ช่วงวันที่ 23 - 26 เมษายน 2550 .... เป็นช่วงที่ผมและทีมงานยังคงปักหลักจัดกิจกรรมสานสัมพันธ์นิสิตโครงการเรียนล่วงหน้า ครั้งที่ 3 อย่างไม่ลดละ แต่ละคนดูมีความมุ่งหวังและคาดหวังอยู่ไม่น้อยกับการต้องการให้กิจกรรมของปีนี้ เติบโต และงอกงามขึ้นตามจังหวะที่ควรจะเป็น โดยการอาศัยข้อมูลประวัติศาสตร์การจัดกิจกรรมนี้เมื่อปีที่แล้วเป็นฐานคิด
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมให้ความสำคัญต่อฐานคิดและข้อมูลประวัติศาสตร์ของปีที่แล้ว … เพราะนั่นคือแนวทางที่ผมยึดมั่น ภายใต้กรอบวาทกรรมที่ตนเองได้สร้างขึ้นมาเป็นเครื่องมือ คือ “ต่อยอดทางความคิด สู่พันธกิจทางสังคม”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ในห้วงที่กล่าวถึง… เราแบ่งนิสิตใหม่จำนวนร่วม 1,200 คนออกเป็น 8 กลุ่ม โดยมีเจ้าหน้าที่ดูแลเป็นอาจารย์ที่ปรึกษา พร้อมด้วยนิสิตอาสาสมัครช่วยงานอีกจำนวนหนึ่งคอยเป็นพี่เลี้ยง “เอ็นดู” น้อง ๆ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p>เรากำหนดให้แต่ละกลุ่มแวะเวียนสัญจรไปเรียนรู้ตามหน่วยงานที่สำคัญในมหาวิทยาลัย ซึ่งประกอบด้วย (1) กองทะเบียนและงานคลัง (2) สำนักวิทยบริการ (3) สำนักคอมพิวเตอร์ (4) และกองกิจการนิสิต </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นั่นคือกระบวนการส่งเสริมการเรียนรู้เพื่อให้นิสิตใหม่ ได้เข้าใจและคุ้นเคยต่อระบบการให้บริการ - ใช้บริการจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง และสัมพันธ์กับวิถีการใช้ชีวิตในความเป็นนิสิตที่ควรรู้ และต้องรู้อย่างไม่ควรละเลย..</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> 
</p><p>ในส่วนของกองกิจการนิสิต … สองวันแรก ผมและทีมงานปักหลักจัดกิจกรรมอยู่ที่อาคารพลศึกษา โดยประสานใจกับกลุ่มงานสวัสดิการนิสิตมาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม หลังจากที่ปีที่แล้ว กลุ่มงานนี้ไม่มีโอกาสได้ขยับเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งเลยแม้แต่น้อย </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเคยอธิบายวิธีคิดให้เจ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบฟังว่า … กิจกรรมนี้คือเวทีอันสำคัญที่เราจะสามารถประชาสัมพันธ์ความเป็นหน่วยงานของเราสู่นิสิตได้อย่างชัดเจนและใกล้ชิดที่สุด ยิ่งนิสิตเป็นนิสิตใหม่ที่ยังไม่โดนภาวะแวดล้อมภายนอกรุมเร้าและดึงออกไปจากรั้วมหาวิทยาลัยเช่นนี้ ก็ยิ่งง่ายต่อการปลูกสร้างสิ่งอันเป็นประโยชน์ทั้งต่อการเรียนและการดำเนินชีวิตลงสู่ตัวของนิสิตเป็นที่สุด ดังนั้น จึงไม่ใช่แต่เฉพาะเรา ซึ่งหมายถึง กลุ่มงานกิจกรรมนิสิต