รถไฟในฝัน

ไปพร้อมกัน ไปกันแบบไหน

ขอคิดด้วยคน

ทุกวันนี้คิด วนไปวนมา เลยคิดถึงกระบวนการ ทิศทางของประเทศ  ไปกันอย่างไร  ถ้าเราเปรียบประเทศชาติเสมือนรถไฟ 

เราปฏิเสธไม่ได้เลยที่จะต้องไปด้วยกัน

องค์กรต่างๆคงต้องร่วมขับเคลื่อนไปด้วย

เราจะจัดตำแหน่งต่างๆอย่างไรจัดอยู่ในโบกี้ไหน

หรืออยู่ในส่วนไหนของตัวรถไฟ

เครื่องยนต์วงล้อ

หัวรถจักร

รางรถไฟ

แล้วโบกี้บรรทุก

นักการบริหารนักวิชาการ

การคลัง

สาธารณะสุข

ผู้โดยสาร

กรรมกร

ชาวนาชาวสวน

แล้วการศึกษาควรอยู่ตรงไหนของรถไฟ 

ช่วยกันคิดหน่อยครับ

[Ranee]

ตามมาต้มน้ำชาก่อนค่ะ อย่างไรก็รถไฟขบวนเดียวกันอยู่แล้วค่ะ อิ  อิ

[สิทธิรักษ์]

ครับผมคุณ <table border="0"><tbody><tr>

Ranee

</tr></tbody></table>มาเร็วจนตั้งตัวไม่ติด ผมแว๊ปไปเดี๋ยวเดียว ต้มน้ำให้อีก  แล้วหายไปไหนแล้วไม่กลัวชาเย็นหมดหรือ  อยู่โบกี้ไหนครับ 

[เบิร์ด]

สวัสดีค่ะพี่สิทธิรักษ์

ตามมาคิดค่ะ..

รางรถไฟ...การศึกษา สำคัญนะคะเพราะถ้าไม่มีรถไฟไปไม่ได้ค่ะ และยังต้องนำทางให้รถไฟแล่นตามอีกด้วย ^ ^

หัวรถจักร...นักบริหาร  เพราะน่าจะถนัดที่สุด ^ ^

น้ำมัน...คลัง  เพราะเกี่ยวกับเงินที่ต้องสนับสนุนทุกฝ่าย..ถ้าไม่มีคลังรถไฟไปไม่ได้ค่ะ

ล้อ...นักวิชาการ  เพราะต้องคู่กับราง อิ อิ

เครื่องยนต์...รากแก้วของแผ่นดินทั้งหมด..เพราะเป็นชนกลุ่มใหญ่มีพลังในการขับเคลื่อนได้มาก ( เครื่องใหญ่ ) จะทำให้รถไฟไปได้เร็วค่ะ

โบกี้...สาธารณสุขค่ะเพราะเป็นผู้ดูแลให้ผู้โดยสารได้รับการคุ้มครองจากฝน ลม แดด

เบรค...ก.วัฒนธรรมค่ะ อิ อิ

นายตรวจตั๋ว...ตำรวจ  ทหาร

ตู้เสบียง..เกษตรกร

แวะมาทักทายพร้อมมาดื่มชาค่ะ เอ้า! น้อรก...ก อิ อิ

 

[Ranee]

อ้าวคุณเบิร์ดเพิ่งแวะไปที่บล๊อกนะค่ะ พอเข้ามาบล๊อกนี้เจอเลย เอ๊ะใจตรงกันค่ะ

[ธรรมาวุธ]

• กำลังจะตอบพอดีครับว่า  การศึกษาคือรางรถไฟครับ  แต่คุณเบิร์ด ชิงลอกไปเสียก่อน อิอิ (ใครลอกใครกันแน่หว่า)
• แล้วที่คุณสิทธิรักษ์ บอกคุณ Ranee ว่า "แล้วหายไปไหนแล้วไม่กลัวชาเย็นหมดหรือ" นั้น  สรุปว่าสองคนนี่จะกินชาร้อนหรือชาเย็นกันแน่ครับ  อิอิ

หมีแพนด้าๆๆ หมีๆ แพนด้า

<p> </p>
<p> </p><p> </p>

[ครูอ้อย แซ่เฮ]

สวัสดีค่ะท่านสิทธิรักษ์...

