มาถึงบางอ้อตอนที่แกเอาหัวอาหารปลาไปหว่านลงน้ำ หลังจากนั้นก็มีเสียง ตูม! ตูม!..8-9ตูมน้ำกระจาย เจ้าหมูตัวโตกระโจนตามไปไล่งับหัวอาหารปลาในสระ คล่องแคล่วดำผุดดำว่ายตามไปงับกินหัวอาหารปลาทั้งผิวน้ำและใต้น้ำ นับเป็นนวัตกรรมเกี่ยวกับวิธีให้อาหารปลาและหมูในเวลาและบริเวณเดียวกัน

 

วันนี้ เจ้าหน้าที่จากศูนย์วิจัยและถ่ายทอดเทคโนโลยีฯ จังหวัดอุบลฯได้นำคณะเจ้าหน้าที่ปศุสัตว์จากจังหวัดและอำเภอมาแลกเปลี่ยนเรียนรู้เรื่องการส่งเสริมและพัฒนาระบบปศุสัตว์รายย่อย โดยเน้นไปที่การลดต้นทุนในการเลี้ยงสัตว์ในกรณีต่างๆ ด้วยเหตุนี้จึงเป็นที่มาของการเขียนเรื่องสุกรไม่หมูแน่นอน..

   ..ผมไปเจอเรื่องแปลกๆที่อำเภอสังขะ จังหวัดสุรินทร์ มีอยู่เจ้าหนึ่งเลี้ยงหมูพิสดารกว่าคนอื่น แกเป็นเจ้าของตลาดสด ในแต่ละวันจะมีเศษผักเศษอาหารเหลือทิ้งจำนวนมาก แกจึงเกิดความคิดที่จะเอาของเหลือมาเลี้ยงหมู แกเกรงว่าผักจะมีสารพิษตกค้าง จึงเอาเศษผักมาต้มในกระทะใบใหญ่ แล้วนำไปผสมรำเลี้ยงหมู  

แกมีโรงเลี้ยงหมูหลายหลัง อยู่ภายในรั้วคอนกรีตเนื้อที่ประมาณ5ไร่ นอกจากเลี้ยงหมูแล้ว ยังขุดสระเลี้ยงปลาจำนวนหลายบ่อ วันที่ผมไปเยี่ยมแก เห็นหมูตัวโตๆดำผุดดำว่ายอยู่ในสระน้ำหลายตัว นึกไม่ออกว่าหมูไปว่ายน้ำเล่นทำไม มาถึงบางอ้อตอนที่แกเอาหัวอาหารปลาไปหว่านลงน้ำ หลังจากนั้นก็มีเสียง ตูม! ตูม!..8-9ตูมน้ำกระจาย เจ้าหมูตัวโตกระโจนตามไปไล่งับหัวอาหารปลาในสระ คล่องแคล่วดำผุดดำว่ายตามไปงับกินหัวอาหารปลาทั้งผิวน้ำและใต้น้ำ นับเป็นนวัตกรรมเกี่ยวกับวิธีให้อาหารปลาและหมูในเวลาและบริเวณเดียวกัน 

ตอนที่ผมทำวิจัยเรื่องการเลี้ยงหมูพื้นเมือง ไปสั่งซื้อลูกหมูจากประเทศลาว คนไทยเรียกว่า “หมูกี้” เป็นพันธุ์พื้นเมืองขนานแท้ ตัวเล็กๆป้อมๆ มีสีดำ แม่ค้าฝั่งไทยสั่งมาทำหมูหันขาย นับเป็นการค้าระหว่างประเทศ ที่ไม่ผ่านกระบวนการศุลกากร หรือระบบFTA.แต่อย่างใด เพียงแต่โทรไปบอกว่าต้องการหมูขนาดไหน จำนวนกี่ตัว ให้ชำแหละด้วย หรือต้องการตัวที่ยังร้องอู๊ดๆอ้ายลาวก็จะบริการเรียบร้อย 

ผมไปขอร้องให้พรรคพวกริมฝั่งโขงสั่งหมูกี้ให้ 100 ตัว วันที่เราไปรับหมูก็เจอเรื่องอึ้งกิมกี่ตาโต ไม่ตาโตเป็นไข่ห่านยังไงไหวละครับ พอเรือหางยาวบรรทุกหมูมาเทียบฝั่งไทย อ้ายน้องลาวก็จับหมูโยนลงน้ำริมฝั่ง เสียงตูม!ๆ..ตูมๆๆนับร้อยครั้ง หมูที่โดนโยนลงน้ำต่างตะเกียกตะกายปีนป่ายขึ้นมานอนหอบแฮกๆด้วยความเหนื่อยอ่อน หลังจากที่โยนหมูตัวสุดท้าย10นาที คุณอู๊ดสัญชาติลาวก็มารวมตัวกระจุกกันริมฝั่ง หลังจากนั้นอ้ายลาวก็จะต้อนหมูฝูงไปยังรถบรรทุกที่เรารอรับ 

ผมถาม.. ทำไมถึงจับหมูโยนลงไปในน้ำ อ้ายลาวตอบว่า..วิธีนี้จะทำให้หมูทุกตัวเหนื่อย หมดแรงที่จะวิ่งเพ่นพ่านยากต่อการควบคุม หมูทุกตัวเข่าอ่อนเหนื่อยสุดๆ ทำให้เราต้อนไปไหนได้ง่าย หมดพยศหมดแรงที่จะดื้อดึง สิ่งนี้นับเป็นภูมิปัญญาลาวขนานแท้  

คราวนี้มาดูวิธีเลี้ยงหมูตำหรับมหาชีวาลัยบ้าง นักศึกษาบูรณาการศาสตร์ทำรั้วไฟฟ้า3เส้นล้อมป่ามะนาว แล้วปล่อยหมูเหมยซาน15ตัวลงไปเลี้ยง จากที่เคยอุดอู้อยู่แต่ในคอก คราวนี้ได้มาอยู่อิสระ มีบริเวณให้เดินเล่นตามอัธยาศัย ดูแล้วหมูพวกนี้แฮปปี้มาก หยอกล้อกันสนุกทั้งวัน บางตัวบังเอิญเดินไปชนรั้วไฟฟ้าก็จะสะดุ้งร้องตกใจ คิดว่าวันแรกๆทุกตัวก็คงได้ประสบการ ..จ๊าก!! กันทั่วหน้า.