ครอบครัวผมเป็นข้าราชการกันทั้งบ้าน ทั้งพ่อ แม่และพี่สาว ตอนผมรับปริญญา ครอบครัวก็พากันไปถ่ายรูปที่สตูดิโอ 4 คน มีพ่อแม่และพี่สาวใส่ชุดปกติขาวกันทั้งนั้น มีผมใส่ชุดครุยอยู่คนเดียว อัดกรอบฝรั่งเศสอย่างดี ขยายอย่างใหญ่โตติดโชว์ที่ฝาบ้าน ผมจึงน้อยใจมาตั้งแต่นั้น  

ตอนผมบรรจุเป็นพนักงานมหาวิทยาลัยใหม่ๆ แม่ก็บอกว่า “พนักงานก็เหมือนข้าราชการนั้นแหล่ะ ไม่ต่างกันหรอก กินเงินงบประมาณแผ่นดินเช่นกัน เป็นตำแหน่งแทนที่ส่วนที่เกษียณอายุไป เนื่องจากนโยบายไม่ให้เพิ่มตำแหน่งข้าราชการ” 

หลายครั้งที่ผมต้องไปงานราชพิธีต่างๆ ก็ต้องใส่ชุดสูทไปร่วมทุกงานรวมกลุ่มกับข้าราชการที่สวมชุดปกติขาว ซึ่งแน่นอนผมไม่ปฏิเสธเลยว่า “อิจฉาที่เขาได้สวมชุดขาวกัน มันดูเท่ห์ มีศักดิ์ศรีดี” ผมก็สามัญชนคนธรรมดาที่มีความโลภ กิเลส ความอยาก ความที่ยังไม่พอบ้าง แบบระดับปานกลาง 

เมื่อวานผมก็ได้ข่าวดีที่รอและหวังมานานจากหัวหน้าผม เรื่องการประชุมกรรมการบริหารมหาลัย (8 พค 50) มีการบรรจุวาระเพื่อพิจารณา 

  1. ร่างข้อบังคับมหาวิทยาลัยมหาสารคามว่าด้วย เรื่องเครื่องแบบพนักงานมหาวิทยาลัย พ.ศ......
  2. ให้ความเห็นและคัดเลือกรูปแบบเครื่องแบบพนักงาน

ซึ่งผู้ที่รับผิดชอบหลักคือ กองการเจ้าหน้า และให้เหตุผลที่ว่า......ด้วยพนักงานมหาวิทยาลัย ในฐานะเจ้าหน้าที่ของรัฐ สามารถสวมเครื่องแบบปกติขาวในงานราชพิธีต่างๆได้ แต่เนื่องด้วยไม่มีการบัญญัติไว้โดยชัดแจ้ง 

ต้องขอขอบคุณบุคคลและหน่วยที่เกี่ยวข้อง ที่ช่วยผลักดันความฝันหนึ่งของผมให้ใกล้เป็นจริง ลดหลุมดำของความคิดได้อีกหลุมหนึ่ง ถือเป็นการสร้างขวัญ กำลังใจให้บุคลากรได้มากที่เดียวครับ

ถ้าข้อบังคับนี้มีผลบังคับใช้จริงผมจะรีบชวนทั้งพ่อ แม่ พี่ กลับไปถ่ายรูปร้านเดิมอีก เพื่อนำรูปมาเปลี่ยนของเดิม

 KPN