อนุสรณ์ถึง"โคล่า" เจ้าหมาน้อย


                   โคล่าเจ้าหมาน้อย     เจ้าล่องลอยอยู่หนใด
             กลับมานี่เร็วไว                 ยอดกับแม่ยังรอคอย
                   เลื้ยงเจ้าตั้งแต่เด็ก     ตัวยังเล็กกระจ่อยร่อย
             ป้อนนมเจ้าบ่อยบ่อย       เจ้าจึงโตโดยเร็วไว
                   ตัวเจ้ามีสีดำ             ช่างน่าขำนี่กระไร
              มีจุดเหลืองสดใส           เหมือนดังเป็นหมาสี่ตา
                   ยอดเลี้ยงไว้หลังบ้าน  เจ้าชอบคลานเข้ามาหา
              พอเรียกเจ้าก็มา              เจ้าโคล่าแสนรู้จริง
                  ชอบกินไวตามิลค์       และชอบกินทุกทุกสิ่ง
              ซุกซนราวกับลิง             แล้วชอบวิ่งเข้าในครัว
                  เมื่อแม่ทำกับข้าว        เจ้าชอบเข้ามาวิ่งทั่ว
               ชอบเข้ามาพันพัว           ขอเศษข้าวเศษของกิน
                    ไม่พอก็ขอเพิ่ม          ใช้เท้าเริ่มแตะทั้งสิ้น
               เจ้าทำจนแม่ชิน             แล้วได้กินทุกทุกครั้ง
                      เช้าแม่ไปทำงาน     เจ้าเฝ้าบ้านอยู่ข้างหลัง
               เย็นกลับแว่วเสียงดัง      เจ้าได้ฟังตะกุยประตู
                       พอยอดเปิดประตูให้    เจ้าโถมกายเอาตัวถู
              ขาแข้งและหัวหู               เจ้าโคล่าเอาลิ้นเลีย
                        แม่พามาหน้าบ้าน    ได้พบพานเพื่อนผู้เมีย
               ไล่เล่นจนอ่อนเพลีย         จึงนำกลับไว้ที่เดิม
                        จนเจ้าเริ่มโตใหญ่     ทั้งกายใจก็ฮึกเหิม
                ซุกซนและกวนเพิ่ม           จนแม่ต้องเอาไม้ตี
                        กำหราบได้ชั่วครู่        ไปแอบอยู่ข้าน้าธี
                พอแม่หันหน้าหนี                เจ้าก็ซนอีกทั้งวัน
                         กลางคืนยามฝนตก    เจ้าเปียกซกจนตัวสั่น
               ให้เจ้าเข้าบ้านพลัน             แก้ปัญหาไปชั่วคราว
                        ทำเพิงหลังบ้านไว้       ให้เจ้าใช้หลบฝนหนาว
              ตกดึกฝนกรูกราว                   นึกว่าเจ้าได้หลบนอน
                        เช้ามาเปิดประตู           เจ้าคุดคู้ข้างไม้ขอน
              เนื้อตัวก็เปียกปอน                 น้ำตาแม่กลบลูกตา
                        เรียกเข้ามาในบ้าน       ด้วยสงสารเจ้าหนักหนา
               โธ่เอ๋ย..เจ้าโคล่า                  เจ้าไม่น่าตากฝนเลย
                         แม่จึงตัดสินใจ           คิดตรองไตร่ไม่นิ่งเฉย
                 เลี้ยงไว้หน้าบ้านเลย           ล่ามเจ้าไว้เพราะคนกลัว
                          เย็นมาแก้เชือกให้      เกรงเจ้าไล่เขาไปทั่ว
                 เสียงเห่าก็น่ากลัว                ดังกังวานคนคร้ามเกรง
                          โคล่าเจ้ารักนาย         ไม่แหนงหน่ายแม้ข่มเหง
                 กระดิกหางเข้ามาเอง           ส่งเสียงทักมาแต่ไกล
                          งิ้ งิ้ด ฮ้าวฮ้าวงี้           น้าธีถามว่าอะไร
                 เฉยนิ่งอยู่ทำไม                   เจ้าจึงไม่พูดไม่จา
                           โคล่ากระดิกหาง        ทำท่าทางส่งภาษา
                 ราวกับเจรจา                        ยืนสองขาขอของกิน
                            กินได้สารพัด             ไม่เคยขัดหม่ำทั้งสิ้น
                 ขนมซองยอดให้กิน              ส่วนของเล่นยอดเอาไป
                            โคล่ามีความสุข          อาจมีทุกข์แต่ทนไหว
                  ขอเพียงได้อยู่ใกล้                กับเจ้านายที่เลี้ยงมา