สวดมนต์ก้องป่า บ้างสวดผิด พระพี่เลี้ยงก็ให้เริ่มใหม่
ฉันเพิ่งเดินไปคุยกับ เณรบิ๊ก ( แต่ตัวเล็กสุด เรียนอนุบาล 2 ) เณรเอาผ้าห่มห่อของ ข้างในมีบาตร หมอน ผูกปลายผ้าห่มไว้ที่ไหล่ตนเอง
สะพายแบบกระเป๋าใหญ่ๆ เดินมาเก็บเสื่อ
ที่ตากเอาไว้หน้าห้องน้ำ ม้วนเสื่อ
แล้วพาดบ่าเดินเหมือนพระธุดงค์เคร่งศีล
“ เณรจะไปนอนในป่าอีกหรือ คืนนี้ “
“ ครับ “
“ แล้วถ้าฝนตกอีกล่ะ “
“ ก็วิ่งครับ “
<p style="margin-bottom: 12pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 16pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span></span><span style="font-size: 16pt; font-family: Tahoma; color: black"><span style="background-color: #cc99ff">“<span> </span>เมื่อคืน มีเณรวิ่งหอบของหนีฝนกัน บาตรหล่น ตั้งหลายคนครับ”</span><span style="background-color: #cc99ff"> </span>เณรเพื่อน ที่เดินมาด้วย</span></p><p style="margin-bottom: 12pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 16pt; font-family: Tahoma; color: black">กันเล่าให้ฉันฟัง</span></p> <p style="margin-bottom: 12pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 16pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span></span><span style="font-size: 16pt; font-family: Tahoma; color: black">“<span> ดีนะ พวกเรา แข็งแรง ไม่มีใครเป็นอะไร </span>“<span><span> </span></span></span></p><p style="margin-bottom: 12pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 16pt; font-family: Tahoma; color: black"><span><span> </span>ฉันไม่อยากให้เณรไปนอนป่าเลย แต่เรื่องแบบนี้ เป็นการตัดสินใจ ของ พระพี่เลี้ยง</span></span></p> <p style="margin-bottom: 12pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 16pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span>เณร ต่างอุ้มบาตร เดินหยอกล้อกันไปในป่า....</span></p><p style="margin-bottom: 12pt; background-color: #ccffcc" class="MsoNormal"><span style="font-size: 16pt; font-family: Tahoma; color: black">เมื่อคืนฝนตกหนักตอน 2 ทุ่ม เสียงเณรกำลัง</span></p><p style="margin-bottom: 12pt; background-color: #ccffcc" class="MsoNormal"><span style="font-size: 16pt; font-family: Tahoma; color: black">สวดมนต์ก้องป่า บ้างสวดผิด พระพี่เลี้ยงก็ให้เริ่มใหม่ เริ่มใหม่ จนฝนตก วิ่งเก็บของ หอบของเข้ามา</span></p><p style="margin-bottom: 12pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 16pt; font-family: Tahoma; color: black; background-color: #ccffcc">ในเด็กรักป่า ไม่ทัน<span> </span>ทุกรูปต่างเปียกปอนกันหมด</span></p> <p style="margin-bottom: 12pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 16pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span>ฉันนั้น ทำงานที่บ้าน ฝนตกก็ปิดบ้าน ย้ายของหลังบ้าน เพราะหลังคารั่ว น้ำฝนลงคอมฯ ลงตู้เย็น ฉันย้ายไปมา หมดแรงก็เลิก อาบน้ำ</span></p> <p style="margin-bottom: 12pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 16pt; font-family: Tahoma; color: black">ขึ้นนอน ไม่สนใจใครแล้ว</span></p><p style="margin-bottom: 12pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 16pt; font-family: Tahoma; color: black"> ...ส่วนเณรก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่พี่เลี้ยง ให้ผู้ชายไปช่วยเท่านั้น....</span></p>
คูณดอกแก้วคะ อ่านบันทึกของคุณมาพอควร สนุกและได้ความรู้ดี และน่าประทับใจกับการเรียนรู้ธรรมชาติและชุมชน
ขอสารภาพว่าเกิดมา ไม่เคยเข้าค่ายเลย เวลาปิดเทอม เพื่อนๆ นักกิจกรรม ไปเข้าค่ายกัน เราเลี้ยงกล้วยไม้ เล่นกับพี่น้องที่บ้าน ไปต่างจังหวัดกับครอบครัว อ่านหนังสือบ้าง
น่าเสียดายเวลาที่ผ่านไป ไม่งั้น คงจะได้ประสบการณ์ในแง่มุมนี้ บ้าง ขอบคุณมากค่ะ
sasinanda
ดิฉันอ่าน ข้อเขียน ของคุณ sasinanda
บังเอิญ เปิดผ่านมาเจอ คุณดอกแก้ว มีบางอย่างที่
ทำให้เกิดความรู้สึกนิ่ง ๆ ในใจเวลาที่ได้อ่านทุกข้อ
ความของคุณ ยินดีที่จะทำความรู้จัก และอยากจะรู้จัก
มากกว่านี้โดยผ่านทางตัวหนังสือ มีอะไรให้อ่านเพิ่ม
เติมหรืออ่านเพื่อทำความรู้จักและซึมซับความคิด
ของคุณอีกมั้ยคะ ชื่อแมะค่ะทั่ว ๆไปในโลกไซเบอร์
มักจะใช้นามจอว่า อีแมะจิ๊ ค่ะ ช่วยพาแมะไปทีผ่าน
ทางเมลก็ได้นะคะ ขอบคุณค่ะ
สวัสดีคะ คุณแม
ยินดีที่ได้รู้จักคะ ขอบคุณคะที่ชอบข้อเขียน
เขียนจากที่ทำน่ะคะ แต่ละวันๆ ผ่านไป การเขียน ทำให้เรารู้สึกสนุก นานขึ้นคะ เก็บเรื่องดีๆมาเล่าสู่กันฟัง