คนไข้ทำให้โรคหาย ไม่ใช่หมอ


เมื่อเช้าวันเสาร์ที่ 28 เม.ย. ได้อ่าน สกู๊ป “ลายแทงแห่งความสุข” เขียนโดยคุณ สุพรรณี  สมนึก  จากมติชนรายวัน เป็นเรื่องของ นพ.เฉก ธนะสิริ  ประธานมูลนิธิฟื้นฟูส่งเสริมการแพทย์ไทยเดิม และประธานกิติมศักดิ์ชมรมอยู่ร้อยปี-ชีวีเป็นสุข   

ปัจจุบันท่านอายุ 92 ปี ยังรับบรรยายตามสถานที่ต่างๆ        เมื่อ 15 มาแล้วท่านได้ประกาศว่า “ผมจะอยู่ให้ได้ถึง 120 ปี” คุณสุพรรณีได้ลงรูปไว้ให้ดูด้วยค่ะ   ดูท่านยังแข็งแรงมาก

ขณะที่อ่านไป ก็นึกถึงคุณยายที่นอนอยู่ในห้อง  ขณะนี้ท่านอายุ 104 ปี เมื่อเดือนตุลาคม ที่ผ่านมา  ล่าสุดคุณหมอมาตรวจ ก็ยังแข็งแรงดีไม่มีโรคประจำตัว  มีบ้างบางวันคือ วิงเวียน  ซึ่งคุณหมอก็บอก โรคของผู้สูงอายุ 

เคยมีอยู่ครั้งเมื่อหลายเดือนก่อนดูคุณยายเพลียๆ  แม่ก็เลยให้หมอมาให้น้ำเกลือ  ตอนหมออยู่  คุณยายก็ดูอ่อนเพลียไม่มีแรง  เราก็เลยไม่อยากกวนปล่อยให้หลับ  ผลปรากฏว่า  เช้าเข้าไปหา  ขวดน้ำเกลืออยู่ทาง  สายอยู่ทาง  ส่วนพื้นห้องก็เนืองนอง…: )  ถามก็ไม่ตอบไปหลายวัน  โกรธค่ะ ไม่ชอบให้น้ำเกลือ แรงยังดีค่ะ  เสียดายที่เดินไม่ได้

เมื่อตอนท่าน 101 ปี ลูกชายคนเล็กมาเยี่ยมจากทางเหนือ  (แม่เป็นคนกลาง Wednesday Child *_^ ) ก็อยากไปเที่ยว ไปอยู่ด้วยสักเดือน สองเดือน  แม่ไม่อยากให้เดินทาง  แต่ขัดไม่ได้  ปรากฏว่าคุณยายไม่สบายจริงๆ  กว่าจะกลับมา...ก็เดินเองไม่ได้แล้ว  เดิมคุณยายใช้ไม้เท้าแบบ 4 ขา เดินไปมาเอง  ทำเองได้ทุกอย่าง ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว…

เล่าซะยาวเลย…. ขอกลับมาที่ นพ.เฉก นะคะ ดูว่าท่านปฏิบัติตัวอย่างไร  และในทางด้านการแพทย์เป็นไปได้มากน้อยแค่ไหน จะอยู่ได้ถึงกว่า 100 ปี แบบชีวีเป็นสุข

คุณหมอเฉกท่านปฏิบัติตัวค่อนข้างเคร่งครัด  ในเรื่องการออกกำลังกาย   เปลี่ยนแปลงอาหารที่กินและการบริหารจิต   ท่านศึกษาเรื่องนี้  ทั้งศาสตร์ทั้งฝั่งตะวันตกและฝั่งตะวันออกมามากพอสมควร  จึงเห็นว่าการอยู่ดีชีวีมีสุขถึง 120 ปี เป็นเรื่องที่เป็นไปได้   

ในเมืองไทย ม.ร.ว.คึกฤทธิ์  ปราโมท  ท่านก็ได้เขียนบทความชื่อ “วิธีทำให้อายุยืน 120 ปี” และท่านได้เข้าอบรมหลักสูตรกับ ดร.อาชลาน ณ ประเทศโรมาเนีย เพื่อปฎิบัติตัวให้มีอายุยืนยาวปราศจากโรคภัย   คุณหมอเฉกเองก็เคยไปศึกษาหาความรู้ที่ประเทศโรมาเนียเช่นกัน

การศึกษาเรื่องอายุยืนยาวนี้มีทั้งฝั่งตะวันตกและตะวันออก 

ซึ่งทางฝั่งตะวันตกพบว่า…
คนจะมีชีวิตยืนยาวสืบเนื่องจากหลักใหญ่ 3 ประการคือ พันธุกรรม 30 % พฤติกรรมมีความสำคัญมากถึง 60% ส่วนที่สามเป็นปัจจัยสิ่งแวดล้อมรอบด้าน 10%     
  