• แวะเข้ามาทักทายค่ะ...เห็นท่านเขียนเรื่องรถไฟ  ก็เลยรีบเข้ามาค่ะ

พ่อบ้านทำงานรถไฟค่ะ...อิอิ

[แอมแปร์]

สวัสดีค่ะคุณสิทธิรักษ์  

ดิฉันเพิ่งได้ฟังเพลงหมีแพนด้า (ที่คุณธรรมาวุธ ชอบร้อง)เต็มๆวันนี้เอง   เพลงน่ารักมากๆเลยค่ะ  ฟังปุ๊บนึกถึงคุณสิทธิรักษ์  ทันทีเลย 

และตะกี้เห็นชื่อบันทึกน่ารัก นึกว่าเป็นนิทานน่ารักสำหรับเด็ก  ดิฉันเลยรีบคลิกเข้ามา เห็นรูปรถไฟก็ดีใจชะมัด   แต่พอใสแว่นอ่าน  ปรากฏว่าเจอโจทย์ข้อใหญ่อีกแล้ว  ......เพิ่งรับประทานยาลมดมยาหม่องในบันทึก คนไทย...ขาดอะไร ของคุณเบิร์ดมาหยกๆ   แต่เข้ามาแล้วต้องตอบ  ไม่ตอบเดี๋ยวนอนไม่หลับ   สงสัยต้องขอพิมเสนน้ำสักขวดอะค่ะ 

เอ่อ...  ดิฉันคิดว่าการศึกษา(= วิชขา  อันเป็นนามธรรม)  ต้องอยู่ทุกองคาพยพของรถไฟ   เพราะการจะนำพาขบวนรถไฟไทยไปข้างหน้า   ทุกฝ่ายต้องเรียนรู้และศึกษาให้รู้เท่าทันความเป็นไปของสังคมไทยและสังคมโลกตลอดเวลา....... 

                           ขบวนรถจะทอดรางไปทางไหน
                  ขบวนไทยจะถูกทิศหรือผิดนั่น  
                  การศึกษาเป็นคำตอบสำคัญ 
                  รู้เท่าทันเป็นทักษะกำหนดใจ  
                           เพียงความรู้ไม่พอจะนำชาติ 
                  ต้องฉลาดรู้เท่าทันเป็นเรื่องใหญ่  
                  รู้ว่า "เขา"จะนำเราไปทิศใด  
                  ขบวนไทยจักได้ไม่หลงทิศ

เอ่อ....  ขอตัวไปดมพิมเสนน้ำต่อนะคะ    อิอิ     : )

[แอมแปร์]

ขอโทษนะคะ ขออนุญาตแก้คำผิด  ในวงเล็บ
จาก วิชขา   เป็น  วิชชา    ค่ะ   ....ขอบคุณค่ะ...  : )

[กมลนารี]

สวัสดีคะพี่ดล

• แวะมาทานน้ำชาก๊อกสองคะ
• ตอนนี้หัวตื้อไปหมดคะ ให้เรียงลำดับโบกี้ต่างๆของรถไฟ ดูจะเป็นเรื่องยาก ซับซ้อนหน่อยคะ บางอย่างอาจจะทับซ้อนกันซะด้วยซ้ำ
• ไว้รอดูความเห็นท่านอื่นๆก่อนดีกว่า
• ครั้งนี้อนุญาตแต่นั่งจิบน้ำชาอ่านความเห็นแทนนะคะ

                                 

[Direak]

ผมว่าการศึกษาเป็นต้วเชื่อมโยงทุกหน่วยงาน เป็นปัจจัยหลักในการพัฒนาในทุก ๆ หน่วยงานครับ...

ถ้าเปรียบกับตัวรถไฟผมให้เป็นส่วนของทางเดินที่เชื่อมแต่ละโบกี้ครับ...

ขอบคุณครับ...

