วิถีพุทธวิถีธรรม วิถีชีวิต

ก้าวแรกที่ผมได้สัมผัสกับอนาเขตของโรงเรียนคือความสงบร่มเย็นของร่มไม้สองข้างทางบรรยากาศของโรงเรียนเหมือนกับบรรยากาศของวัดป่าเหมือนกับหลุดจากนรกคอนกรีตมาสู่ป่าสวรรค์ใจกลางเมือง    อาคารที่ผมเห็นเป็นอาคารสองชั้นลักษณะเหมือนร้านอาหารที่ตกแต่งเป็นแนวคันทรีผสมไทยโบราณมองเห็นเด็กนักเรียนกลุ่มแรกเดินผ่านไปก็ต้องแปลกใจที่ไม่เห็นชุดยูนิฟอร์มเป็นแบบที่เราเห็นกันชินตาเด็กบางคนก็ใส่ชุดเหมือนกับชุดปกติที่ใส่อยู่บ้านบางคนก็ใส่เสื้อเชิตสีขาวกางเกงขายาวดูทันสมัยเหมือนโรงเรียนอินเตอร์ไฮสคูลไม่มีผิด<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">   หญิงวัยกลางคนยืนอยู่บริเวณใต้อาคาร ท่านใส่ชุดไทยแบบเรียบง่าย ผ้าถุงเสื้อม่อฮ่อมดูใจดีและน่าเคารพ หลังจากท่านทักทายมา ผมจึงค่อยแน่ใจว่าเป็นคุณครูจึงได้คุยธุระที่ทำให้ผมต้องเดินทางมาที่นี่</p>  <p style="text-align: center" align="center"></p>หลังคุยธุระเสร็จจึงได้ลาท่านกลับระหว่างเดินกลับออกมาด้วยใจที่สับสนกับสิ่งที่ตนครุ่นคิดนั้น สายตาก็มองไปเห็นต้นไผ่ริมทางเดินซึ่งมีทางเท้าเล็กๆแยกออกไปต่างหากเหมือนกับทางเดินจงกรมของวัดป่าไม่มีผิด ทำให้ผมอดใจไม่ได้ที่จะเดินตามเส้นทางนั้นใบไผ่และขุยไผ่ที่หลุดร่วงลงสู้พื้น ถูกกวาดไว้บริเวณโคนต้นอย่างสวยงามริมทางเดินมีแปลงเพาะกล้าไม้ ที่เตรียมไว้สำหรับปลูกรอบบริเวณใจผมที่กำลังสับสนก็ค่อยๆสงบลง <p style="text-align: center" align="center"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">บรรยากาศบริเวณโรงเรียนและภาพของเด็กนักเรียนที่ผ่านสายตามาทำให้คิดย้อนไปถึงวัยเด็กของตนบ้างรู้สึกเสียดายระคนกับความชื่นใจที่ได้เห็นว่าเด็กๆสมัยนี้โชคดีมากที่มีโรงเรียนวิถีพุทธอย่างโรงเรียนรุ่งอรุณ</p>

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">   หลังจากเดินไปสักระยะหนึ่งก็เห็นเพิงพักริมทางข้างสระน้ำ รู้ทันทีเลยว่าเป็นผีมือของเด็กนักเรียนช่วยกันสร้างเพราะหลังคาที่ใช้มุงเพิงพักนั้นถูกทำขึ้นด้วยใบไม้ใบโตๆที่นำมาเย็บต่อๆกันสมัยเด็กๆหากบ้านใครเป็นบ้านสวนและอยู่ต่างจังหวัด คงจะซนเหมือนผมแน่ๆที่ชอบสร้างเพิงพัก(:บ้าน:)หลังเล็กๆไว้นั่งเล่นกันกับเพื่อนในสวนแม้จะสร้างออกมาแล้วคล้ายกับเพิงหมาพักก็เถอะแต่ก็รู้สึกภูมิใจและสนุกที่ได้ร่วมกันสร้างกับเพื่อนรักสมัยนั้น</p>

    เดินมาถึงบริเวณสระน้ำหยุดมองออกไปสักครู่ก็รู้สึกเย็นกายเย็นใจในใจอยากจะเดินชมต่อให้ทั่วบริเวณโรงเรียน แต่เนื่องจากเวลาและภาระที่รออยู่ทำให้ต้องตัดใจเดินทางกลับที่พัก  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> สักวันหนึ่งฉันจะกลับมาที่นี่อีก.........สักวันหนึ่ง.. <p>โรงเรียนรุ่งอรุณ </p></font></font><p>    </p><p>      </p><p>      </p><p> </p><p>     </p><p>    </p>ขอบคุณผู้ให้กำเนิดโรงเรียนวิถีพุทธที่การเกิดขึ้นตรั้งแรกต้องฟันฝ่าอุปสรรคมากมาย และมีผู้ใหญ่หลายท่านไม่เห็นด้วยและคิดว่าเป็นความคิดเพี้ยนๆ..ขอบคุณสำหรับผู้ที่ช่วยผลักดันกงล้อแห่งธรรมจักรให้หมุนไปอย่างยั่งยืน…และหวังว่าอนาคตต่อไปข้างหน้าโรงเรียนวิถีพุทธ จะขยายไปทั่วประเทศและสิ่งดีงามนี้จะเกิดขึ้นและดำรงอยู่อย่างยั่งยืนด้วยกำลังของพวกเราทุกๆคน <p style="text-align: center" align="center"> </p>