หิ่งห้อยกับลำพู

น่าฉงนต้นลำพูอยู่ริมน้ำ
ครั้นยามค่ำหิ่งห้อยลอยมาจับ
แสงวับวาวพราวกะพริบระยิบระยับ
มาประดับเป็นพุ่มจับกลุ่มกัน

ดูจะด้อยน้อยแสงไม่แรงฤทธิ์
ไม่ไพจิตรเหมือนดวงดาวพราวสวรรค์
ไม่อาจเอื้อมอวดแข่งกับแสงจันทร์
เมื่อตะวันส่องภพต้องหลบไป

ปล่อยลำพูอยู่เงียบเหงาทนเปล่าเปลี่ยว
กับน้ำเชี่ยวสีตุ่นขุ่นหลากไหล
เมื่อน้ำแห้งเหือดคลองละอองไอ
แตกรากใหม่คอยปกป้องคลองจะพัง

รอเวลาฟ้าค่ำมืดด่ำดึก
ให้หวนนึกถึงหิ่งห้อยคอยความหวัง
จะกลับมาเพิ่มเติมเสริมกำลัง
ให้ชายฝั่งงดงามอีกตามเคย

เกิดลมแรงแข่งฝนปนเมฆเคล้า
ไม่รู้เจ้าหิ่งห้อยจะลอยเฉย
ถูกฝนซัดพัดไปแห่งไหนเอย
จึงไม่เผยแสงน้อยน้อยลอยลมมา

ประดับต้นบนกิ่งลำพูพัก
ฤาสิ้นรักลำพูแล้วหิ่งห้อยจ๋า
อย่าจากไปไกลเกินเยิ่นเวลา
รู้ไหมว่าชายฝั่งนี้มีคนคอย
 
สุฐิตา  คล้ำประเสริฐ (นนทบุรี)
จากคอลัม สโมสรสมานมิตร นิตยสารสกุลไทย

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน กรุกลอน...ร้อยกรองชีวิต



ความเห็น (0)

หมายเลขบันทึก

90090

เขียน

13 Apr 2007 @ 01:22
()

แก้ไข

15 Jun 2012 @ 19:56
()

สัญญาอนุญาต

สงวนสิทธิ์ทุกประการ
อ่าน: คลิก