[เม้ง สมพร ช่วยอารีย์]

• สวัสดีครับพี่สิทธิรักษ์
• เข้ามาหลายรอบแล้ว แต่ไม่ได้ตอบ คราวนี้ได้ทีมาตอบแล้วครับ ที่คุณเบิร์ดตอบหน่ะน่าสนใจดีครับ แต่ลองดูนะครับ ว่าที่ผมตอบ อาจจะเหมือนหรือต่างกันอย่างไรครับ 
• ตัวรถไฟ มองเป็นประเทศไทย หรือ องค์กรต่างๆ
• รางรถไฟ มองเป็น แนวทางนโยบายของชาติ ในด้านต่างๆ รางรถไฟก็มีหลายๆ รางแต่ละรางก็กำหนดทิศทางนโยบายด้านต่างๆ ที่จะนำพาประเทศไปครับ
• หมอนรางรถไฟ ก็มี มาตรา ต่างๆ รองรับอยู่ที่จะทำให้รางนโยบายพาดผ่านไปในทางต่างๆ ที่ได้กำหนดไว้ ก็ลงได้ถึงรายละเอียดครับ
• คราวนี้มาดูตัวรถไฟกันครับ
• หัวรถจักร ก็น่าจะเป็นผู้บริหารประเทศ หรือองค์กรต่างๆ
• โบกี้ต่างๆ ก็เป็นหน่วยงานต่างๆ กระทรวงต่างๆ ส่วนย่อยที่จะเดินไปตามทีมบริหารให้ต่อไปในทิศทางเดียวกันครับ
• รอยต่อระหว่างโบกี้ ก็ควรจะเป็นฝ่ายประสานงานของทุกองค์กรให้เชื่อมต่อกันได้
• คนตรวจตั๋ว ก็อาจจะเป็นฝ่ายกฏหมาย ควบคุมบ้านเมืองให้อยู่ในความสงบเรียบร้อย
• ห้องเสบียง ก็เป็นฝ่ายผลิตเพื่อสนับสนุน เป็นครัวของประเทศ
• คนขายตั๋ว...คนขายไก่ทอด...คนขายขนมบนรถไฟ...ไก่ย่างค่ะ สามบาทสี่บาทค่ะ....เป็นเหมือนนักธุรกิจ ผู้ให้บริการทางด้านต่างๆ
• เก้าอี้ในแต่ละตู้...ก็เป็นตำแหน่งต่างๆ มีเบอร์ให้นั่ง ตามตำแหน่ง ไม่นั่งซ้อนทับกัน ไม่เลื่อยขาเก้าอี้กัน
• และอื่นๆ.....
• เอ.......แล้วการศึกษาอยู่ตรงไหนหนอ......
• การศึกษาก็คือเนื้อเหล็ก เนื้อไม้ เนื้อชิ้นส่วนไงครับ ซึ่งต้องฝังแน่นอยู่ในทุกอุปกรณ์นั้นๆ เพราะการศึกษามันสำคัญมากๆ และสำคัญมากๆ ที่สุด
• การศึกษาจะต้องฝังอยู่ในรางรถไฟ หัวรถจักร เนื้อไม้ที่เก้าอี้แต่ละโบกี้ ฝังอยู่ในตู้เสบียง อยู่ในคนตรวจตั๋ว อยู่ในดวงไฟเวลารถไฟเข้าถ้ำ ก็ต้องมีแสงสว่าง ดังนั้นการศึกษาแทรกอยู่ทุกอณูของรถไฟครับ
• แล้วในหัวรถจักร ต้องมีปุ่มควบคุมคุณธรรมจริยธรรม ความดีงามด้วยครับ รถไฟจะได้ไม่แหกราง
• อื่นๆ เชิญถกครับผม
• ขอบคุณมากครับ

[สิทธิรักษ์]

สวัสดีทุกๆท่าน

ก่อนอื่นขอแก้ตัวที่เข้ามาร่วมสนทนาช้าไปนิด เพราะเหตุผลบางประการ เรื่องเทคนิค และภาระกิจส่วนตัว  ต้องขอโทษมาอย่างสูง

วันนี้จะนำเสนอ ในนิทานเรื่องหนึ่ง..............

