มหาชีวาลัยอีสาน ปีหนึ่งๆมีเด็กมาเยือนจำนวมมาก แต่ปีนี้ค่อนข้างพิเศษ มีเด็กหลายกลุ่มหลายวัย เช่นเด็กอนุบาลปิดโรงเรียนมาเที่ยวหลายร้อยคน ตัวกะเปี๊ยกทั้งนั้น มาถึงก็เดินชมสัตว์ต่างๆ เห็นไก่ต๊อกก็เจี๊ยวจ๊าว เจอไก่งวงเอะอะ ไปเจอนกกระจอกเทศนี่ช็อกโลกเลย เอาไข่นกกระจอกเทศให้เล่น แย่งอุ้มกันตามประสาเด็กๆ 11.00 น. รับประทานอาหารกลางวัน ขนม นม ผลไม้ ผู้อำนวยการฯบอกว่าจะให้เด็กร้องเพลงให้ฟัง ที่ไหนได้ตาปรือได้เวลานอน ครูพี่เลี้ยง 30กว่าคนทยอยอุ้มขึ้นรถแทบไม่ทัน
ถัดมามีสามเณร300รูปมาศึกษาดูงาน มองไปไหนเห็นจีวรเหลืองทั้งป่า ก่อนกลับท่านตุ๊น้อยสวดให้พรเสียงก้องไปทั้งป่า นอกจากนั้นก็จะมีกลุ่มเด็กนักเรียนระดับประถมบ้างมัธยมบ้างมาเข้าค่ายเรียนรู้ เด็กจากโรงเรียนรุ่งอรุณจากกรุงเทพและมีมาจากบ้านใกล้เรือนเคียง โดยเฉพาะโรงเรียนเม็กดำนี่เจ้าประจำ พึ่งพาอาศัยกันอยู่หลายเรื่อง แต่ที่มาไม่ขาดสายคือนิสิตนักศึกษาครูบาอาจารย์ในมหาวิทยาลัยต่างๆ เมื่อวานนี้ก็มาขอบัตรคิว จะพาเด็กปัญญาเลิศมาดูงาน อ้าว!พรุ่งนี้หนูหนิงจะเอานิสิตค่ายอาสาพัฒนามหาวิทยาลัยมหาสารคาม 55 คนมาคุยอีก
ใครจะไปจะมาก็ไม่ประทับใจเท่าหลานรักที่เพิ่งกลับไปเมื่อ2วันนี้ ความคิดถึงยังอุ่นๆอยู่เลย ตอนแรกก็วางแผนไว้อย่างดี จะพาหลานๆเก็บดอกลั่นทมมาร้อยมาลัย ชวนไปนั่งชิงช้าเล่นใต้ร่มไม้ ชวนทำขนมครก ชวนปิ้งข้าวโพด ชวนเก็บไข่ เก็บเห็ด พวกพี่ป้าน้าสาวจะให้ปลูกต้นไม้ตามที่คุยไว้ก็ลืมเสียสิ้น มันตื่นเต้นจนสติฟั่นเฟือนยังไงก็ไม่รู้สินะ จะอุ้มหลานถ่ายรูปก็ลืมอีก ได้จูงมือเดินไม่กี่ก้าว..น้ำเต้าออมสินที่เตรียมไว้ก็ลืมสิ้น กิจกรรมเปลี่ยนหมดเลยหลานเอ๊ย นี่ถ้าอยู่ใกล้ๆจะขับรถไปรับมาแก้ตัวอีกรอบหนึ่ง
หลานผมเลี้ยงง่ายนะ แค่ไปเห็นลูกไก่3ตัวร้องเจี๊ยบๆอยู่ใต้เตียงก็เป็นเรื่อง ทั้งก๊วนร้องจ้า!เฮโลไปมุดเอาลูกไก่กำพร้าแม่มาเล่น คนงานเขาเกรงว่าแมวจะทำร้ายเลยเอาไปแอบไว้ในห้องลืมเอาออก พอได้ลูกไก่ในตะกร้าแบนๆแค่นั่นแหละ ทุกคนมะรุมมะตุ้มสนใจไม่ออกห่างไปไหน ก่อนมาคุณแม่เขาขู่ว่าคอยดูเถอะคุณตาจะหัวปั่น เอาเข้าจริงแค่มีลูกไก่เป็นอุปกรณ์เลี้ยงหลานก็จบแล้ว สามารถสะกด4สาวจอมยุ่งได้อยู่หมัด