แต่มันต้องหมายถึง “กองกิจการนิสิต” ที่หมายรวมถึง กลุ่มงานอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องด้วยเช่นกัน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมดีใจที่เกิดมิติการทำงานแบบมีส่วนร่วมของคนในองค์กร และดีใจที่ได้สร้างเวทีอย่างชัดเจนให้แต่ละคน แต่ละกลุ่มงานได้แสดงบทบาทของตนเองอย่างแจ่มแจ้ง ซึ่งซ่อนแฝงการผลักให้หลายคนได้ฝึกการแสดงออกและพัฒนาศักยภาพตนเองไปพร้อม ๆ กับนิสิตใหม่ในกิจกรรมดังกล่าว</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เรื่องที่เรานำเสนอต่อนิสิต หลัก ๆ คือ การให้บริการต่าง ๆ ของกองกิจการนิสิต ทั้งทุนการศึกษา สวัสดิภาพนิสิต การทำงาน การหารายได้ การให้คำปรึกษา วินัยนิสิต กีฬา และการทำกิจกรรมต่าง ๆ เพื่อบ่มเพาะจิตวิญญาณทางสังคมแก่นิสิต ซึ่งในประเด็นหลัง ผมไม่เน้นการพูด หรือบรรยายนัก แต่นำวีดีทัศน์กิจกรรมต่าง ๆ มาฉายให้นิสิตดู ทั้งในบรรยากาศเศร้าซึ้งและเฮฮาปาร์ตี้…. โดยไม่ลืมที่จะบอกกล่าวว่า เรื่องราวเหล่านี้ ยังรอพวกเขาได้เป็นส่วนหนึ่งกับมัน เฉกเช่นใครอีกหลายคนที่ได้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในวิถีการเรียนรู้มาแล้วก่อนหน้านี้</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>เพราะกิจกรรมนิสิต คือ รสชาติชีวิตปัญญาชน…พวกเขาจึงไม่ควรปล่อยวางและขว้างทิ้งอย่างเปล่าเปลือง </p><p>






</p><p></p><p>ทันทีที่กิจกรรมดำเนินไป 2 วัน… ผมเรียกประชุมประเมินผลเร่งด่วน หลายคนงง… ทุกปีไม่เคยเห็นสรุปบทเรียนเร็วปานนี้</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมอธิบายถึงกระบวนการที่สังเกตเห็น … ให้แต่ละกลุ่มนำเสนอปัญหา ข้อดี ข้อด้อยที่เกิดขึ้นในห้วงเวลาสองวันที่ผ่านมา รวมถึงการร่วมสังเคราะห์ความตื่นใจและใคร่รู้ของนิสิตที่มีต่อกิจกรรมต่าง ๆ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">สิ่งหนึ่งที่เรามองเห็นตรงกันคือ … สถานที่อาคารพลศึกษาไม่เอื้อต่อการเสริมสร้างบรรยากาศของการเรียนรู้นัก อันเนื่องเพราะ อากาศไม่ถ่ายเท - ร้อนอบอ้าว เครื่องเสียงก้องดังฟังไม่ได้สรรพ และมีผู้คนหลากหลายไปใช้บริการอยู่บริเวณใกล้ ๆ จนนิสิตสูญเสียสมาธิ … พลัดหลงออกไปจากเวทีของเราอยู่บ่อยครั้ง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เราปรับแผนใหม่อีกครั้ง… นำนิสิตมายังสำนักงานโดยตรง แยกนิสิตเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มหนึ่งเข้าพบปะเรียนรู้กับกลุ่มงานสวัสดิการนิสิตและกลุ่มหนึ่ง “ขึ้นห้อง” เรียนรู้เรื่องกิจกรรมในห้องประชุมอันเย็นฉ่ำ…</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">จากการประเมินหลังปรับแผน – ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี และถือว่าเรา “สอบผ่าน” ขณะที่กิจกรรมสันทนาการสู่การละลายพฤติกรรมก็ดำเนินไปได้ด้วยดีใม่แพ้กัน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมอดขำไม่ได้ว่า คุณวัฒนพงษ์ คงสืบเสาะ หัวหน้างานกิจกรรมนิสิต ควักเงิน 20 บาทให้แต่ละกลุ่มไปซื้ออาหารการกินใน “ตลาดน้อย” อันเป็นที่ตั้งของกองกิจการนิสิต มาแบ่งปันกันกินในหมู่นิสิต โดยมีข้อแม้ว่าต้องให้ได้ทานกันอย่างทั่วถึง ….</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">20 บาท ต่อนิสิตไม่ต่ำกว่า 100 คน… เป็นโจทย์ท้าทาย … สบาย ๆ … และชวนเฮฮาเป็นอย่างยิ่ง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่ผมอดสงสัยไม่ได้ว่า นั่นคือกุศโลบายแบ่งปันและบริหารจัดการงบที่ต้องการให้นิสิตได้สัมผัสเรียนรู้ หรือเพราะแกมีเงินอยู่แค่นั้น จริง ๆ กันแน่ ….</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> </p><p>ผมยังสงสัยไม่หาย และยังไม่ได้ถามเจ้าตัวเลยแม้แต่น้อย เพราะเกรงจะได้รับคำตอบในทำนอง “ก็เราไม่มีงบจัดกิจกรรมนี่ครับ ผมเลยควักให้ไปเท่าที่ผมมีติดกระเป๋านั่นแหละ…”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>
สวัสดีค่ะ
น่าปลื้มที่เห็นอาจารย์เข้มแข็งไฟแรง แบบนี้ค่ะ
สวัสดีครับ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>ที่ยังพอมีไฟอยู่นั้น ส่วนหนึ่งก็เพราะน้อง ๆ ทีมงานนั่นแหละครับที่ขยันขันแข็ง อีกทั้ง จะว่าไปแล้ว นิสิตก็เสมือนลูกหลานเราคนหนึ่งเหมือนกัน รวมถึงความผูกพันที่มีต่อมหาวิทยาลัย ในฐานะที่ให้โอกาสต่อตัวเรามาอย่างยาวนาน</p><p>ขอบคุณครับ..</p>
การแบ่งบัน เงิน 20 บาท
ตัวเล็กน้อย แต่ได้ความคิดที่ยิ่งใหญ่มากเลยครับ
.
ยืนเชียร์คนทำงาน อยู่ข้างหลัง(ไกลๆ)ครับ
เป็นโครงการที่เป็นนวัตกรรมการศึกษาที่น่าชื่นชมครับ
เพราะเป็นการให้นักเรียนได้มีโอกาสในการตัดสินใจอย่างมีเหตุมีผล จากการได้สัมผัสของจริง
จะลดปัญหาการออกกลางครั้นได้มากที่เดียวครับ
นี่..ก็เป็นหนึ่งแรงใจ แรงกาย ในการสานสัมพันธ์ เรียนล่วงหน้าที่ครั้งที่ 3 ที่มีความพร้อมทั้งใจ เกินร้อย
กิจกรรมนักศึกษาเป็นสิ่งจำเป็นครับ ถ้านักศึกษามีกิจกรรมที่มีคุณภาพทำ ถึงพวกเขาจะเรียนไม่เก่ง แต่การเป็นคนดี สำคัญกว่าคนเก่งครับ
บ้านเมืองเรานี่ เดี๋ยวนี้คนเก่งเยอะไปหมด แต่คนดีกลับน้อยลงๆ ที่วุ่นวายกันอยู่นี่ก็ฝีมือคนเก่งทั้งนั้นนะครับ แต่นำไปใช้เป็นวิชามารกัน เห็นแล้วก็เป็นห่วงประเทศของเรา
ส่วนตัวผมต้องขอบคุณมหาวิทยาลัย ที่ให้โอกาสผมในการเป็นเด็กกิจกรรม แม้จะเรียนไม่เก่ง แต่ก็เอาตัวรอดได้มาจนถึงทุกวันนี้ ก็ด้วยประสบการณ์สมัยเป็นนักกิจกรรมเอามาใช้ได้เยอะ
