เห็นใจและอยากทำอะไรที่ช่วยได้ แต่ยังไม่เห็นหนทางค่ะ

2-3 สัปดาห์ที่ผ่านมา ในช่วงโรงเรียนปิดเทอมนี้ พวกเราที่ห้องแล็บ Chem เผชิญกับมรสุม "สิ่งส่งตรวจ" แต่ละวันเกือบๆ 1000 ราย มีหลายๆวันที่ทะลุ 1000 ด้วยซ้ำค่ะ ทราบมาด้วยว่าทุกหน่วยของพยา-ธิก็รับศึกหนักกันเป็นแถว พวกเราจัดการกับงานเหล่านั้นอย่างหน้ามืดตามัว เรียกได้ว่าตั้งแต่เริ่มงาน (หลายๆคนเริ่มตอน 7 โมงครึ่ง) จนถึงเที่ยง (หรือกว่านั้น) ไม่ได้มีเวลาคิดเรื่องอะไรเลย นอกจากจัดการกับงานตรงหน้า ในช่วงบ่าย ที่แต่ก่อนเราพอจะมีเวลาพักฟื้นเล็กน้อย เพื่อแลกเปลี่ยนความคิดหรือทำงานพัฒนา ช่วงนี้ก็ทำไม่ได้เลย เราได้คุยกันแบบยังไม่เป็นทางการถึงวิธีที่น่าจะต้องทำ เพื่อให้สภาพการณ์แบบนี้ได้รับการแก้ไข แต่ก็ยังไม่ไปถึงไหน (เพราะหมดเวลาและหมดแรง)

สำหรับตัวเอง ก็ไม่ต่างกับทุกคนในแล็บค่ะ หัวสมองแทบจะเป็นอัมพาตเพราะงานประจำ การพักผ่อนด้วยการอ่านเขียนใน GotoKnow ก็ต้องเรียกว่า ทรมานสังขารทำได้เหมือนกัน (แต่ใจสู้)  นึกแล้วก็ท้อใจ เหมือนที่เขียนเป็นชื่อบันทึกนั่นแหละค่ะ สงสัยต้องรอตอนพวกเราคนทำแล็บใกล้ๆเกษียณกันนั่นแหละนะคะ จึงจะมีเวลาแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันได้ใน GotoKnow  

ขออภัยในบันทึกที่ออกแนวประชดประชันอะไรก็ไม่รู้เล็กๆนะคะ ยังไม่ท้อ แต่ยังไม่เห็นหนทางเท่านั้นเองค่ะ จึงเป็นที่มาของบันทึกนี้