•           เฒ่าดล เป็นหนึ่งในผู้คนที่ออกันอยู่ในชานชลาสถานีรถไฟแห่งหนึ่ง  ผู้คนมากมาย มีทั้ง ผู้เฒ่าคนแก่  ลูกเด็กเล็กแดง หญิงและชาย ทั้งรูปพรรณร่ำรวย เรียบร้อย ทั้งสภาพอิดโรย คละกันไป
•           เฒ่าดล ใช้เวลาส่วนหนึ่งเดินสำรวจดูรถไฟที่จะต้องโดยสารไปด้วย  ซึ่งมีสภาพเก่า หัวรถจักรดีเซล  มีตู้สัมภาระมากมาย  ด้านหน้าเป็นโบกี้บรรทุกคนมีระดับหน่อย   เห็นตู้โบกี้สะเบียง มีโต๊ะอาหารเรียงราย  ผู้คนแต่งตัวเลิศหรู นั่งล้อมวงจิบไวน์ถกปัญหากันอยู่  ถัดๆมาเป็นตู้โบกี้ผู้โดยสารยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตา  บรรยากาศผู้โดยสาร มีทั้งยิ้มแย้มแจ่มใส  ทั้งนั่งเหม่อลอย  ตู้โบกี้ท้ายๆจะเต็มไปด้วยผู้คนแออัดยัดเยียดสัมภาระห้อยกระโตงของกระเตงลูกกันไปหมด   เฒ่าดลใช้ความคิด...ต้นขบวนกับท้ายขบวนช่างมีความแตกต่างกันมาก โบกี้ด้านหน้าสะอาดเรียบร้อยแข็งแรง  โบกี้ด้านท้ายๆ ดูเก่าทรุดโทรมสกปรก  น่าจะเป็นปัญหาการบริหารจัดการแน่ๆ  แล้วจะแก้ปัญหาอย่างไร
•            เฒ่าดลคิดขึ้นได้  มีโต๊ะเก้าอี้ติดตัวมาชุดหนึ่ง    จึงนำออกมากาง ชุดน้ำชาตั้งบนโต๊ะ  แล้วเขียนประเด็นตัวโตๆ "รถไฟในฝัน"วางไว้กลางโต๊ะ  และมีคำถามต่างๆตามมา  สุดท้ายประเด็นตกที่ การศึกษา        กางโต๊ะเสร็จก็เดินไปซื้อตั๋ว
•            กลับปรากฏว่ามีคนร่วมเดินทางด้วยคนหนึ่งจัดการต้มน้ำชาให้เรียบร้อยแล้ว  ทราบภายหลังว่าคือ คุณ ราณี
•            เวลาต่อมามีผู้ทรงคุณวุฒิได้เข้ามาร่วมสนทนาด้วย หลายคน รางรถไฟ...การศึกษา สำคัญนะคะเพราะถ้าไม่มีรถไฟไปไม่ได้ค่ะ และยังต้องนำทางให้รถไฟแล่นตามอีกด้วย ^ ^    เป็นความเห็นที่ยิงเข้าก่อนของคุณ เบิร์ต  แล้วตามด้วยความเห็นมากมาย   เฒ่าดลคิด    เอ.....เอาการศึกษาทำหน้าที่รางรถไฟเลยหรือ  ไม่เลวทีเดียว     คุณราณีก็แวะเข้ามาพอดี  พึมพำว่า คุณเบิร์ต เพิ่งจะเจอที่โต๊ะเขา มาเจอโต๊ะนี้อีก มีใจตรงกัน แล้วก็แวบไปอีก    เฒ่าดล.....เอ ใจตรงกันจริงหรือ หรือว่ายังไม่รู้จะออกความเห็นอย่างไรเดี๋ยวคงแวะกลับมาอีก
• กำลังจะตอบพอดีครับว่า  การศึกษาคือรางรถไฟครับ  แต่คุณเบิร์ด ชิงลอกไปเสียก่อน อิอิ (ใครลอกใครกันแน่หว่า)  คุณ ธรรมวุธ  ก็พูดแทรกขึ้นมา   และในขณะนั้น ครูอ้อย ก็เข้ามาทักทายแต่ยังไม่ได้ให้ความเห็นอะไร
• แวะเข้ามาทักทายค่ะ...เห็นท่านเขียนเรื่องรถไฟ  ก็เลยรีบเข้ามาค่ะ
• พ่อบ้านทำงานรถไฟค่ะ...อิอิ    ครูอ้อยเอ่ย