เอาใจช่วย และถ้ามีอะไรให้ผมช่วยก็บอกนะครับ
สวัสดีครับ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>จนแล้วจนรอด ผมก็ยังไม่ได้ถามผู้ช่วยผมสักทีว่าตกลงว่าด้วยเงิน 20 บาทเป็นมายังไงกันแน่… เพราะเมื่อครู่ก็นั่งประชุมกลุ่มย่อยเตรียมงานวันพรุ่งนี้อย่างเป็นกันเองอยู่แท้ ๆ พอเสร็จกลับไม่ได้ถามซะนี่…</p><p>ยังไงก็ถือว่าประสบความสำเร็จในแง่กุศโลบายไม่น้อยล่ะครับ…เป็นกิจกรรมพื้น ๆ ธรรมดา แต่ก็ละลายพฤติกรรมนำสู่การเรียนรู้ได้อย่างไม่ยากเย็น</p><p>ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่ส่งมาอย่างต่อเนื่อง, นะครับ</p>
สวัสดีครับ.. <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>ไม่คิดเลยนะครับว่ากิจกรรมเล็ก ๆ ที่ชาวกองกิจฯ จัดขึ้นจะมีอานุภาพพอถึงขนาดช่วยแก้ปัญหา หรือลดปัญหาการ ออกกลางครัน ได้เหมือนกัน</p><p>ขอบคุณการวิเคราะห์ที่เป็นแรงใจ, ครับ</p>
สวัสดีครับ พี่อนงค์ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>ตั้งใจจะกลับมาพักสักงีบ.. แต่ก็อดเข้าบล็อกไม่ได้…</p><p>เป็นครั้งแรกที่ผมดูแลเรื่องนี้…ยังต้องปรับแก้อีกเยอะ และยังต้องพึ่งพากันและกันอีกเยอะเช่นกัน…แต่นี่เป็นก้าวที่สำคัญที่ทำให้กลุ่มงานทั้งสองได้ร่วมแรงแบ่งปันกำลังกายและใจในเนื้องานเดียวกันอย่างสนิทแน่น</p><p>ตอนนี้…สำหรับผมแล้ว จุดหมายอาจไม่สำคัญเท่ากับการเริ่มต้น ณ จุดเริ่มต้นที่ดี, นะครับ</p>
สวัสดีครับ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>ผมยังติดตามบันทึกของคุณยอดดอยเสมอ เพียงแต่ไม่ได้ทิ้งรอยแลกเปลี่ยนไว้…และขอบคุณมากนะครับสำหรับไมตรีจิตที่หยิบยื่นมาสู่ผม</p><p>กิจกรรมหลายอย่างยังต้องใช้ระบบเอนเตอร์เทนเข้ามาผสมโรงสร้างบรรยากาศ เพราะมันคือส่วนสำคัญที่คนสมัยนี้นิยมเสพมากกว่าการเข้าร่วมกิจกรรมที่อัดแน่นด้วยสาระเพียว ๆ ….</p><p>ผมยังต่อสู้กับเรื่องนี้อย่างไม่เปลี่ยนแปลง และไม่เดียวดาย เพราะคนรอบข้างยังเป็นส่วนหนึ่งร่วมกับสิ่งที่ผมกำลังลงมือทำ</p><p>ขอบคุณครับ</p>
ขอบคุณครับ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>ตอนนี้มีแต่คนชม (พูดจริง ๆ แบบไม่ถล่มตัว นะครับ) …ไปไหนเกือบต้องแจกลายเซ็น ..ยิ้ม ๆ </p><p>ยอมรับว่าเหนื่อยครับ แต่ทีมงานทั้งสองกลุ่มงานก็แข็งขันไม่เบา….และงานนี้ถือว่ามีมิติการร่วมมือที่ดีนะครับ …ผมอยากให้เป็นเช่นนี้เสมอไป</p><p>ตอนนี้เครียดกว่างานเก่านะครับ…ผมรู้สึกว่ามีอะไรหนัก ๆ มาให้แบกอยู่ตลอดเวลา</p>
ขอบพระคุณพี่อัมพรมากครับ
ถ้าโชคดี อาจได้เจอกันในเร็ววันนี้...