เป็นความจริงที่ต้องยอมรับ ว่าสังคมของเรามีผู้มีความพิการอยู่จำนวนหนึ่ง อันความพิการนี้ ไม่ว่าใครก็ไม่อยากเลือก แต่มันเลือกไม่ได้

กฎกระทรวงฉบับที่ 1 ออกตามพระราชบัญญัติการฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ พ.ศ. 2534 กำหนดให้ สถานประกอบการที่มีลูกจ้าง 200 คน ต้องจ้างคนพิการ 1 คน หากไม่จ้างต้องจ่ายเงินสมทบเข้ากองทุนฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการครึ่งหนึ่งของค่าแรงขั้นต่ำ สำหรับสถานประกอบการที่จ้างคนพิการเข้าทำงาน ได้รับประโยชน์ในรูปของภาษี คือ หักค่าใช้จ่ายได้เป็น 2 เท่าของค่าใช้จ่ายที่จ่ายจริง

แต่การจ่ายเงินเข้าสมทบกองทุนฯ หรือการจ้างงานคนพิการ ควรจะเป็นไปเพียงเพราะถูกกฏหมายบังคับอย่างนั้นหรือ? เราคิดอย่างไรกับการให้โอกาสแก่คนพิการ ให้เขาได้ภูมิใจในตัวเอง ได้พิสูจน์ต่อตัวเองว่าเขาเป็นส่วนของสังคมและอยู่ในสังคมนี้ได้