เวลาเหงา.....หลายๆคนคงจะไม่ปฏิเสธที่อยากจะใช้โทรศัพท์ อยากจะพูด อยากจะคุย ชอบมัน รักมัน ไม่อยากอยู่ไกลจากมันเลย แต่ในเวลาหนึ่งเท่านั้น...ที่ไม่อยากได้ยินมันเลย
วันหนึ่งและในหลายๆวัน   ที่ได้พบกับคนที่พูดกับโทรศัพท์แล้วยิ้ม   .....
ครูอ้อยนั่งรอเพื่อนที่ล็อบบี้โรงแรม   สังเกตเห็นหลายๆคนกับการใช้โทรศัพท์ 
บางคนพูดกับโทรศัพท์แบบตั้งใจ   บางคนรับโทรศัพท์แบบเสียไม่ได้   บางคนใจจดใจจ่อการรอรับโทรศัพท์   รอไม่ไหว...จึงกดไปหาเองก็มี   
เจ้าโทรศัพท์นี่....ช่างมีอิทธิพลกับคนเสียจริงๆ    แต่....อะไรก็ตาม...เมื่อมีประโยชน์   ในบางเวลา....อาจจะมีโทษ   หรืออาจจะอยากโยนมันทิ้งมันไปก็ได้...
แบบเรื่องต่อไปนี้.....  
วันนี้บุคคลสำคัญจะมบรรยายให้ผู้เข้ารับการอบรมฟัง   และเป็นธรรมเนียมปฏิบัติที่ผู้เข้ารับการอบรมจะต้องปิดโทรศัพท์  หรือเปลี่ยนจากระบบเสียงเป็นระบบสั่นสะเทือน   
แต่มีบางคนเท่านั้น   ที่ลืม...หรือเปลี่ยนระบบ...ไม่เป็น  
เมื่อผู้เข้ารับการอบรมทุกคนตั้งใจฟัง   วิทยากรก็ตั้งใจพูด    เจ้าโทรศัพท์ก็เกิดจะตั้งใจ...ดังขึ้นมา   
ประกอบกับเจ้าของโทรศัพท์   จัดวางโทรศัพท์ไว้ในจุดที่หาได้ยาก  ยากที่จะปลดเสียงทิ้ง   
ในขณะนั้นทุกคนก็มองตามเสียงมที่โทรศัพท์ที่ดังอยู่นั้น  
รวมทั้งครูอ้อยที่ได้ลุ้น  เพราะเป็นโทรศัพท์ของเพื่อน  
ได้ยินเสียงของใครว่า.......เอาไปดังข้างนอกเลย....
อาจจะเกรงใจทั้งๆที่อยากจะพูดว่า.....เอาไปโยนทิ้งเลยไป.....ก็ได้