ทุก 6 โมงเช้า พระเณรจะมาตั้งแถว

ที่หน้าหอประชุมเด็กรักป่า เป็นสองแถว เดินสองสายเพื่อบิณฑบาตร 

     เราจะได้ข้าวเยอะมาก ข้าวเต็มบาตรเณร จนเณรอุ้มไม่ไหว   เดือดร้อนลูกศิษย์วัดตัวโตๆ บางทีอาจจะต้องอุ้มทั้งเณร ทั้งบาตรและ

ทั้งปิ่นโตไปพร้อมกัน

    ปรกติ การบวชเณรจะจัดอบรมให้เฉพาะ เด็กชายในชุมชน แต่ทุกปีก็จะมีลูกเพื่อน ลูกพี่ๆ ในเมือง อยากเข้ามาร่วมด้วย ปีนี้ก็เช่นกัน

    เด็กๆในเมือง อาหารเช้า ไม่ค่อยทานข้าว อย่างลูกชายเพื่อนที่นำลูกมาบวชที่นี่ก็เช่นกัน

      ดีใจ ลูกเณร อยู่ที่นี่ ทานข้าวเช้า ปรกติดื่มนมอย่างเดียวไม่ยอมกินข้าว   เพื่อนผู้เป็นแม่ลูกเณรน้อย เล่าอย่างปลื้มปิติ

    บางที อยู่บ้านนอกแบบนี้ อาหารก็ให้เลือก

ยากเหมือนกัน....เย็นอดอาหาร เช้าก็ต้องหิวตาลายเลยแหละ  เดินบิณฑบาต

ก็เหนื่อยอยู่แล้ว ยิ่งทางไกลด้วย ไม่ใส่รองเท้า

อีกต่างหาก  มีอาหารอะไรที่เขาถวายก็ฉันทุกอย่าง ไม่เลือกแล้ว.....

    อาหารในชุมชน มีอะไรที่หลากหลาย และแสดงความพื้นถิ่นอย่างน่าเอ็นดู  .....ปีแรกๆที่จัดบวชเณร  ฉันเป็นคนจัดอาหารถวายพระ เณร  ไปเจอถุงหนึ่ง มีไม้เสียบ ตัวอะไร ดำๆ เกรียมๆ

 ....เด็กพี่เลี้ยง บอก หนู

    “ หนูปิ้ง “  อือฮื่อ....น่าสนใจอีกแล้ว....หนู ถือเป็นอาหารปรกติของแถวนี้ .....แต่ เมนูนี้ ...ระยะหลังๆ ฉันก็ไม่เห็นอีกเลย

    นอกจากอาหารพวกแกง พวกผัดแล้ว ที่น่าสนใจอีก ก็เป็นพวก....ของทอดๆ...คั่วๆ....เช่น แมงจิซอน ( แมงกระชอน ) ....แมงจินูน....แมงกุดจี่....จิ้งหรีด...เขียดขาคลำ

( เขียดตัวน้อย-ต้มกับใบมะขาม)

    นับว่า เป็นความหลากหลายทางอาหาร อย่างมาก และมีคุณค่าทางอาหารสูงด้วย ( หรอกน่า )