ตอนแรกก็ประคองตะกร้าเอ้เอ๋ไปมา สักพักออกแบบการเล่นให้สนุกขึ้น ไปเอาเชือกมาผูกแล้วลากตะกร้าไปบนพื้น พาเจ้าเจี๊ยบสามตัวเที่ยวผจญภัยไปรอบห้อง เบื่อขึ้นมาเอาลูกไก่ไปเก็บไว้ที่เดิม เอากระดาษมาวาดรูป เอาเกมส์มานั่งเล่น บางคนก็ไปเล่นเกมส์ในคอมพิวเตอร์ บางคนไปให้คุณป้าห้องครัว ทำม้าก้านกล้วยขี่ควบกั๊บๆๆวิ่งรอบบ้าน
หลังอาหารเย็นเปิดรายการร้องเพลงการกุศล ให้น้าๆอาๆทั้งหลายฟังฟรีๆ เบื่อร้องเพลงหันไปเล่นยิมนาสติก แข่งกันตีลังกากับคุณอาขจิต แล้วพักเหนื่อยด้วยการเล่นมอญซ่อนผ้า เสียงหัวเราะฮ่าๆไปไกลจนไก่แทบตกคอน ก่อนนอนยังจัดแสดงละครหุ่นเป็นของแถมอีก เจ้าตัวเล็กควรส่งให้เรียนบริหารธุรกิจ เพราะจัดเวทีโต๊ะเก้าอี้แก่ง แถมยังกำกับบทด้วยนะ
ช่วงว่างจะอ่านหนังสือ หรือไม่ก็ถือกล้องตามคุณน้าคุณอาไปถ่ายภาพเด็ก โดยเฉพาะน้องฟาง เธอเล่าความประทับใจลงในไดอารี คุณแม่แอบเอามารายงาน ..เธอมีมุมมองใสๆคิดวรรคทองได้อย่างน่าทึ่ง ไปเห็นนกกระจอกเทศ เธออธิบายภาพว่า “นกรำวง”ในระหว่างเดินทางคดเคี้ยวเข้ามา เธอบันทึกว่า “ตอนไปเกือบจะหลงทาง แต่เผอิญโชคเข้าข้าง เลยไม่หลง”สำนวนธรรมดาที่ไหนเล่า สงสัยว่าDNA.จะเป็นสายมาจากนักประพันธ์
ช่วงที่พาไปเที่ยวพื้นที่เด็กรักป่าของคุณดอกแก้ว ทุกคนแฮปปี้ตลอดทาง เหนื่อยขึ้นมาก็อาศัย ต.เต่าหลังตุงของคุณอาขจิต คุณอาย่ามแดง ขี่คอคุณแม่ชมป่าเพลินไป เจอบ้านต้นไม้ก็ปีนป่ายกันสนุก เป็นเด็กที่ปรับตัวปรับความคิดอยู่เสมอ คุณแม่และคุณน้าคอยดูอยู่ห่างๆ พวกเธอจะแสดงพลังแห่งการเรียนรู้มาให้เราเห็น ที่แปลกใจคือทุกคนไม่มีคำว่าเหนื่อย สนุกถึงเที่ยงคืน บางทีคุณแม่คุณน้าอ้าหาวหวอดๆ แต่คุณลูกยังสนุกตาแจ้งจ่างป่าง
ทั้งหมดนี้คือส่วนน้อยที่เก็บมาเล่า เพื่อให้พวกเรารู้ว่าหลานครูบาน่ารักยังไง กลับไปนี้ก็คงจะเข้าโรงเรียนแล้ว เอาไว้โตหน่อยคุณแม่จับขึ้นรถไฟที่ต้นทาง คุณตาจะไปรับที่ปลายทาง หรือจะส่งมาทางอากาศก็ได้ บริษัทการบินเขามีบริการพิเศษดูแลเด็กๆที่เดินทางโดยไม่มีผู้ปกครองมาด้วย ที่บ้านคุณตาก็มีสนามบินนะ ห่างจากบ้าน10กม.เท่านั้น ต่อไปนี้หนูต้องทานข้าวมากๆ เรียนเก่งๆ โตไวๆ จะได้ท่องทั่วไทยไปหาคุณตา ตกลงตามนี้ไหมน้องฟางคนเก่ง.
