ห้วงเวลาที่ผู้เขียน  ได้มีโอกาสไปเข้าคอร์สฝึกปฏิบัติธรรมที่"สวนโมกข์"(นานาชาติ)  ผู้ที่ได้เคยแผ่วผ่านกิจกรรมทำนองนี้มาแล้ว  ต่างยอมรับกันถ้วนทั่วว่าเข้มข้นเพียงใด  จุดหมายสำคัญคือการ"เฝ้าดูจิตตัวเอง"ทุกย่างก้าวด้วย"สติ"เพื่อรู้ตัวทั่วพร้อมใน"ปัจจุบันขณะ"  การห้ามพูดคุยตลอดช่วงเวลาปฏิบัติ  นับว่าจำเป็นและสำคัญยิ่ง  

แต่คืนสุดท้ายของการอบรมในห้องประชุมรวม  มีช่วงเวลาหนึ่งที่พระอาจารย์ท่านเปิดโอกาส  ให้สมาชิกผู้เข้าร่วมได้พูดคุย ซักถามปัญหาข้อสงสัยอย่างเปิดอก...ว่างั้นเถอะ 

หลายคนได้ฝากแง่คิดดีๆของการได้มาร่วมฝึกปฏิบัติไว้หลากหลาย  มีอย่างไรบ้าง  จะไม่ขอเอ่ยถึง  

แต่มีท่านหนึ่ง  มีปัญหาข้อสงสัยใคร่ถามพระอาจารย์วิทยากรว่า

"หลังจากกลับไปบ้าน  ไปที่ทำงานแล้ว  หากมีคนเขาถามว่า  ไปอบรมมาแล้วได้อะไรบ้าง  จะตอบเขาว่าอย่างไรดีล่ะครับ"

พระอาจารย์ยิ้มแล้วตอบทำนองว่า  ....ได้เยอะเลย  อธิบายคงไม่หมดหรอก  คงต้องไปลิ้มลองและสัมผัสด้วยตัวเองจึงจะรู้  แต่สำคัญที่สุด โยมจะต้อง "ทำให้ดู อยู่ให้เห็น" แค่นี้ก็เกินพอแล้ว

จึงอยากให้แต่ละท่านนำวลีที่ว่า "ทำให้ดู  อยู่ให้เห็น" มาช่วยแสดงความคิด ต่อยอดและประยุกต์ใช้..ครับผม

                  ..............................................................