•            คุณ ดอกไม้ทะเล  นั่งอยู่ถัดไป  ก็ขยับต่อ    เอ่อ...  ดิฉันคิดว่าการศึกษา(= วิชขา  อันเป็นนามธรรม)  ต้องอยู่ทุกองคาพยพของรถไฟ   เพราะการจะนำพาขบวนรถไฟไทยไปข้างหน้า   ทุกฝ่ายต้องเรียนรู้และศึกษาให้รู้เท่าทันความเป็นไปของสังคมไทยและสังคมโลกตลอดเวลา.......       โอ้......คุณดอกไม้ทะเล ให้ความเห็น"ต้องอยู่ทุกองคาพยพ"  สำคัญ !สำคัญ  !  ความคิดเฒ่าดลกำลังบรรเจิด  ก็มีบทกลอนลอยตามมา 

                           ขบวนรถจะทอดรางไปทางไหน
                  ขบวนไทยจะถูกทิศหรือผิดนั่น  
                  การศึกษาเป็นคำตอบสำคัญ 
                  รู้เท่าทันเป็นทักษะกำหนดใจ  
                           เพียงความรู้ไม่พอจะนำชาติ 
                  ต้องฉลาดรู้เท่าทันเป็นเรื่องใหญ่  
                  รู้ว่า "เขา"จะนำเราไปทิศใด  
                  ขบวนไทยจักได้ไม่หลงทิศ

• โอ้โห!สุดยอดครับ  เฒ่าดล  นัยตาเบิกกว้าง
•            คุณ กมลนารี นั่งอยู่ถัดไป พูดแทรกขึ้นบ้าง     
• แวะมาทานน้ำชาก๊อกสองคะ
• ตอนนี้หัวตื้อไปหมดคะ ให้เรียงลำดับโบกี้ต่างๆของรถไฟ ดูจะเป็นเรื่องยาก ซับซ้อนหน่อยคะ บางอย่างอาจจะทับซ้อนกันซะด้วยซ้ำ
• ไว้รอดูความเห็นท่านอื่นๆก่อนดีกว่า
• ครั้งนี้อนุญาตแต่นั่งจิบน้ำชาอ่านความเห็นแทนนะคะ           

ผมว่าการศึกษาเป็นต้วเชื่อมโยงทุกหน่วยงาน เป็นปัจจัยหลักในการพัฒนาในทุก ๆ หน่วยงานครับ...

ถ้าเปรียบกับตัวรถไฟผมให้เป็นส่วนของทางเดินที่เชื่อมแต่ละโบกี้ครับ...

ขอบคุณครับ... 

•            คุณ Mr. Direct  พูดด้วยเสียงดังฟังชัด   ใช่แล้ว  ใช่แล้ว  ไม่ผิดเลย   เฒ่าดล พึมพำในใจ  แต่ก็ยังลังเล    หันไปดูผู้ทรงคุณวุฒิต่อไปว่าจะมีความเห็นอย่างไรอีกบ้าง  

•            เฒ่าดล ถึงกับตลึงเหลือบไปเห็นร่างหนุ่มไฟแรง เม้ง นั่งอยู่ถัดต่อไปไม่ทราบว่าบินมาจากเยอรมันตั้งแต่เมื่อไร มาร่วมรถไฟขบวนเดียวกัน  

