ์ครับ แม่ไม้ดำหอม

    P

     

    • ยังไม่แน่หรอกครับ ว่าผมจะอดพบอาจารย์หมอสมบูรณ์ เพราะยังเหลือเวลาอีกนาน ถึงเวลานั้น เจ้าที่แถวบ้านคุณรัตติยาอาจบันดาลอิทธิฤทธิ์ ให้การประชุมของอาจารย์หมอสมบูรณ์เลื่อนออกไปสัก 2-3 เดือน อันเป็นเหตุให้ผมกลับมาทันพบอาจารย์หมอสมบูรณ์ก็ได้ครับ....ของมันบ่แน่หรอกนาย....อิ อิ
    • คิวต่อเน็ตเจ้าการ์ตูนดึกจัง กว่าแม่จะทำงานบนเครื่องคอมเสร็จก็ 5 ทุ่มครึ่งแล้ว สงสัยพรุ่งนี้เจ้าการ์ตูนจะแปลงสภาพเป็นหมีแพนด้าไปเสียแล้ว...อย่างนี้คงต้องหาใบไผ่ส่งไปฝากบ้างแล้วล่ะ

     

    สวสดียามเช้าค่ะ...คุณไมโต

    • ครูอ้อยคงจะมีโอกาสได้พบกับคุณไมโตค่ะ.....  แบบสวรรค์บันดาล
    • แต่มีความกลัวเกิดขึ้น   ตอนที่น้องนิกรทำงาน   ครูอ้อยกลัวจังค่ะ   เพราะไม่สวยแบบคุณติ๋ว   ไม่น่ารักแบบคุณเมตตา   ต้องอยู่ห่างๆน้องนิกรล่ะเป็นดีค่ะ
    • วันนี้ต้องไปสมุทรสาครค่ะ...เย็นๆจึงจะมาทักทายอีกนะคะ

    ขอบคุณค่ะ..จับตัวเป็นๆ...ยังกะครูอ้อยเป็น...โจร...จับตายจับเป็น...บรื๋อส์ส์ส์ส์

    คิดไปน่าน....

    .....เย้...net  ดีแล้ว....

    อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณไมโต

    • ฉันเองก็หวังให้เจ้าที่มีอิทธิฤทธิ์ทำได้อย่างว่าค่ะ.....
    • ยายการ์ตูนเธอให้ความกรุณาแม่ค่ะ...เพราะก่อนหน้านี้เป็นเดือน ฉันไม่ค่อยได้เข้าnetกลางคืนสักเท่าไหร่...ยกให้ลูกเกือบทั้งหมดเพราะปิดเทอมค่ะ...เมื่อคืนนี้เธอเลยให้แม่ดึกหน่อย  แล้วเธอไปงีบ   สักพักนายตาตั้มออกมาบอกว่า "แม่ ..พี่ตูนตื่นแล้ว...แม่มีเวลาไม่เกิน 10  นาที...เตรียมตัวได้..แล้วก็จริงค่ะ   พอที่ฉันกล่าว good  night. 

    ครูอ้อยขา....

    • น้องนิกรของคุณไมโตดีเกินไป....เห็นสิว  ฝ้า..ใบหน้าเหี่ยวย่น...วันนั้นดิฉันโทรมสุดๆแถมเปลี่ยนเบอร์แป้งใหม่เพราะแป้งเดิมหมด...ยังเห็นชัดแจ๋วเลยค่ะ...ฟันที่หัก(เพราะแก่..เอ๊ย...ไม่ใช่มั้ง)...เพราะทานท็อฟฟี่(แบบเด็กๆ)ก็ยังเห็น...น้องนิกรนี่สุดยอดค่ะ...
    • แต่รับรองครูอ้อยต้องสวยแน่ๆ....ไม่ต้องกลัวจะเหมือนดิฉันนะคะ

    สวัสดีค่ะ

              เจ้าที่แถวมอ.  แวะมาเยี่ยมค่ะ  เดี๋ยวคงหายไปพัก  ๆ เพราะต้องไปดูเจ้าตัวเล็กทำการบ้าน  หลังจากดองเค็ม มาเป็นเดือน  พอใกล้จะเปิดเทอม ถึงได้เริ่มลงมือละเลง  แล้วจะเสร็จไหมเนี่ย  การบ้านตั้งกองพะเนิน

    โอ๊ย...ดีใจจัง คิดถึงพระเอกของเรา แอบลุ้นอยู่ลึกๆถึงวันที่เธอจะกลับมาค่ะ สมใจเสียที สงสารความตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน้อตของคุณไมโตฯจะแย่

    มายืนยันด้วยคนค่ะว่า คุณติ๋วจากน้องนิกรนี่ดู"อ่อนเยาว์" และ "เจ็บ"น้อยกว่าที่เห็นในรูปประจำบล็อกตั้งเยอะค่ะ ตอนแรกดูแต่รูปยังลืมๆไปถึงความ"เผ็ด"ของเธอ แต่พออ่านความเห็นปั๊บ ได้ความรู้สึกเดิมกลับมาปุ๊บเลยค่ะ

