หลังจากเลี้ยงส่ง ปู๋... ไปเรียนต่อที่เชียงราย เพื่อนๆทั้ง 15 คน ก้อได้มีโอกาสได้มาอยุ่รวมกันอีกครั้ง สนุกดี มีความสุขจัง....แต่เวลามันเดินรวดเร็วมากมาย จนตามเกือบไม่ทัน งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกลา ตอนแรกเดียวก้อไม่ได้รู้สึกอะรัยมากมาย แต่พอเดียวอยู่กับปู๋ 2 คนแล้ว จะบอกว่ารู้สึกจัยหายแทน ปู๋ต้องไปแล้ว ไปเรียนต่อที่ไกลๆ แล้วปู๋จะได้มานั่งรถเก่าๆ แบบนี้ด้วยกันอีกมั้ย . . . คงคิดถึงน่าดู
อยู่ดีๆ เค้าก้อหายโกดขึ้นมา เราก้อดีจัยที่สุดเลย สงสัย เค้าคงรู้สึกได้ ถึงความรู้สึกผิดของเรา สงสารเราแล้วหร๋อ ต่อไปนี้ทำอะรัยต้องระวังๆหน่อยน่ะเนี้ย
เหลือเวลาอิก 19 วัน ประกาศผล แอดกลางก้อจะออก....
วันนี้เดินตามทางไปได้อย่างปกติเลย ดีจัง .... ไม่มีเรื่องต้องปวดหัวเลยแฮะ.....แต่เมื่อวันนี้ผ่านไป ก้อจะไม่กลัวอะรัยทั้งสิ้น เพราะวันนี้ยังเป็นพุ้งนี้ของเมื่อวานเลย.....เดียวจะเดินไปให้ได้ แม้ว่าต้องเดินไปลำง ท่ามกลางความเหน็บหนาวและยากลำบาก แค่นั้ย เพื่อสิ่งที่รออยู่ เราจะไปให้ถึง
