การอบรมที่จะต้องเป็นผู้นำ....เพื่อที่จะเป็นผู้นำไปปฏิบัติ ที่จะต้องรู้และปฏิบัติให้ได้ เมื่อกลับไปถึงโรงเรียน ดังนั้น ต้องพยามเข้าใจ ต่อไปต้องเป็นหน้าที่ของเรา ที่จะต้องขยายผล
ทุกคืนที่จะต้องหลับตาลงนั้น   มันแสบที่ลูกตา  เหมือนกับว่า  ได้อยู่กับแสงแดดนานๆ  
แต่ทั้งวัน   ครูอ้อยไม่ได้อยู่กับแสงแดดเลย  ตรงกันข้าม   ครูอ้อยอยู่กับแสงไฟ  อ่านอยู่กับหนังสือ  และพยายามทำความเข้าใจ   กับสิ่งแปลกใหม่   ที่คนอธิบายให้ฟังนั้นยังไม่เข้าใจเลย 
เราต้องเรียนรู้ไปด้วยกัน   และจะต้องรู้อย่างถ่องแท้  เข้าใจ  และนำไปปฏิบัติได้  
แต่วันนี้...เหนื่อยเสียเหลือเกิน   เมื่อก้าวเท้าขึ้นลิฟท์มายังที่ห้องพัก  กับหอบหนังสือ หนึ่งย่าม  และน้อง acer คู่ใจ
 
เมื่อมาถึงห้อง   คิดว่าจะสระผมให้สบายใจ  ก็กลัวจะทำงานจนลืมโทรศัพท์มาบ้าน   จึงเอื้อมตัวลงนั่งที่เก้าอี้  และโทรศัพท์หาคนที่บ้าน   แต่กลับมีผู้ชายที่ปลายสาย   ที่ไม่ใช่เสียงพ่อบ้าน  ตกใจมาก  
สักครู่พ่อบ้านก็โทรศัพท์กลับมา...นี่มันอะไรกัน    พอพูดกับพ่อบ้านพอที่จะเข้าใจแล้ว   เพื่อนๆก็มาขอแรงใช้คอมพิวเอร์เปิดเพลงจาก CD ให้ซ้อมการแสดงในวันต่อไป 
ครูอ้อยต้องใช้เวลาในการคิดท่าแสดงต่างๆกับเพื่อนๆ   จึงไม่ได้มองโทรศัพท์ที่ตั้งระบบสั่นไว้ 
เมื่อเพื่อนๆขอลากลับห้องพัก   ครุอ้อยจึงเหลือบตาเห็นโทรศัพท์ 7 สายไม่ได้รับ.....
รู้สึกเจ็บ  ปวดใจขึ้นมาทันที   นี่คือ..อารมณ์หนึ่งของคนที่อยู่ไกลกัน   และรอคอยกัน  
ครูอ้อยไม่เคยออกจากที่พักไปไหนเลย...ทั้งที่เหงา...แต่ก็ต้องอดทนเท่านั้น   ที่จะทำได้ในตอนนี้ 
พยายามให้การอบรมจบสิ้นไปในระดับดี   ที่สามารถนำมาปฏิบัติได้  
อย่าเอาอย่างคนอื่นเลย...ที่ไม่ตั้งใจ..เมื่อกลับมาโรงเรียนก็จะไม่เข้าใจ...แล้วจะถามใคร