• การศึกษาก็คือเนื้อเหล็ก เนื้อไม้ เนื้อชิ้นส่วนไงครับ ซึ่งต้องฝังแน่นอยู่ในทุกอุปกรณ์นั้นๆ เพราะการศึกษามันสำคัญมากๆ และสำคัญมากๆ ที่สุด
• การศึกษาจะต้องฝังอยู่ในรางรถไฟ หัวรถจักร เนื้อไม้ที่เก้าอี้แต่ละโบกี้ ฝังอยู่ในตู้เสบียง อยู่ในคนตรวจตั๋ว อยู่ในดวงไฟเวลารถไฟเข้าถ้ำ ก็ต้องมีแสงสว่าง ดังนั้นการศึกษาแทรกอยู่ทุกอณูของรถไฟครับ
•            เฒ่าดล ยิ้มที่มุมปาก ความคิดหลากหลายเช่นนี้ สุดยอดจริงๆ  คงได้มุมมองมองที่มากมาย     แต่ทันใดนั้นหวูดรถไฟได้ดังขึ้น ทุกคนต้องเตรียมตัวขึ้นรถไฟกัน เฒ่าดลได้พับเก็บชุดโต๊ะ พร้อมคำนับเหล่าผู้ทรงวุฒิ พร้อมกับเปรยว่าพวกเราคงจะได้มา แลกเปลี่ยนกันอีก โดยเฉพาะท่านอื่นๆที่ยังไม่ได้มาร่วมโต๊ะน้ำชากัน  พวกเราจากกันชั่วคราวด้วยรอยยิ้ม แยกย้ายกันขึ้นรถไฟ

   

 

 

 

[อ.ลูกหว้า]

• ว๊า...มัวแต่ทำงานขึ้นรถไฟไม่ทันเลย
• รีบแวะมาบอกว่าคุณตาทำงานรถไฟ อิอิ...
• พลาดรถไฟขบวนนี้  เดี๋ยวขอตีตั๋วจองขบวนหน้าก่อนนะคะ 
• พอดีมีภารกิจใหญ่รออยู่ค่ะ  ต้องเตรียมตัวรับการประชุมจาก คณะกรรมาธิการฯ 5 จังหวัดพรุ่งนี้   แล้วจะแวะมาคุยด้วยใหม่ค่ะ

[สิทธิรักษ์]

อ.ลูกหว้า

มีอะไรรีบรวบรวมไว้ สถานีหน้าคุยกัน  จิบน้ำชากัน  ขอบคุณครับ

[เม้ง สมพร ช่วยอารีย์]

• สวัสดีครับทุกท่าน
• หลังจากแยกย้ายกัน ไป ผมกลับมาบ้าน ก็เลยมาตั้งสภาโต๊ะกลม ขึ้น อันนี้ทำไว้ถาวรเลยครับ เก้าอี้ทุกตัวเป็นเนื้อใจที่รวมจากทุกๆ ท่านที่ได้เจอกัน
• บนโต๊ะมีอาหารเพียบครับ ขอแค่นึกคุณก็จะได้ดั่งเนรมิต
• โต๊ะพิเศษตัวนี้ จะมีสวนวางอยู่บนโต๊ะด้วย เป็นสวนสมรม ทางความคิด ทางการศึกษา เป็นอาหาร กาย ใจ สมอง
• ชักติดใจอยากเจอแล้วละซิครับ หลังจากที่ท่านเพิ่มความเห็นให้กับรถไฟในฝันของพี่สิทธิรักษ์ แล้ว ผมเชิญทางนี้ ด้วยนะครับ
• สภาการศึกษา G2K : สวนสมรม โต๊ะกลมการศึกษา
• ขอบคุณมากนะครับ

[สิทธิรักษ์]

แฮ่ๆ   น้อง เม้ง เล่นโต๊ะถาวรเลยนะ   โต๊ะผมต้องกางทีละสถานี  มันต้องมีพักมั่ง    

พักดื่มน้ำชา    น้อรก ............. 

[กมลนารี]

ถึงเฒ่าดล

• โอกาสหน้าฟ้าใหม่ ได้เวลากางโต๊ะอย่าลืมไปเรียกมาจิบน้ำชาอีกนะคะ
• นิทานสนุกมากคะ

[สิทธิรักษ์]

ขอโทษมากๆครับคุณ

กมลนารี

ผมไปหลงราตรีเสียนานเข้าผิดชานชลาไม่ได้มาต้อนรับ ขอโทษมากๆครับผม 

[ซันซัน]

เข้าใจเปรียบเทียบนะคะ

อืม อยู่ตรงไหน ยังไง อยากให้ช่วยเสริมกันให้รถไฟคันนี้แล่นได้ มั่นคง ปลอดภัยจังค่ะ

ตอนนี้อะไร ดูไม่ไปทางเดียวกัน สักเท่าไหร่

เกรงรถไฟขบวนนี้ตกรางจังค่ะ