ต้นไม้มีหนาม และสัตว์ร้าย หลายชนิด
มันมีพิษ มี เขี้ยว และเขา
ไม่น่ากลัว เหมือนตัวพวกคนเรา
ไม่มีเขา ไม่มีพิษ แต่ฤทธิ์นั้นร้ายแรง
หลายวันมาแล้วที่ได้เป็นผู้ร่วมประเมินลูกจ้าง ในฐานะที่ได้นั่งสังเกตุการณ์ด้วยก็มีหลายๆคนที่พูดจาด้วยท่วงธรรมนองที่น่าฟัง ชวนสงสาร และน่าเห็นใจในเหตุผลที่ยกมาอ้าง แต่ก็สะดุดกับคำพูดของพนักงานบางคนที่ไม่ให้เกียรติ์คณะกรรมการ คำพูดนั้นแข็งกระด้างไม่มีหางเสียงขาดการมีสัมมาคาระวะ ถือดีไม่มีคำลงท้าย เถียงแบบข้างๆคูๆ
หัวหน้าต้องถาม น้องมีคุณสมบัติผู้ดีบ้างไหม
เขากลับตอบ ถ้าหากให้ปฏิบัติให้เหมือนกันในสำนักงาน หัวหน้าก็เขียนมาสิ จะได้ปฏิบัติได้ถูก
อันนี้ถ้าเป็นคุณจะทำอย่างไร ( ก็นึกในใจว่า การมีคุณสมบัติที่ดีนั้น ไม่จำเป็นต้องเขียน ไม่จำเป็นต้องให้ใครมาสอน มันได้มาจากจิตสำนึกที่ดี การอบรมเลี้ยงดูมาตั้งแต่บรรพบุรุษแล้ว มันอยู่ในสายเลือด ก็จบถึงปริญญาตรีแล้วจะให้คนอื่นเขียนให้ได้ยังไง)
จากเหตุการณ์นั้นก็สังเกตุในหน่วยงาน พบว่าการทำงานร่วมกันนั้นต้องมีความสามัคคี มีความเสียสละ ไม่เห็นแก่ตัว การให้เกียรติ์ซึ่งกันและกัน ความเกรงอกเกรงใจเป็นเรื่องที่สำคัญจึงจะทำให้หน่วยงานนั้นเดินไปได้สวยงามและมั่นคง การทำตัวเหมือนลิงหลอกเจ้า หรือต่อหน้าอย่างหนึ่งลับหลังอีกอย่างหนึ่งนั้น องค์กรก็จะขาดความน่าเชื่อถือ กลายเป็นการไม่ไว้ใจกัน สุดท้ายองค์กรก็จะล่มสลาย
หากในหน่วยงานใดๆก็แล้วแต่ที่พบว่าพนักงานบางคนที่เก่งในบางเรื่องและคิดว่าตนเองนั้นเก่งอยู่คนเดียว คนอื่นนั้นไม่สามารถที่จะทำเหมือนตนได้ แล้วงานในสำนักงานจะเป็นอย่างไร คิดว่าคงต้องหาคนสำรองเอาไว้ทดแทนเอาไว้ในยามฉุกเฉิน
หากบางหน่วยงานมีบางคนที่เป็นคนตรงที่เรียกว่าขวานผ่าซาก ชอบบอกว่าชอบ ไม่ชอบคือบอกไม่ชอบ เป็นคนที่ปากกับใจตรงกัน ชอบทำงานอย่างเดียวตามที่สั่ง เสร็จทันตามเวลาที่กำหนด บางคนอาจจะชอบแต่มีหลายๆคนที่ไม่ชอบบอกตรงเกินไป แต่คนที่ไม่ชอบคนลักษณะแบบนี้ คิดว่าคงชอบพวกให้เอาอกเอาใจ แบบนี้มีให้เห็นเยอะ แต่คำพูดหวานๆมิได้ช่วยให้ท้องอิ่ม กลับช่วยทำไม่ให้หม้อเดือด
และก็มีบ้างบางหน่วยงานที่เรียกว่าพวกบ้าอำนาจ พวกนี้ชอบเผด็จการ สั่งอย่างเดียว ต้องทำตามใจทุกอย่างหากไม่ได้ดังใจที่ต้องการก็โกรธ เห็นม้าบอกเป็นช้างก็ต้องว่าตาม ทุกอย่างที่ตัวเองทำถูกหมดไม่เคยผิดพลาด คนอื่นทำไม่เคยถูก อันนั้นก็ไม่ดี อันนี้ก็ไม่ถูก คอยคิดเพียงว่าจะฟ้องเพียงอย่างเดียว
การเป็นหัวหน้างานหากมีพนักงานอย่างนี้อยู่จะทำอย่างไร คงหนักใจน่าดู
คิดว่าการทำงานในหน่วยงานเดียวกันก็เหมือนกับการลงเรือลำเดียวกันในมหาสมุทร ทุกคนต้องรัก สามัคคี เห็นอกเห็นใจผู้อื่น ต้องผ่อนหนักเป็นเบา เอาใจเขามาใส่ใจเราและต้องช่วยกันแก้ปัญหาไม่ใช่สร้างปัญหา งานทุกอย่างจึงจะออกมาด้วยดี
ปัญหาความยุ่งยาก ทำให้คนทำงานเกิดประสบการณ์ และประสบการณ์ทำให้เกิดปัญญา