    คุณหมอสมบูรณ์ดู "มาดลุย"น้อยกว่ารูปในบล็อกนะคะ คิดถึงท่านเหมือนกันค่ะ ส่วนคุณกะปุ๋มก็ "เด็กเหมียนเดิม" ไม่เปี่ยนแปงเลยนะตัวเอง....ได้อ่านบันทึกคุณกะปุ๋มก่อนจะออกไปพบคุณไมโตฯ วันนั้น คิดย้อนไปแล้ว...เออ...ขี้เกลือขึ้นจริงๆนะงานนี้ ตั้งหลายอาทิตย์มาแล้ว

    หวังว่าพระเอก ไมโตฯของเราจะกลับมาบ่อยๆ ก่อนจะกลับไปญี่ปุ่นนะคะ (แอบรอให้ไปญี่ปุ่น เพื่อจะได้อ่านบล็อกอยู่นะเนี่ย แต่ไหนๆก็โผล่มาแล้ว ช่วยปลุก...ต่อซะหน่อย)

    สวัสดีตอนเช้าครับ ครูอ้อย

    P

     

    • สักวันหนึ่ง เราคงได้มีโอกาสพบกันครับครูอ้อย  ผมมีความรู้สึกเช่นนั้น เพียงแต่จะช้าหรือเร็วเท่านั้นเองครับ
    • ครูอ้อยอย่ากังวลไปเลยครับ จะรูปใดๆ ครูอ้อยก็ดูดีอยู่แล้วครับ
    • เมื่อวานยุ่งๆอยู่ครับ เลยไม่ได้เข้ามาเยี่ยมเยียนเพื่อนฝูง
    • ถ้างั้นผมเปลี่ยนคำพูดใหม่ก็แล้วกันครับ เอาเป็นว่า อยากสัมผัสตัวเป็นๆของครูอ้อยครับ...ถ้าแถมส้มตำอีกสักจานด้วย ก็สุดยอดไปเลยครับ

    สวัสดีครับ คุณรัตติยา

    P

     

    • ตอนนี้ก็เริ่มปวดหัวกับเจ้าหนึ่งตัวน้อยกับหนึ่งตัวโตครับ ปกติจะอยู่หน้าจอทีวี หรือไม่ก็คอมพิวเตอร์ แล้วก็นอนกันดึกๆ สองสามวันนี้แล้วต้องจับให้มาอ่านหนังสือทบทวนกัน แล้วพยายามให้นอนเช้าขึ้น แต่ก็ทำได้แค่เพียงพาเข้าไปนอน เห็นพลิกตัวกันไปมา ไม่ยอมหลับเสียที จนดึกเหมือนเคย....สุดท้ายพ่อ...ก็หลับไปก่อนเหมือนเคย
    • เมื่อวานพาเด็กๆ ไปซื้อรองเท้ากันมาครับ
    • ตอนค่ำ จินให้น้ำฟ้าเขียน ก-ฮ เพื่อไม่ให้ลืม แต่ภาษาอังกฤษ ท่าทางจะปลิวไปกับสายลมเสียแล้ว
    • แล้วเจอกันวันพุธนี้ นะครับ

    สวัสดีครับ แม่ไม้ดำหอม

    P

     

    • ดีใจเหมือนกันครับ ที่ได้กลับมาคุยกันเหมือนเดิม คิดถึงบรรยากาศเก่าๆ ไม่ลืมเลือนเลยครับ
    • ประกาศผลสอบ admission แล้วเจ้าการ์ตูนเป็นไงบ้างครับ

    สวัสดีครับ พี่โอ๋

    P

     