ฝั่งตะวันออกพบว่า….
ให้ความสำคัญกับ “บุญกรรม” และ “บาปกรรม” ที่กระทำจะเป็นตัวแปรที่สำคัญยิ่ง

คุณหมอเฉกเล่าว่า... ที่อังกฤษพระราชินีและพระราชวงศ์อังกฤษไม่ได้ใช้แพทย์ที่มีชื่อเสียงโด่งดังดูแลรักษาสุขภาพ หากแต่ใช้ “หมอผี” ดูแลรักษา ท่านเล่าต่อถึงหนังสือที่วางขายที่ปราสาทเก่าแก่ 800 ปี ชื่อ “The Patient Not The Cure” (คนไข้ทำให้โรคหาย ไม่ใช่หมอ) 

คนเขียนเป็นแพทย์ประจำพระราชวงศ์อังกฤษถึง 4 ชั่วอายุ ชื่อ Dr.Margery G.Blackie (ล่วงลับไปนานแล้ว) ท่านจบแพทย์ศาสตร์  แต่เรียนและปฏิบัติแบบทางเลือกด้วยวิธีใช้ “พิษถอนพิษ”  (Homoeopathy) คือ ใช้หลักการดุแลสุขภาพตามหลักให้ร่างกายสร้างภูมิต้านทานขึ้นเอง  เพื่อสู้กับเชื้อโรค  คล้ายวิธีปลูกฝีหรือฉีดวัคซีน  แพทย์สาขานี้จะไม่ยอมใช้ยาที่เป็นสารเคมีอย่างเด็ดขาด  มักจะใช้สมุนไพร  ซึ่งแพทย์แบบนี้มีจำนวนน้อยมาก…

พอมาถึงตรงนี้….ก็ทำให้ย้อนนึกถึงคุณยายอีก ตั้งแต่จำความได้ ตอนเด็กๆ คุณยายจะมีหินบดยา  เพื่อกวาดยาดำๆ  เค็มๆ ขมๆ  (ขนลุกทุกที) ไปในปากถึงคอของลูกหลาน  คุณยายเป็นคนลพบุรี  คุณยายเล่าว่าบ้านคุณยายขายยาแผนโบราณ พวกรากไม้ สมุนไพร ชื่อแปลกๆ ทั้งนั้น 

ตอนเด็กเคยเห็นคุณยายมีตำรายาที่เขียนเป็นภาษาเขมร เก่ามาก ตอนนี้อยู่กับลูกคุณป้า (ลูกสาวคนโตของคุณยาย) คุณยายไม่กินยาสมัยใหม่ (หากไม่โดนบังคับ) อาหารโปรด คือ ผัก ปลา แกงบอน แกงมะรุม  ต้มสายบัว แกงขี้เหล็ก  คุณยายชอบช่วยเหลือ  ขยัน  จะได้ยินคำว่า ได้แค่นี้ก็ดีแล้ว  ไม่ก็ ..บุญของมัน    อยู่เสมอๆ

ถึงว่า…ทำไมคุณยายอายุยืนจัง  เมื่อวานคุยกันนานเพราะเป็นวันอาทิตย์  ก็ถามว่า คุณยายอายุเท่าไหร่แล้ว  ท่านนิ่งคิดนาน…แล้วตอบว่า  “ปาเข้าไป 60 กว่า แล้วมั้งปีนี้” ฮ่า   

เมื่อก่อนที่คุณยายยังไม่หลง  คุณยายเล่าสนุกมาก  เล่าตั้งแต่สมัยคุณยาย 7 ขวบ เรียน “มูลบท” ที่บ้าน ยายพริ้ง กับ ตาเอม ค่าเรียนเดือนละ 1 บาท คุณยายจำเก่งมากท่องกลอนในวรรณคดีเพราะๆ ได้ยาวมั๊กๆ

อีกเรื่องที่ได้ฟังหลายรอบก็เรื่อง อิเหนา กับ ท้าวกระหมังกุหนิง   แต่ถ้าวันไหนคุณยายอารมณ์ดี  เราก็จะแอบถามเรื่องแฟนเก่า คุณยายที่เผลอเล่ามา  ชื่อ คุณตายอด  ใช้วิธีส่งจดหมายแต่ไม่เห็นหน้ากัน  น่ารัก ลุ้นมากค่ะ   แต่ตอนนี้  คุณยายจำไม่ได้แล้ว  ก็จะคุยเรื่อง มะม่วง ทุเรียน ที่ชอบแทน...

เล่าไปเล่ามาชักจะยาว...ขอต่อตอนสองนะคะ

แอนน์/สคส.