สวัสดีค่ะคุณสิทธิรักษ์  

ดิฉันเพิ่งได้ฟังเพลงหมีแพนด้า (ที่คุณธรรมาวุธ ชอบร้อง)เต็มๆวันนี้เอง   เพลงน่ารักมากๆเลยค่ะ  ฟังปุ๊บนึกถึงคุณสิทธิรักษ์  ทันทีเลย 

และตะกี้เห็นชื่อบันทึกน่ารัก นึกว่าเป็นนิทานน่ารักสำหรับเด็ก  ดิฉันเลยรีบคลิกเข้ามา เห็นรูปรถไฟก็ดีใจชะมัด   แต่พอใสแว่นอ่าน  ปรากฏว่าเจอโจทย์ข้อใหญ่อีกแล้ว  ......เพิ่งรับประทานยาลมดมยาหม่องในบันทึก คนไทย...ขาดอะไร ของคุณเบิร์ดมาหยกๆ   แต่เข้ามาแล้วต้องตอบ  ไม่ตอบเดี๋ยวนอนไม่หลับ   สงสัยต้องขอพิมเสนน้ำสักขวดอะค่ะ 

เอ่อ...  ดิฉันคิดว่าการศึกษา(= วิชขา  อันเป็นนามธรรม)  ต้องอยู่ทุกองคาพยพของรถไฟ   เพราะการจะนำพาขบวนรถไฟไทยไปข้างหน้า   ทุกฝ่ายต้องเรียนรู้และศึกษาให้รู้เท่าทันความเป็นไปของสังคมไทยและสังคมโลกตลอดเวลา....... 

                           ขบวนรถจะทอดรางไปทางไหน
                  ขบวนไทยจะถูกทิศหรือผิดนั่น  
                  การศึกษาเป็นคำตอบสำคัญ 
                  รู้เท่าทันเป็นทักษะกำหนดใจ  
                           เพียงความรู้ไม่พอจะนำชาติ 
                  ต้องฉลาดรู้เท่าทันเป็นเรื่องใหญ่  
                  รู้ว่า "เขา"จะนำเราไปทิศใด  
                  ขบวนไทยจักได้ไม่หลงทิศ

เอ่อ....  ขอตัวไปดมพิมเสนน้ำต่อนะคะ    อิอิ     : )