สวัสดีครับท่านครูบา สุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์
อ่านบันทึกจบแล้วครับ เดี๋ยวจะมาเปิดดูภาพอีกทีครับ
ขอบคุณครับ
คุณตาขา
ทำไงดีคะเนี่ย คุณแม่อยากให้เธออ่านเหลือเกิน แต่กลัวโดนเธอ "ดัง" (เป็นภาษาใต้ของนายเม้ง หมายถึง ดุ" แล้วพาลไม่เขียนอีกหลาย ๆ บันทึกแห่งความประทับใจ
ขออนุญาตคุณตาว่า ค่อยให้เธออ่านบันทึกนี้ ในภายหลัง ที่เธอเขียนความประทับใจ หมดทุกบันทึกแล้วนะคะ
จริง ๆ แล้วไม่ได้กลัวโดนลูกดังหรอกค่ะ แต่ไม่อยากให้จินตนาการของเธอสะดุดหนะคะ
ขอบคุณค่ะ "พ่อครู" ว่าแต่ลูกเจี๊ยบเป็นไงบ้างคะ…เหงาคิดถึงพวกเด็กๆ หรือเปล่า เด็กๆ บ่นตลอดทางว่าคิดถึงลูกเจี๊ยบ…มีน้ำตาซึมเล็กน้อย..คุณแม่ก็ปลอบกันไป…แอบนึกในใจว่า…“คนมีตั้งเยอะดั๊นไปบ่นคิดถึงลูกไก่" …นึกถึงคำพูดที่พ่อครู ทำ AAR ใต้แสงจันทร์คืนนั้นว่า..."พบกันแล้ว เจอกันแล้วพ่อครูหวังให้เกิดครั้งที่ 1 แต่ทว่า..จริตตรงกันคงได้พบกันอีก"
เด็ก ๆน่ารัก มากค่ะโชคดีของเด็ก ๆที่ได้มาเห็นธรรมชาติที่ดี ๆ ในวันที่แสนอบอุ่น กราบขอบคุณครูบาที่เป็นหัวหน้าก๊วนที่แสนอบอุ่นสำหรับทุกคน ขนาดราณีสัมผัสได้จากตัวอักษรเลยค่ะ(ไม่ได้โอเว่อร์นะค่ะ อย่าเพิ่งหมั่นไส้นะค่ะ)
แป๊ด คิดถูกต้องแล้ว จินตนาการสำคัญกว่าทุกอย่าง ไอสไตส์ ก็เชื่อเช่นนั้น แต่โหลดรูปลงยากเหลือเกินวันนี้ ตัวเล็กเป็นยังไงบ้าง
น่ารักหมดทุกคนเลย ไปกทม.กี่วันกลับจ๊ะ
สงกรานต์อาจารย์พาลูกหลานไปเที่ยวไหนครับ
หายเหนื่อยกันแล้วยัง สงกรานต์ไปเที่ยวที่ไหนอีก
หลังสงกรานต์ค่ะ ราณีแอบไปดูบันทึกของคุณรัตติยาด้วยค่ะที่ลูก ๆ ของคุณรัตติยาบันทึกน่ารักสุด ๆ เลยค่ะ รู้สึกว่าเด็ก ๆ ประทับใจมาก ๆ ค่ะแบบสุด ๆ
โหลดภาพช้ามาก เสียเวลาที่สุดเลย
สวัสดีค่ะ พ่อครูฯ
ช่วงนี้ ไม่ทราบว่า สัญญาณ internet เป็นอะไรไป ช้ามาก ๆ ค่ะ เมื่อคืน โหลดรูปทั้งคืน จนยอมใจอ่อนเลยค่ะ จึงเข้าใจความรู้สึกของพ่อครูฯ ตอนนี้ได้อย่างมาก ๆ เลยค่ะ
วันนี้เลยไปใช้ระบบ lan ที่ ม.อ. โหลดปุ๊บ ขึ้นปั๊บเลยค่ะ
คิดถึงหลานรักของครูบา เจ้าลิงทะโมน 4 ตัวจัง
กลับไปรบกับลูกลิง 2 ตัวที่บ้านก็หายเหงาได้บ้าง
เสียดายพ่อครูไม่ได้เห็นวันที่เราไปดูหนังสามมิติที่โอเชี่ยนเวิร์ล สยามพารากอน....มันส์มากค่ะ......
คิดถึงทีไร ยังขำไม่หาย....สักที.....
5555
เดี๋ยวไปบอกให้หลานเขียนเล่าให้คุณตาฟังนะคะ
ใช่ค่ะ พอถึงันจริงๆ ที่วางแผนไว้ลืมกันหมด ไม่ได้ทวงถามทั้งที่ตั้งใจไว้แล้ว น้องอึ่งอ๊อบบอกว่าไม่ได้ชิงแกงไข่มดแดงผักหวาน...แป๋วเองก็จะเรียนว่าไม่ได้ปลูกต้นยาง .... ไม่ได้ ฯลฯ
เด็กหลานครูบาน่ารักมาก เลี้ยงง่าย มีภาพมายืนยันค่ะ
มิน่าเด็กๆจึงผูกพันลูกไก่มาก เด็กในเมืองเล่นแต่ของจำลอง ถ้าได้เล่นกับดอกไม้ ต้นไม้ ผัก น่าจะดี