วันนี้ได้มีโอกาสคุยกับ อปพร.ที่มาอยู่เวรดูแลโรงเรียน ก็เกิดประเด็นที่เราอาจจะลืมไปแล้ว ก็คือ " ขี้ใต้ " ได้รับรู้วิธีการทำ ว่า เขาไปเอายางไม้มาผสมกับเศษไม่เล็กๆ แล้วเอาใบตองตึงห่อมัดด้วยตอกไม่ไผ่
ขี้ใต้ที่ว่านี้ ผู้เขียนก็เคยใช้เมื่อตอนเด็กๆ ใช้ก่อไฟหุงข้าว แต่ชาวบ้านที่นี่ก็คุยกันเรื่องของการใช้ขี้ใต้เป็นไฟส่องทาง ส่องหากบ เขียด ในยามหน้าฝนเมื่อ 50 กว่าปีที่แล้ว(ผู้เขียนยังไม่เกิดเลย)
คุยกันสนุกสนาน เล่าถึงความเก่าความหลัง ผมนั่งฟังดูแล้วก็สนุกไปด้วย แถมยังได้ความรู้ ได้เห็นวิถีชีวิตของคนแถวนี้ ผมว่าก็คงไม่ต่างกับชุมชนอื่นๆ
ตอนนี้ ชาวบ้านเขาห่วงเรื่องของน้ำที่จะใช้ทำนาปลูกข้าวเมื่อฤดูกาลมาถึงว่าถ้าปีนี้แล้งอีกก็คงต้องซื้อข้าวกินอย่างแน่นอน ราคาก็คงแพงขึ้น แต่รายได้ก็น้อยลง วิถีชีวิตชุมชนบริเวณนี้ ส่วนมากก็ไปหางานทำที่ กรุงเทพบ้าง ในเมืองบ้าง คนเฒ่าคนแก่ ก็อยู่บ้าน เลี้ยงหลาน ตามประสาไก่เอย ลูกหลานก็ขาดการดูแลเอาใจใส่จากพ่อแม่ ปัญหาที่ตามมาก็หลายอย่าง คงต้องช่วยกันหาทางแก้ไขต่อไป
ใครมีแนวทางดีๆ ยินดี แลกเปลี่ยนเพื่อเกิดการเรียนรู้ซึ่งกันและกัน ยินดีครับ
ดีๆ ได้สาระค่ะ