    • ขอบคุณครับ ที่คอยเป็นกำลังใจให้
    • ตั้งแต่ย้ายหน่วยลงมาอยู่ Toxico นี่ มีงานให้ทำตั้งแต่เช้ายันค่ำครับ โดยเฉพาะช่วง set การทดสอบ แทบไม่มีเวลาขยับเขยื้อนตัวไปไหน แม้กระทั่งทุกวันนี้ ก็ยังต้องทำงานถึง 2 ทุ่ม เกือบทุกวันครับ แต่มีเวลาหายใจหายคอมากขึ้น
    • ทุกวันนี้คนแถวพยาธิอยากให้ผมกลับไปญี่ปุ่นเร็วๆ สงสัยจะไม่ค่อยอยากเห็นหน้าแล้วกะมัง คงอยากเห็นลายพิมพ์ตัวอักษรมากกว่ามั้ง!....อิ อิ
    • ขอชื่นชมในความเสมอต้น เสมอปลายของพี่โอ๋ครับ แม้งานจะมากมาย แต่ก็ยังพบพี่โอ๋ได้ใน g2k เสมอครับ....ซึ่งเป็นเรื่องที่ทำได้ยากจริงๆ แต่พี่โอ๋ก็ทำได้ อย่างดียิ่งครับ
    สวัสดีค่ะ เพิ่งกลับจำปาสักค่ะ มาเห็นบันทึก อ.ไมโต ดีใจจังค่ะ ... จะรออ่านว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างที่ได้พบกับ อ.ไมโตโดยบังเอิญบนท้องถนนนะค่ะ ... อ.ไมโตทราบได้อย่างไรว่าคนนี้ ที่เดินๆ อยู่ คือ อ.แป๋ว... งง เหมือนกันค่ะ
    • จะไม่ให้ทราบได้อย่างไรครับ อาจารย์แป๋ว ก็ใบหน้าของอาจารย์เหมือนกันเปี๊ยบกับภาพในบล็อกของอาจารย์ ให้ใครทายก็ได้ครับ โอกาสผิดพลาดน้อยกว่าหนึ่งในหมื่นครับ
    • อีกประการหนึ่งคืออาจารย์แป๋วเดินออกจาก สำนักบริการวิชาการ ซึ่งผมทราบว่าเป็นสถานที่ทำงานของอาจารย์ครับ
    • เห็นไหมว่า ไม่ยากครับ ในการทักอาจารย์แป๋ว
    P พ่อซากุระ เพื่อนฉัน
    • ฉันเข้ามาขอบคุณคุณอีกครั้งสำหรับบันทึกถึงชาวรพ.ศรีนครินทร์  มข. ค่ะ...ฉันเองก็ไม่เคยลืมความประทับใจในอดีตเช่นกัน
    • ขอบคุณที่ถามข่าวคราวถึงแม่หลานสาว...เธอยังไม่ได้ในสิ่งที่เธอต้องการค่ะ....เธออยากเรียนคณะวิทยาการจัดการ...สาขาวิชาการโรงแรมและการท่องเที่ยว มข...เหลือเกิน...ก็ต้องให้โอกาสเธอสู้ต่อค่ะ...ขอบคุณที่เป็นห่วงค่ะ
    • ทางนี้เด็กๆจะเปิดเทอมพรุ่งนี้แล้วใช่ไหมคะ....เตรียมจัดตารางสอนให้ลูกหรือยังคะ...ดินสอ  ยางลบ  ไม้บรรทัด...เขียนชื่อหนังสือ..สมุดด้วยล่ะเดี๋ยวหลงกับเพื่อนๆ....อ้อ...มือถือเขาห้ามเอาไปหรือเปล่าคะ....รีดเสื้อผ้าหรือยัง...กระโปรงต้องรีดให้กรีบโง้งเลยนะพ่อ...เวลาเดินมันจะได้ดูน่ารักดี....อิ..อิ....เดี๋ยวหลานอีฉันจะไม่สวย....

    สวัสดีค่ะ...คุณไมโต พี่กานต์ พ่อกานต์(อิอิ..กะปุ๋มเป็นลูกสาวคนโตค่ะ)...

    ดีใจมากเลยที่ได้เจอบันทึกนี้... นี่กะปุ๋มไปเจอใน google นะคะ... อ่านไปยิ้มไป มีความสุขไป... วันจันทร์ที่จะถึงนี้...จะไป มอ.อีกครั้ง.. ไปออกกำลังกายด้วยกันนะคะ ทั้งครอบครัวเลย โดยเฉพาะพี่จิน... กะปุ๋มน่ะชักรู้สึกว่าเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวพี่...อิอิ...เป็นลูกสาวคนโต...หรือคนรองดีน้า...

    ว่าแล้ว...ทุกคนก็ได้เจอพี่จินเป็นทางการผ่าน blog เสียทีนะคะ...

    ......

    คิดถึงทุกคนนะคะ

    (^____^)

    กะปุ๋ม

    พ่อซากุระ เพื่อนฉัน

    • ยายการ์ตูนหลานสาวคุณสอบได้คณะมนุษย์-สังคมศาสตร์ สาขาภาษาอังกฤษธุรกิจค่ะ...เห็นเขาเรียกๆกันว่า...มนุษย์ BusEng...เธอดีใจมากๆค่ะ
    • ขอบคุณที่เป็นห่วงหลานสาวค่ะ....
    • คิดถึงคุณและครอบครัวเสมอค่ะ

    พี่ติ๋ว

    เฮ้!!!!!!

    งานนี้น้าอ๊อบต้องรอฉลอง

    ลุงไมดตว่าไงคะ(ฮา......)

    คุณลุงขา รอรูปน้าอ๊อบมันคงไม่ใช่ขี้เกลือแล้ว มันน่าจะเริ่มสึกกร่อนเป็นแน่  อยากเห็นแม่หญิงใส่ผ้าถุงและหนุ่มเหนือใส่เสื้อผ้าดิบอ่ะค่ะ  อิอิอิ......

    พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
    ขอแนะนำ ClassStart
    ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
    ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี