"ถ้ามีไฟในแม้กองเล็กน้อยให้รู้ทันและรู้ดับ..ถ้าดับไม่ได้แม้กองเล็กๆจะควบคุมยากทีหลัง"..

วานนี้ดิฉันอยากกินก๋วยเตี๋ยวร้านหนึ่งในเมือง..ร้านนี้อยู่ใจกลางเมืองไม่ค่อยมีที่จอดรถ..แต่คุณนายก็ไม่ยอมแม้จะได้รับคำติติงจากคนขับรถประจำบ้าน....ทำไมเธอถึงอยากกินอะไรที่ยากขนาดนี้...ขับไปเธอก็บ่นไปเรื่อยๆ คล้ายจะหาคำที่กินใจ โดนใจ เพื่อให้เปลี่ยนใจไม่กินร้านนี้จิตดิฉั้นไม่ปกติขึ้นมาทันทีแค่พามากินของชอบ...ทีเมื่อก่อนไม่เห็นบ่นเลยใช่สิฉันมันของตาย..เอ๊ะ!ยังรักฉันหรือเปล่าอีแค่ยากหน่อยทำบ่น...ขับเวียนไปมาหลายรอบหาคงหมดความอดทน"ไม่มีที่จอดจะกินอะไรบอกมา"
ขณะที่ดิฉั้นหูอื้อตาลายจิตเตลิดคิดไปสารพัดความคิดที่ล้วนไม่จรรโลงชีวิตรักผุดขึ้นมา..หน้ามืด...ตาลายกลับบ้านไม่กินแล้วปิดประตูห้องโครม....ไม่มีใครกล้ามายุ่งนี่ไม่ใช่ครั้งเดียวของการอยู่ร่วมกับคนรัก..ที่ดิฉั้นไม่รู้ทันใจตัวเองการขังตัวอยู่คนเดียวไม่เผชิญหน้าทำให้ดิฉั้นได้นิ่งทบทวน...นี่มันอะไรกันก๋วยเตี๋ยวถ้วยเดียวปัญหาคือเรื่องเดิม"ใจ"ที่อยากให้สิ่งต่างๆเป็นอย่างใจเรา(ความทุกข์ปลอม)เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางใช้มุมของเราเป็นตัววัดความรักน้อยใจ หงุดหงิด ขุ่นเคือง

เมื่อความหิว(ความทุกข์แท้)มาเยือน"ไม่รักก็อย่ารัก"..หิวขอหาอะไรกินก่อนคิดได้ดังนั้นจึงออกจากห้องมาเจียวไข่กิน...มีคนมาหยอกเย้าข้างกะทะว่า.."เอาก๋วยเตี๋ยวมั๊ยเดี๋ยวพี่ไปซื้อให้"...ดิฉั้นกลั้นใจ...กลั้นใจจริงๆค่ะ ชั่ววินาทีกลั้นใจคิดระหว่างเอาตะหลิวฉั่วหน้าคนกับทำเฉยๆ ว่าแล้วเจ้าตัวตนดั้งเดิมขี่ม้าขาวมา..ครั้งนี้เราเป็นคนผิด..แสดงอารมณ์ไม่เหมาะสม"ขอโทษนะคะ" น้องอยากกิน...อยากให้พี่ตามใจจึงแสดงอิทธิฤทธิ์...ไม่เป็นไรคราวหลังน้องจะไม่ชวนแล้ว...อยากกินอะไรจะไปกินคนเดียวได้ไม่ต้องหงุดหงิดกันอีกความอดทนของเรามีไม่เท่ากัน...เธอแสดงความเห็นต่ออีกสองสามประโยค"...ร้านอื่นก็ได้...ร้านไหนอร่อยมากแสดงว่าผงชูรสมากประมาณนั้น"...ดิฉั้นอมยิ้มอายๆ ขำตัวเองพลางนึกความดีที่มีอยู่ในตัวหนึ่งอย่างคือเวลาจิดไม่ปกติหรือโกรธดิฉั้นจะเงียบไม่พูดต่อคำทำไม่สนใจ ทำให้อะไรๆ ดีขึ้น ตั้งเยอะที่สำคัญคือการรู้ขอโทษเคยเห็นคนที่โกรธควบคุมตนไม่ได้โวยวายแม้เรื่องเล็กน้อยแต่กระทบจนบานปลายทั้งที่ยังรักกัน

กินข้าวพลางฝึกใจพลางคำสอนของปู่ที่เคยได้ยินสอนพ่อครั้งหนึ่งที่ไปเยี่ยม...ก้องเข้ามาในโสตประสาท"ถ้ามีไฟในแม้กองเล็กน้อยให้รู้ทันและรู้ดับ..ถ้าดับไม่ได้แม้กองเล็กๆจะควบคุมยากทีหลัง"..วันนั้นดิฉั้นฟังผ่านๆ..มาวันนี้จึงเข้าใจ ให้รู้ทันใจจัดการใจก่อนที่มันจะจัดการเรา..ทำได้บ้างไม่ได้บ้างปนกันไป...ว่าแต่...ไม่น่าเชื่อเป็นข้าวไข่เจียวที่อร่อยที่สุดในโลก..