
.
ปลา: ฉันอยู่ในน้ำมาตลอดไม่เหมือนเต่าหรอกผลุบๆโผล่ๆอยู่สระโน้นที สระนั้นทีฉันก็ต้องเห็นน้ำได้ดีกว่าเจ้านะสิ
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เต่า: น้ำมันกำลังจะเน่ายังไม่รู้ตัวอีกเดี่ยวก็หงายท้องขึ้นอืดกันหมดหรอก</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ปลา: หนอยแน๊ะ!!! เจ้าเต่าปากบอน สงสัยจะกินต้นบอนมาเยอะนำบ่อนี้ยังเป็น”น้ำใสไหลเย็นเห็นตัวงู”อยู่เลย ถ้าเจ้าคิดว่าน้ำบ่ออื่นดีกว่า ก็ไปอยู่บ่อนั้นเถอะ เจ้านะสำคัญผิดคิดว่าตัวเองเป็นเต่าอยู่หรือเปล่าแท้จริงแล้วเจ้าอาจจะเป็นเพียง”ปลาตีน”อยู่ก็ได้ ฉันไม่เชื่อเจ้าหรอก . . ไป… ชิ้ว ๆๆไปหาบ่ออื่นอยู่ไป </p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เต่า: เต่าไม่พูดอะไรคงได้แต่คลานต้อมเตี้ยมๆน้ำตาเต่าตกต่อไป เต่าคิดในใจว่า ถ้าเต่าเป็นเต่าแล้วจะให้เต่าไปอยู่บ่อไหนน้ำบ่อไหนๆมันก็กำลังจะเน่าเหมือนกันนั่นแหละ น้ำทุกบ่อทุกสระมันก็ไหลลงไปรวมในทะเลกรรมด้วยกันทั้งนั้น</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>เต่า: เมื่อไหร่ฝนจะตกสักทีหนอ น้ำในสระจะได้เจอจางลงบ้าง………</p><p>
”นกอยู่บนฟ้าไม่เห็นฟ้า
ปลาอยู่ในน้ำไม่เห็นน้ำ
ไส้เดือนอยู่ในดินไม่เห็นดิน
หนอนอยู่ในกองอึไม่เห็นอึ
คนอยู่ในกองทุกข์มองไม่เห็นทุกข์“
.
.
”ถ้าอึไม่อร่อยจริง แมลงวันทั้งโลกคงจะไม่หลงผิด“
.
.
พวกเรากำลังอร่อยอยู่ในทุกข์หรือเปล่าทุกข์จนไม่รู้ว่านั่นคือทุกข์
.
.
เราโดนอะไรปกปิดความจริงอยู่หรือ ?</p><p></p>
น่าคิด ครับผม ขอบคุณงับ
คุณ ป๊อบ อารียา เคยเขียนไว้ในหนังสือ tadpole (2001)
ว่า เราน่าจะเป็น ลูกอ๊อด
อยู่ในน้ำนานจริง แต่วันหนึ่งเราจะโต และ ขึ้นมาเหนือน้ำ แล้วมองกลับไปว่าน้ำคืออะไร
---------------------------------------------------------
ส่วนเราจะตัดสินใจอยู่ที่ไหน นั้นเรื่องนี้พูดยาก
แบบนี้พี่ไม่เห็นด้วยเช่นกัน
แต่ถ้่า.....
แบบนี้พี่จะปล่อยมันนะ
โลกเราก็ต้องการการอยู่ร่วมกันของ คนที่ชอบต่างกัน พอใจในสิ่งที่ต่างกัน ทำหน้าที่ต่างกัน ไปสู่จุดหมายที่ต่างกัน
[ถ้าบ่อน้ำคือศาสนานะ เพราะทุกศาสนาก็มีส่วนเน่าด้วยกันทั้งหมดทั้งสิ้น]
<p> </p> <p> </p>
อ่านบันทึกนี้...ทำให้นึกถึง..คนทานส้มตำแบบแซบๆ (อร่อยๆ)...เผ็ดมาก...แต่หยุดทานไม่ได้...เพราะแซบ..ทั้งเผ็ดทั้งอร่อย...แต่ตนเองนั้นกำลังเดือดร้อน..และเดือดร้อนจากความทุกข์ที่ทาน แสบปาก ปวดท้อง จิปาถะอาการแห่งทุกข์หยาบทางกาย แต่ไม่สนใจ... เพราะไม่เข้าใจ ไม่อยากสนใจ... ไม่อยาก...จะอะไรทั้งสิ้น
คอยแต่อยากจะเสพทุกข์ที่บางสิ่งข้างในผลักให้เสพ และหลอกว่านี่คือสุข...คนก็เสพเอ๊า..เสพเอา... รู้ตัวอีกครั้งก่อนสิ้นลม...หรือสิ้นลมดับสูญไปไม่มีโอกาสแม้แต่จะรู้ตัว...
เปรียบเทียบได้เห็นภาพดีครับ
เป็นเรื่องที่น่าอ่านและก็น่าคิด...ดีค่ะ...จะได้เก็บมาเป็นกระจกเงาบ้าง..ขอบคุณค่า