น่าฉงนต้นลำพูอยู่ริมน้ำ
ครั้นยามค่ำหิ่งห้อยลอยมาจับ
แสงวับวาวพราวกะพริบระยิบระยับ
มาประดับเป็นพุ่มจับกลุ่มกัน
ดูจะด้อยน้อยแสงไม่แรงฤทธิ์
ไม่ไพจิตรเหมือนดวงดาวพราวสวรรค์
ไม่อาจเอื้อมอวดแข่งกับแสงจันทร์
เมื่อตะวันส่องภพต้องหลบไป
ปล่อยลำพูอยู่เงียบเหงาทนเปล่าเปลี่ยว
กับน้ำเชี่ยวสีตุ่นขุ่นหลากไหล
เมื่อน้ำแห้งเหือดคลองละอองไอ
แตกรากใหม่คอยปกป้องคลองจะพัง
รอเวลาฟ้าค่ำมืดด่ำดึก
ให้หวนนึกถึงหิ่งห้อยคอยความหวัง
จะกลับมาเพิ่มเติมเสริมกำลัง
ให้ชายฝั่งงดงามอีกตามเคย
เกิดลมแรงแข่งฝนปนเมฆเคล้า
ไม่รู้เจ้าหิ่งห้อยจะลอยเฉย
ถูกฝนซัดพัดไปแห่งไหนเอย
จึงไม่เผยแสงน้อยน้อยลอยลมมา
ประดับต้นบนกิ่งลำพูพัก
ฤาสิ้นรักลำพูแล้วหิ่งห้อยจ๋า
อย่าจากไปไกลเกินเยิ่นเวลา
รู้ไหมว่าชายฝั่งนี้มีคนคอย
สุฐิตา คล้ำประเสริฐ (นนทบุรี)
จากคอลัม สโมสรสมานมิตร นิตยสารสกุลไทย
